Ο μοναχός Σπυρίδων από την Αμοργό έγινε πρόσφατα θέμα στο Associated Press, με αφορμή τη ζωή του στο μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας, ένα σημείο που συνδυάζει ιστορία, πνευματικότητα και απαράμιλλη ομορφιά.
Πάνω από 50 χρόνια στο ίδιο μοναστήρι
Ο Σπυρίδων Δεναξάς ζει και λειτουργεί εδώ και περισσότερες από πέντε δεκαετίες στο μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας, σκαρφαλωμένο στον βράχο της Αμοργού, αγναντεύοντας τη θάλασσα. Το μοναστήρι, που παραμένει σχεδόν όπως ήταν από τον 11ο αιώνα, υποδέχτηκε πρόσφατα το Associated Press, το οποίο μίλησε με τον Σπυρίδωνα και τον ανέδειξε ως έναν ζωντανό κρίκο της τοπικής κοινωνίας.
Κατά τη διάρκεια ενός πρόσφατου σεισμού, ο Σπυρίδων βρισκόταν μακριά από την Αμοργό για λόγους υγείας, όμως δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο πέρα από την επιστροφή του.
«Ήθελα να είμαι εδώ με την κοινότητά μου, να νιώσω τα συναισθήματά τους, γιατί είμαι υπεύθυνος. Ο Θεός με έβαλε εδώ για να τους φροντίζω», είπε, ανακουφισμένος που το μοναστήρι δεν υπέστη καμία ζημιά.
Η σχέση του μοναχού με την τοπική κοινωνία
Ακόμη και όταν χρειάστηκε να περάσει σχεδόν πέντε μήνες στην ηπειρωτική Ελλάδα για επεμβάσεις, το νησί τον περίμενε.
Η επιστροφή του στο κατάλευκο μοναστήρι ήταν γεμάτη συγκίνηση.
«Νιώθω πνευματική ευφορία που ξαναείδα τους ανθρώπους του χωριού, αυτούς που με έψαχναν και μου έλειπαν», είπε. «Είμαι γεμάτος χαρά για τη μοναχική ζωή και την επιστροφή μου στο φυσικό μου περιβάλλον».
Η ίδρυση του μοναστηριού και η εικόνα της Παναγίας
Η ιστορία του μοναστηριού ξεκινά τον 9ο αιώνα, όταν Βυζαντινοί μοναχοί διέφυγαν τις διώξεις στη Μέση Ανατολή, μεταφέροντας μαζί τους μια εικόνα της Παναγίας. Όταν πέτρες που έπεφταν αποκάλυψαν ένα σκαρπέλο σε μεγαλύτερο ύψος, το θεώρησαν θεϊκό σημάδι και έχτισαν το μοναστήρι 150 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Μέχρι και σήμερα, η εικόνα και το σκαρπέλο βρίσκονται στο παρεκκλήσι.
Η ζωή στο μοναστήρι σήμερα
Ο Σπυρίδων, γεννημένος στην Αμοργό, μπήκε στο μοναστήρι στα 18 του, το 1971. Πλέον, ζει εκεί με τον 35χρονο βοηθό του, Κωνσταντίνο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ελπίζει να γίνει μοναχός. Σήμερα, αφηγείται την ιστορία του μοναστηριού σε πολλές γλώσσες, χάρη στο παρελθόν του στον χώρο της μόδας.
Καθημερινά, ο Σπυρίδων υποδέχεται τους προσκυνητές με χαμόγελο στην είσοδο του παρεκκλησίου.
Πολλοί φτάνουν λαχανιασμένοι, έχοντας ανέβει τα 300 μέτρα μέχρι το μοναστήρι, περνούν τη μικρή είσοδο και συνεχίζουν προς το σκοτεινό παρεκκλήσι. Εκεί προσκυνούν την εικόνα και βγαίνουν στη φωτεινή βεράντα.
Ο Σπυρίδων προσφέρει σε όλους νερό, γλυκά και σπιτική ρακή με μέλι, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν οι επισκέπτες ήρθαν για πίστη ή… Instagram.
«Η Παναγία απλώνει το χέρι της και στάζει βάλσαμο θεραπείας στις ψυχές όλων των ανθρώπων», είπε. «Αυτό είναι ένα οικουμενικό μοναστήρι, ανοιχτό σε όλο τον κόσμο… Ο καθένας λαμβάνει κάτι από τη χάρη της».
Ένας τόπος με ρόλο πέρα από το θρησκευτικό
Η εικόνα της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας βρίσκεται και στο εξώφυλλο του τελευταίου οδηγού του Lonely Planet για την Ελλάδα, και το μοναστήρι έχει γίνει και τουριστικό σημείο. Όμως η προσφορά του δεν είναι μόνο θρησκευτική ή τουριστική. Οι κάτοικοι απευθύνονται στον Σπυρίδωνα για βοήθεια, είτε υλική είτε πνευματική, όπως έκαναν οι Χριστιανοί εδώ και αιώνες.
Ακόμα και όταν ήταν μακριά, δεχόταν τηλεφωνήματα για την ανάρρωσή του και για να δώσει ευχές.
Η μοναχική ζωή και η επιλογή της αγαμίας
Σε αντίθεση με τους έγγαμους εφημέριους, οι μοναχοί μένουν άγαμοι — μια απόφαση που ο Σπυρίδων πήρε από νωρίς, χωρίς να τη μετανιώσει.
«Τα παιδιά τους θα ήταν τα παιδιά μου. Θα χαίρομαι με όλους, θα θρηνώ με όλους και θα είμαι μαζί τους ανάλογα με τις περιστάσεις», είπε.
Οι μέρες του είναι γεμάτες. Το πρόγραμμα ξεκινά στις 3 τα ξημερώματα με προσευχή και τελειώνει στις 9 το βράδυ.
Η πνευματικότητα και ο σεβασμός στη φύση
Για τον Σπυρίδωνα, η πνευματικότητα είναι το παν.
“Ο Θεός έβαλε τον άνθρωπο στον παράδεισο για να τον φροντίζει και να εργάζεται για αυτόν. Ξέρετε πόσο σημαντική είναι η φύση – η θάλασσα, τα βουνά, οι κοιλάδες και οι πεδιάδες“, είπε.
«Προορίζονται για ανθρώπινη χρήση, αλλά πρέπει να τα σεβαστούμε, να τα διατηρήσουμε και να τα προστατεύσουμε».
Γι’ αυτό και νιώθει πλήρης που βρίσκεται ακόμα εκεί, φροντίζοντας τη «δική του αυλή» και δίνοντας προσευχή και λόγο σε όσους το έχουν ανάγκη.
«Είναι στο DNA μου, συνυφασμένο με το μοναστήρι και την ύπαρξή του», είπε.
Πηγή: skai.gr
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
