Connect with us

Μηχανή του Χρόνου

Εικόνες Σοκ!! 69 φόνοι σε 80 λεπτά – Λεπτό προς λεπτό η σφαγή των παιδιών στη Νορβηγία, από τον ακροδεξιό εθνικιστή Αντέρς Μπρέιβικ

«Κοίτα τα ονόματα των αρχαίων Νορβηγών που ζουν μέσα στα έπη,

Που είναι πάντα δίπλα μας, αν και νεκροί αιώνες,

Σε χαιρετούμε περήφανε ηγέτη μας Vidkun Quisling,

Αρχηγέ του κράτους και των στρατιωτών»

Ύμνος Νορβηγών εθνικιστών Νεοναζί

22 Ιουλίου 2011, Όσλο, λεωφόρος Munke Dam. Ώρα17.40

Το κινητό τηλέφωνο του Trodd Blattmann, χτυπούσε σα δαιμονισμένο. Ευτυχώς ο Trodd, είχε προβλέψει κάτι τέτοιο, και το είχε βάλει στο αθόρυβο. Η συσκευή δονούνταν μέσα στην τσέπη του σακακιού του αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει. Είχε μια εξαιρετικά σημαντική σύσκεψη. Χαμήλωσε το βλέμμα του κάτω από το γραφείο και με τρόπο έβγαλε το κινητό και είδε ποιος τον καλεί. Η οθόνη έγραφε «Torjus», και μια εφηβική φάτσα του έβγαζε τη γλώσσα. Ο γιος του.

«Θα του τηλεφωνήσω αργότερα» σκέφτηκε ο Trodd και συνέχισε να κοιτάζει τον προτζέκτορα στη σκοτεινή αίθουσα συσκέψεων. Ύστερα από λίγο η δόνηση σταμάτησε και ένα σιγανό «μπιιιιπ» τον ενημέρωσε ότι ο μικρός, του άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή.

Με το δεξί του χέρι έπαιζε νευρικά το στυλό του επάνω στα χαρτιά με τις σημειώσεις του και με το αριστερό του, συνέχιζε να χαϊδεύει το κινητό μέσα στην τσέπη του. Ξαφνικά, η πόρτα της αίθουσας άνοιξε με ορμή και χτύπησε στον τοίχο με θόρυβο. Κάποιοι μέσα στην αίθουσα τρόμαξαν και πετάχτηκαν από τις καρέκλες. Ο διευθυντής του Trodd, σταμάτησε την παρουσίαση στο video wall και κοίταξε αυστηρά ποιος διέκοψε.

Μια γραμματέας σε έξαλλη κατάσταση, με δάκρυα στα μάτια, εισέβαλλε και κατάφερε να ψελλίσει πριν σωριαστεί σχεδόν λιπόθυμη σε μια καρέκλα: «Τα παιδιά μας…Σκοτώνουν τα παιδιά μας… Ανοίξτε την τηλεόραση»

Σε κλάσματα δευτερολέπτου τα φώτα άναψαν, τα στόρια τραβήχτηκαν και όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί. Κάποιος έψαχνε το τηλεκοντρόλ για την οθόνη. Ο Trodd δίχως να δώσει σημασία, βρήκε ευκαιρία, σηκώθηκε απομακρύνθηκε από τον πανικό της αίθουσας και τηλεφώνησε στον γιο του. «Ο συνδρομητής βρίσκεται εκτός σύνδεσης», τον ενημέρωσε η ηχογραφημένη γυναικεία φωνή της Telenor.

«Τον αλητάμπουρα» είπε και χαμογέλασε καθώς σκέφτηκε τον γιο του να βρίσκεται αγκαλιά με κάποια κοπέλα και να απολαμβάνουν το δροσερό νερό της λίμνης Tyrifjorden στο νησί Utoya, όπου είχε πάει με μεγάλη παρέα, στην κατασκήνωση της νεολαίας του Εργατικού Κόμματος, που γινόταν κάθε χρόνο αυτή την εποχή.

Αποφάσισε να καλέσει τον τηλεφωνητή του. Η ίδια ηχογραφημένη γυναικεία φωνή της Telenor τον ενημέρωσε ότι είχε ένα νέο μήνυμα. Εκείνο το απόγευμα της 22ας Ιουλίου στις 17.58 ακριβώς, η φωνή του 17χρονου γιου του που έκλαιγε στον τηλεφωνητή θα στοίχειωνε για πάντα τον Trodd.

