Μετά από μήνες αγωνίας, νοσηλειών και απομόνωσης, η 12χρονη Κατερίνα επέστρεψε στην Ελλάδα έχοντας κερδίσει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της. Η μικρή υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών στην Ιταλία, με δότη τον ίδιο της τον πατέρα.
Η οικογένεια μίλησε για πρώτη φορά δημόσια για τη δύσκολη διαδρομή που πέρασαν, τις δραματικές στιγμές μέσα στα νοσοκομεία αλλά και την αγωνία για την επιστροφή της Κατερίνας στην καθημερινότητα και το σχολείο.
Ο πατέρας της 12χρονης, Ηλίας Γκρέκος, περιέγραψε πως η περιπέτεια ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2024, όταν η κόρη του χρειάστηκε να νοσηλευτεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
«Η ιστορία ξεκινάει τον Οκτώβριο του 2024, όταν ξεκινήσαμε την πρώτη νοσηλεία στην Ελλάδα. Έκτοτε μέχρι σήμερα μετράμε όλο αυτό το διάστημα νοσηλευόμενοι και τους τελευταίους τρεις μήνες, τέσσερις μπαίνοντας και βγαίνοντας στο νοσοκομείο κάθε μία και κάθε δύο μέρες στην Ιταλία», ανέφερε.
Όπως αποκάλυψε, τον Αύγουστο του 2025 έμαθε ότι ήταν συμβατός δότης για την κόρη του, κάτι που έδωσε ελπίδα στην οικογένεια, καθώς γνώριζαν ότι η μεταμόσχευση από στενό συγγενή ήταν η μοναδική λύση.
Τα πρώτα σημάδια και οι εξετάσεις που αποκάλυψαν το πρόβλημα
Η μητέρα της Κατερίνας, Έβη Πετρίδου, μίλησε για τα πρώτα συμπτώματα που της προκάλεσαν ανησυχία. Όπως είπε, όλα ξεκίνησαν με μελανιές, έντονη κούραση και έλλειψη όρεξης, χωρίς αρχικά να φαίνεται κάτι σοβαρό.
«Το ένστικτό μου δεν ηρεμούσε», είπε χαρακτηριστικά.
Λίγο αργότερα, οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι ο μυελός των οστών της 12χρονης δεν λειτουργούσε.
«Μέχρι που μου έδωσαν κάποιες εξετάσεις που έκαναν νωρίτερα από ό,τι μου είχαν πει. Ανακαλύψαμε ότι ο μυελός δεν λειτουργούσε καθόλου, οι γραμμές του αίματος δεν παράγονταν», περιέγραψε.
Η ίδια θυμήθηκε και τη στιγμή που οι γιατροί είδαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων της κόρης της.
«Το παιδί φανταστείτε είχε 18 αιματοκρίτη. Τίποτα, δεν ξέραμε πώς στεκόταν».
Μήνες απομόνωσης χωρίς ούτε ένα ανοιχτό παράθυρο
Οι γονείς περιέγραψαν και τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες απομόνωσης που χρειάστηκε να ζήσει η Κατερίνα για πολλούς μήνες, ώστε να προστατευτεί ο οργανισμός της μετά τη θεραπεία.
«Τουλάχιστον 8-9 μήνες πίσω και ένα χρόνο ήταν σε ένα δωμάτιο χωρίς να βλέπει ούτε να ανοίγει παράθυρο. Δεν επιτρεπόταν ούτε το παράθυρο να ανοίξει ούτε στον διάδρομο να βγει», είπε ο πατέρας της.
Παρά τις συνθήκες, προσπαθούσαν καθημερινά να κάνουν το δωμάτιο του νοσοκομείου να μοιάζει όσο γίνεται πιο ανθρώπινο και χαρούμενο για το παιδί.
«Κάναμε θεματικές ενότητες, παιχνίδια. Αυτός ο μήνας, παιχνίδια επιτραπέζια. Ο επόμενος είναι κούκλες, βάζαμε μάσκες στο νοσοκομείο, ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε, να δημιουργήσουμε έναν κόσμο μέσα σε ένα δωμάτιο», ανέφερε η μητέρα.
«Ψάχναμε να βρούμε τον καλύτερο τρόπο και στις χειρότερες συνθήκες να μπορούμε να περνάμε καλά όσο γίνεται», πρόσθεσε ο πατέρας της.
Η αγωνία για το σχολείο και η νέα αρχή
Η οικογένεια μίλησε και για την αγωνία που έχει η Κατερίνα σχετικά με την επιστροφή της στο σχολείο, μετά από δύο χρόνια μακριά από την καθημερινότητά της και τις αλλαγές που προκάλεσε η θεραπεία στην εμφάνισή της.
«Με απασχολεί και πώς θα την υποδεχτούν στο σχολείο με τη νέα χρονιά», είπε η μητέρα της, εξηγώντας πως το παιδί χρειάζεται στήριξη, αποδοχή και αγάπη από όλους γύρω του.
Στο τέλος, οι γονείς αναφέρθηκαν στη μεγάλη στήριξη που δέχθηκαν από γιατρούς, φίλους, καλλιτέχνες αλλά και απλό κόσμο που στάθηκε δίπλα τους σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή, στέλνοντας παράλληλα μήνυμα δύναμης και ελπίδας σε όλες τις οικογένειες που περνούν παρόμοιες δοκιμασίες.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
