Μητέρα Ασπασίας που πυροβολήθηκε από τον πατέρα της: «Προσεύχομαι να μην φύγω πρώτη»

Η τραγική ιστορία της Ασπασίας Μπόγρη συγκλόνισε τη χώρα όταν, σε ηλικία μόλις 17 ετών, έπεσε θύμα μιας αδιανόητης πράξης βίας από τον ίδιο της τον πατέρα. Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, η ίδια και η μητέρα της συνεχίζουν έναν καθημερινό, σκληρό αγώνα για τη ζωή και την αξιοπρέπεια.

Ένας πυροβολισμός που διέλυσε τα πάντα

Η ζωή της Ασπασίας άλλαξε δραματικά ένα μεσημέρι του Αυγούστου του 2013, στην κεντρική πλατεία του Άργους. Ο πατέρας της, με μοναδικό κίνητρο την εκδίκηση απέναντι στην εν διαστάσει τότε σύζυγό του, της στέρησε τα πάντα πυροβολώντας την δύο φορές στο κεφάλι. Η πράξη του την καταδίκασε σε μια ζωή με 99% αναπηρία.

Χρειάστηκε να περάσει πέντε μήνες σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και έπειτα άλλα 3,5 χρόνια σε Κέντρο Αποκατάστασης στη Λάρισα. Ήταν μια περίοδος γεμάτη πόνο και προσπάθεια, όμως πάντα υπήρχε μια αχτίδα ελπίδας που τους κρατούσε όρθιους.

Μια νέα αρχή μέσα από τον αγώνα

Σήμερα, η 21χρονη Ασπασία δεν βρίσκεται πλέον σε νοσοκομείο, αλλά σε ένα κανονικό σπίτι, μαζί με τη μητέρα της, Σπυριδούλα Φατούρου, που είναι η μόνιμη στήριξή της.

«Ό,τι καινούργιο θέλει χρόνο για να το συνηθίσεις. Δεν είναι εύκολη απόφαση. Όσο παράξενο και αν φαίνεται, 3,5 χρόνια που η Ασπασία έμεινε στο Κέντρο Αποκατάστασης είχε κάνει όλο τον κόσμο φίλους της. Ήταν το σπίτι της. Αυτή η αλλαγή έχει ταράξει τα νερά, αλλά ήταν απαραίτητη για την κοινωνικοποίησή της. Είχαμε πάθει ιδρυματοποίηση, αυτή είναι η αλήθεια. Δεν θα κάνω το παιδί μου… Κωσταλέξι. Θέλουμε να φαινόμαστε και να νιώθουμε φυσιολογικοί άνθρωποι» αναφέρει η μητέρα της στο «Έθνος».

Η ανάγκη για επαφή και ερεθίσματα

«Θέλει να είναι δίπλα στους φίλους της, να κάνει περισσότερες βόλτες, να δέχεται έντονα ερεθίσματα που θα τη βοηθήσουν περισσότερο στη μάχη για την αποκατάστασή της. Μπορώ να πω, με μικρή επιφύλαξη, ότι η Ασπασία είναι σταθεροποιημένη παθολογικά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό κομμάτι σε αυτούς τους ασθενείς. Δεν παύει όμως να είναι ένα βαρύ περιστατικό. Αντιληπτικά δείχνει να πηγαίνει καλύτερα. Με τη βοήθεια των φυσικοθεραπευτών της στήνει καλύτερα τον κορμό και το κεφάλι της. Ωστόσο η Ασπασία δεν περπατάει, δεν μιλάει, δεν κινείται. Αν δεν την γυρίσω στο κρεβάτι, δεν θα το κάνει ποτέ μόνη της, θα μείνει στην ίδια θέση. Αν δεν την ταΐσω δεν θα φάει ποτέ. Κακά τα ψέματα, δεν πετάω στον ουρανό» σημειώνει με ρεαλισμό η κυρία Φατούρου.

Οικονομικός αγώνας δίχως τέλος

Η μητέρα της Ασπασίας, αναφέρει το «Έθνος», αναγκάστηκε να ζητήσει και να λάβει τη σύνταξη χηρείας που δικαιούται, αν και πρόκειται για ένα σπαρακτικό παράδοξο: ο ίδιος ο πατέρας, ο δράστης της απόπειρας ανθρωποκτονίας, είναι και η αιτία αυτής της σύνταξης, αφού μετά την πράξη του έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και αυτοκτόνησε.

«Η Ασπασία αυτή τη στιγμή παίρνει το εξωϊδρυματικό επίδομα που δεν ξεπερνά τα 750 ευρώ και εγώ τη σύνταξη χηρείας που δεν είναι ούτε 400 ευρώ. Δεν μπορώ να εργαστώ και δεν διαπραγματεύομαι ούτε να κάνω κάποια έκπτωση σε ζητήματα που αφορούν την υγεία του παιδιού μου. Για μένα δεν με ενδιαφέρει, αλλά για την Ασπασία, δίνω τη ζωή μου. Πληρώνουμε τα πάντα».

Μια μικρή ελπίδα μέσα από τη συλλογική προσφορά

«Θα σας πω όμως κάτι που είναι αλήθεια. Ο Θεός δεν μας έχει αφήσει ποτέ. Δεν θέλω χρήματα στο χέρι. Αν μπορεί κάποιος να αναλάβει κάποια από τα έξοδά μας, όπως ενοίκιο, νοσηλεύτρια, θα το εκτιμούσα. Επίσης, στις 12 Νοεμβρίου, στον Μαραθώνιο της Αθήνας έχει οργανωθεί η δράση “Τρέχουμε για την Άσπα”, για να καταφέρουμε να πάρουμε ένα αυτοκίνητο που να χωράει το αμαξίδιό της» δηλώνει.

Ο φόβος να φύγει πριν από το παιδί της

Η κυρία Φατούρου μοιράζεται μια βαθιά αγωνία που την ενώνει με άλλους γονείς σε παρόμοια θέση.

«Αν ο Θεός αποφασίσει να την αφήσει έτσι, γιατί όλα είναι θέλημα Θεού, όταν έρθει εκείνη η ώρα προσεύχομαι να μην φύγω πρώτη από τη ζωή, αλλά να πεθάνουμε μαζί. Είναι η αγωνία όλων των γονέων που έχω συναντήσει και τα παιδιά τους βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση. Δεν υπάρχει καμία μέριμνα. Ωστόσο ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στις ευπαθείς ομάδες» καταλήγει.