Έξι έφηβοι έφυγαν κρυφά από τα σπίτια τους, έκλεψαν μια μικρή βάρκα και ανοίχτηκαν στον Ειρηνικό χωρίς πυξίδα, εμπειρία ή ουσιαστικές προμήθειες. Λίγες ημέρες αργότερα θεωρούνταν νεκροί και οι οικογένειές τους είχαν φτάσει στο σημείο να κάνουν ακόμη και τις κηδείες τους. Κι όμως, τα παιδιά ήταν ζωντανά και κατάφεραν να επιβιώσουν για 15 ολόκληρους μήνες σε ένα ακατοίκητο νησί.
Η ιστορία τους ξεκίνησε το 1965 στην Τόνγκα και εξελίχθηκε σε μία από τις πιο απίστευτες πραγματικές ιστορίες επιβίωσης στον Ειρηνικό.
Η απόφαση που λίγο έλειψε να τους στοιχίσει τη ζωή
Οι έξι έφηβοι, ηλικίας από 13 έως 19 ετών, φοιτούσαν σε οικοτροφείο της αγγλικανικής σχολής του Αγίου Ανδρέα στην πρωτεύουσα Νουκουαλόφα.
Χωρίς να υπάρχει κάποια καταγγελία για κακοποίηση ή άλλο σοβαρό περιστατικό, οι ίδιοι αργότερα εξήγησαν ότι απλώς ήθελαν περιπέτεια.
Έτσι, οι Λουκ Βεϊκόσο, «Στίβεν» Τεβίτα Φατάι Λάτου, Σιόνε Φατάουα, «Ντέιβιντ» Τεβίτα Σιολάα, Κόλο Φεκιτόα και «Μάνο» Σιόνε Φίλιπε Τοτάου αποφάσισαν να το σκάσουν.
Στόχος τους ήταν να φτάσουν είτε στα Φίτζι είτε ακόμη και στη Νέα Ζηλανδία.
Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαν σχεδόν καμία γνώση ναυσιπλοΐας.
Δεν διέθεταν πυξίδα, δεν είχαν εξοπλισμό και οι προμήθειές τους ήταν ελάχιστες.
Έκλεψαν μια βάρκα και βγήκαν στον Ειρηνικό
Οι μόνες προμήθειες που πήραν μαζί τους ήταν μπανάνες, καρύδες, νερό κι ένα γκαζάκι.
Η βάρκα που χρησιμοποίησαν την είχαν κλέψει από έναν ψαρά της περιοχής, τον οποίο, όπως έγινε γνωστό αργότερα, δεν συμπαθούσαν ιδιαίτερα.
Μπήκαν στο μικρό σκάφος με ελάχιστη προετοιμασία και ξεκίνησαν ένα ταξίδι χωρίς ουσιαστικό σχέδιο.
Το πρώτο βράδυ έριξαν άγκυρα, όμως τα θαλάσσια ρεύματα και οι άνεμοι έγιναν πολύ ισχυροί και γρήγορα έχασαν τον έλεγχο της πορείας τους.
Όταν ξημέρωσε, κατάλαβαν ότι βρίσκονταν στη μέση του πουθενά χωρίς να ξέρουν προς ποια κατεύθυνση υπήρχε στεριά.
Μετά από οκτώ ημέρες περιπλάνησης, είχαν καταναλώσει σχεδόν όλες τις προμήθειές τους και είχαν αρχίσει να υποφέρουν έντονα από την έλλειψη νερού.
Η στιγμή που είδαν επιτέλους στεριά
Τα κύματα τους είχαν παρασύρει περίπου 320 χιλιόμετρα μακριά από την Τόνγκα όταν τελικά αντίκρισαν ένα νησί.
Ο Μάνο ήταν ο πρώτος που βούτηξε στη θάλασσα για να φτάσει στην ακτή, καθώς η βάρκα είχε πλέον υποστεί σοβαρές ζημιές και έμπαζε νερά.
Οι υπόλοιποι ακολούθησαν.
Αργότερα αποδείχθηκε ότι είχαν φτάσει στο ακατοίκητο νησί ‘Ata.
Οι πρώτοι μήνες ήταν εξαιρετικά δύσκολοι.
Στην αρχή επιβίωναν κυρίως με φρούτα και ρίζες, έχοντας την ελπίδα ότι κάποιος θα τους εντόπιζε σχετικά γρήγορα.
Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, καταλάβαιναν ότι κανείς δεν ερχόταν.
Πίσω στην Τόνγκα, οι έρευνες είχαν ήδη σταματήσει και όλοι θεωρούσαν τα παιδιά νεκρά.
Οι οικογένειές τους έφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν τις κηδείες τους.
Έφτιαξαν καταλύματα, φωτιά και σύστημα για πόσιμο νερό
Μετά τους πρώτους μήνες, οι έξι έφηβοι αντιλήφθηκαν ότι έπρεπε να οργανωθούν αν ήθελαν να επιβιώσουν.