«Μπαμπά, μπαμπά μου μας πυροβολούν εδώ. Μας σκοτώνουν. Πες μου τι να κάνω; Που να κρυφτώ; Γίνεται σφαγή. Βοήθησε με…»

22 Ιουλίου 2011 Νησάκι Utoya Βορειοδυτικά του Όσλο 16.40

Η 16χρονη Asta Dahl, είχε κάθε λόγο να είναι ευτυχισμένη. Τα σχολεία είχαν τελειώσει, και εκείνη είχε ήδη επιλέξει τη σχολή που ήθελε να μπει στο πανεπιστήμιο. Τώρα απολάμβανε μαζί με τις φίλες της, ένα υπέροχο απόγευμα στο καταπράσινο από τα έλατα νησί Utoya.

Η Asta μπορεί να μην ήταν ξανθιά σαν Νορβηγίδα αλλά τα πράσινα μάτια της σε συνδυασμό με τα σκούρα καστανά μαλλιά της, και το ανοιχτόχρωμο δέρμα της, έκαναν τα βλέμματα να μην μπορούν να την προσπεράσουν. Όλη την ώρα χαμογελούσε. Ξεντύθηκε και έμεινε μόνο με το μαγιό της. Θα έκανε μια μεγαλοπρεπέστατη βουτιά στα σκούρα νερά της λίμνης και μετά θα έβγαινε, θα πήγαινε στη σκηνή της για να αλλάξει και το βράδυ όλοι μαζί θα έψηναν λουκάνικα στη φωτιά, θα έπιναν παγωμένες μπύρες και θα άκουγαν τις διάφορες μπάντες να παίζουν μουσική.

Η Asta ήταν μέλος της νεολαίας του Εργατικού κόμματος. Της άρεσε που ήταν Νορβηγίδα. Ζούσε σε μια κοινωνία ανεκτική, ευαίσθητη, σοβαρή, δίχως κόμπλεξ. Μια κοινωνία που ευημερούσε.

Δεν είχε προλάβει να κάνει δυο βήματα στα στρογγυλά βότσαλα, όταν άκουσε απανωτούς πυροβολισμούς. Δεν κατάλαβε τι γινόταν. «Ποιος ηλίθιος σκάει στρακαστρούκες και χαλάει την υπέροχη αυτή ηρεμία», είπε προς τις φίλες τις, που κοίταζαν εμβρόντητες στα αριστερά εκεί που τελειώνει το δάσος και αρχίζει η παραλία.

Με την άκρη του ματιού της είδε παιδιά να τρέχουν. Σταμάτησε και έκανε σκίαστρο με το χέρι της. Προσπάθησε να δει καλύτερα. Άκουσε ουρλιαχτά. Τα παιδιά που έτρεχαν έπεφταν κάτω το ένα μετά το άλλο. Οι φίλες της, δίπλα άρχισαν να στριγγλίζουν. Κάποιος μαυροντυμένος σαν αστυνομικός με ψυχραιμία τα πυροβολούσε. Όταν κάποιο παιδί έπεφτε, ο μαυροντυμένος στεκόταν από πάνω του και του έριχνε τη χαριστική βολή στο κεφάλι. Ύστερα συνέχιζε στο επόμενο θύμα του. Με το τουφέκι πυροβολούσε και με το πιστόλι αποτελείωνε. Και όλο και ερχόταν προς το μέρος της.

Η 16χρονη κοπέλα συνειδητοποίησε ότι τα πόδια της ήταν μέχρι τον αστράγαλο στο νερό. Τα δάχτυλα της είχαν γαντζωθεί στη λάσπη και τα χαλίκια. Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει. Κοίταξε το νερό. Είχε αρχίσει να αλλάζει χρώμα. Γινόταν κόκκινο. Ρυάκια αίματος έτρεχαν από κάθε σημείο της παραλίας που πέρασε ο αστυνομικός και χύνονταν στη λίμνη.

«Σκέψου γρήγορα, θα πεθάνεις» ψιθύρισε στον εαυτό της και σε κλάσματα του δευτερολέπτου, πήδηξε πίσω σε κάτι μεγάλους θάμνους που έγλυφαν το νερό. «Είσαι ασφαλής εδώ. Μην κουνιέσαι, μην ανασαίνεις» σκέφτηκε. Οι θάμνοι ήταν αγκαθωτοί και εκείνη είχε χωθεί μέσα τους ολόκληρη σαν να ήταν μικρό πουλί. Τα αγκάθια είχαν ξεσκίσει τις σάρκες της και από παντού έτρεχε αίμα. «Μην ανασαίνεις, μην κουνιέσαι, θα ζήσεις» άκουσε τη φωνή της να της λέει και χώθηκε ακόμη βαθύτερα. Οι πληγές την έτσουζαν. Άκουσε βήματα από στρατιωτικές αρβύλες επάνω στα χαλίκια. Ο αστυνομικός είχε πλησιάσει. Ήταν σχεδόν δίπλα της. Έβλεπε την πλάτη του. Είδε καθαρά την Indrida και την Beate, τις φίλες της, να έχουν γονατίσει μπροστά στον άνδρα και να έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Έκλαιγαν σχεδόν υστερικά. Εκείνος σφύριζε έναν σκοπό που είχε ακούσει πολλές φορές η Asta σε ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση. Τις κοίταζε αδιάφορα.