Δοκίμασαν αρχικά να κατασκευάσουν μια σχεδία για να φύγουν από το νησί.
Η σχεδία διαλύθηκε μόλις λίγα μίλια από την ακτή και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν.
Η αποτυχία αυτή αποδείχθηκε τελικά σωτήρια, καθώς θεωρούσαν λανθασμένα ότι βρίσκονταν στη Σαμόα και είχαν πάρει πορεία προς τα νότια, δηλαδή προς μια τεράστια θαλάσσια έκταση χωρίς στεριά μέχρι την Ανταρκτική.
Επιστρέφοντας στο νησί, αποδέχθηκαν ότι ίσως χρειαστεί να μείνουν εκεί για πολύ καιρό.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο εντοπισμός ερειπίων παλιού εγκαταλελειμμένου καταυλισμού, τα οποία τους έδειξαν ότι στο παρελθόν είχαν ζήσει άνθρωποι στο νησί.
Οργάνωσαν την καθημερινότητά τους, έφτιαξαν καταλύματα, δημιούργησαν σύστημα για συλλογή πόσιμου νερού και ο Στίβεν κατάφερε να ανάψει φωτιά τρίβοντας ξύλα.
Η φωτιά αυτή παρέμεινε αναμμένη για περίπου έναν χρόνο και αποτέλεσε βασικό εργαλείο για την επιβίωσή τους.
Έζησαν 15 μήνες σαν μια μικρή οργανωμένη κοινότητα
Τα παιδιά ψάρευαν, έπιαναν θαλασσοπούλια και χρησιμοποιούσαν τη φωτιά για να μαγειρεύουν.
Παράλληλα, μοίρασαν μεταξύ τους τις δουλειές και οργάνωσαν έναν τρόπο ζωής που τους επέτρεψε να αντέξουν για περισσότερο από έναν χρόνο.
Τα βράδια συγκεντρώνονταν γύρω από τη φωτιά και προσπαθούσαν να κρατούν ψηλά το ηθικό τους.
Κατάφεραν μάλιστα να κατασκευάσουν ακόμη και μια αυτοσχέδια κιθάρα.
Η επιβίωσή τους βασίστηκε όχι μόνο στις πρακτικές ικανότητες που ανέπτυξαν αλλά και στη συνεργασία μεταξύ τους.
Το πλοίο που εμφανίστηκε μετά από 15 μήνες
Τον Σεπτέμβριο του 1966, έπειτα από περίπου 15 μήνες στο νησί, οι έφηβοι είδαν επιτέλους ένα πλοίο να πλησιάζει.
Ο κυβερνήτης του, Πίτερ Γουόρνερ από την Τασμανία, τους παρατήρησε με τα κιάλια.
Αρχικά δίστασε να πλησιάσει, καθώς είχε ακούσει ιστορίες για εγκληματίες και πειρατές που κρύβονταν σε απομονωμένα νησιά της περιοχής.
Τότε ο Στίβεν βούτηξε στη θάλασσα και κολύμπησε μέχρι το πλοίο.
Μιλώντας αγγλικά, εξήγησε στον καπετάνιο τι είχε συμβεί.
Ο Γουόρνερ επικοινώνησε μέσω ασυρμάτου με την Τόνγκα και η ιστορία επιβεβαιώθηκε.
Η επιστροφή και η απίστευτη σύλληψη
Η επιστροφή των έξι παιδιών στην Τόνγκα προκάλεσε τεράστια συγκίνηση.
Οι άνθρωποι που τους θεωρούσαν νεκρούς είδαν ξαφνικά μπροστά τους έξι ζωντανούς εφήβους που είχαν καταφέρει να επιβιώσουν μόνοι τους για 15 μήνες.
Ωστόσο, υπήρξε και μια απίστευτη εξέλιξη.
Οι έφηβοι αρχικά συνελήφθησαν επειδή ο ιδιοκτήτης της βάρκας που είχαν κλέψει είχε υποβάλει μήνυση.
Ο Πίτερ Γουόρνερ πλήρωσε περίπου 150 δολάρια, ποσό που αντιστοιχούσε στην αξία της βάρκας, και τα παιδιά αφέθηκαν ελεύθερα.
Η ιστορία τους έγινε αργότερα ντοκιμαντέρ και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τραγούδια και αφηγήσεις.
Οι έξι έφηβοι ξεκίνησαν με μια εξαιρετικά επικίνδυνη και απερίσκεπτη απόφαση, όμως όταν όλα πήγαν στραβά κατάφεραν να οργανωθούν, να συνεργαστούν και τελικά να επιβιώσουν σε συνθήκες που ελάχιστοι θα μπορούσαν να αντέξουν.
Πηγή: menshouse.gr
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