Μην το χάσεις:  «Απόψε θα σου κάνω ένα μεγάλο δώρο»-Το ραντεβού θανάτου ενός βιομηχάνου με τον πληρωμένο εραστή του.

«Πάνω στη γη ανθίζει ένα μικρό λουλούδι που λέγεται Έρικα.» Ο αστυνομικός σταμάτησε να σφυρίζει και άρχισε να το τραγουδάει τώρα. Όλο και πιο δυνατά:

«Auf der Heide blüht ein kleines Blümelein und das heißt ντουμ ντουμ, Erika.

Heiß von hunderttausend kleinen Bienelein wird umschwärmt, ντουμ, ντουμ, Erika»

Το τραγούδι σταμάτησε ξαφνικά όπως άρχισε. «Τσούλες, πουτάνες, κομμούνια, ήρθατε να πηδηχτείτε στο νησί με τους άλλους άπλυτους εεε;» Μπορούσε να διακρίνει τον άνδρα που μιλούσε. Ήταν ξανθός, κοντοκουρεμένος και λίγο γεματούλης.

«Καταστρέφετε την χώρα μου πουτάνες των αράπηδων και των Εβραίων» είπε ο άνδρας και έφερε το πιστόλι του στο πρόσωπο της Beate. Πυροβόλησε εξ επαφής. Η ξανθιά Beate τινάχτηκε προς τα πίσω και δεν κουνήθηκε. Η Ingrida, κατακόκκινη στο πρόσωπο, από το χυμένο αίμα και τα μυαλά της φίλης της, άρχισε να ουρλιάζει. «Σκάσε, εχθρέ της λευκής φυλής» είπε ο άνδρας και πυροβόλησε ξανά.

Τα μάτια της Asta, τρεμόπαιξαν και η κύστη της άδειασε από τον ανείπωτο φόβο. Διέκρινε το πόδι της καλύτερης της φίλης να τινάζεται σπασμωδικά 4 φορές καθώς η ψυχή της, εγκατέλειπε με βία το κορμί της. Μετά σιωπή. Δάγκωσε τα χείλη της για να μην αρχίζει να ουρλιάζει. Τα μάτωσε. Ο μαυροντυμένος κίνησε να φύγει, μα ξαφνικά σαν να απολάμβανε όλο αυτό που γινόταν, σαν να ηδονιζόταν με τον τρόμο και τον θάνατο που έσπερνε, λες και ήξερε ότι κάποιος κρυβόταν στους θάμνους, γύρισε και κοίταξε προς το μέρος της. «Βγες έξω τσουλάκι, νομίζεις ότι δε σε έχω δει;»

Η Asta δεν κουνήθηκε. «Μην ανασαίνεις θα σωθείς» δάγκωσε περισσότερο τα χείλια της. Ο μαυροντυμένος άνδρας όπλισε το ντουφέκι, το έβαλε στο «κατά ριπάς» και πυροβόλησε στον θάμνο. Η Asta δολοφονήθηκε μια εβδομάδα πριν γίνει 17 χρονών. Οι αστυνομικοί που έφτασαν αργότερα το νησί, χρειάστηκε να κλαδέψουν τον μεγάλο αγκαθωτό θάμνο για να απεγκλωβίσουν το κορμί της.

Ο επιθεωρητής Christer Yacobsen, που υπηρετούσε στην Politiets Overvakningstjeneste (στην Ασφάλεια) είχε τη φήμη του «σκληρού μπάτσου» δεν άντεξε και άδειασε το στομάχι του, δίπλα στον θάμνο. Έκλαιγε σαν μικρό παιδάκι από όλο αυτό το μακελειό που είχαν αντικρύσει τα μάτια του.

20 Ιουλίου 2011 περιοχή Grunerlokka, οδός Stolmakergata, Νο 19

Το κουδούνι της εξώθυρας χτύπησε και ύστερα από λίγο ακούστηκε ο τραχύς ήχος που της επέτρεπε να ανοίξει. Ο ταχυδρόμος ανέβηκε μέχρι τον τρίτο όροφο με τα πόδια γιατί το ασανσέρ έγραφε «Προσοχή Βλάβη», προκειμένου να παραδώσει το συστημένο δέμα. Ο κοντοκουρεμένος, σχεδόν καραφλός άνδρας, δεν άνοιξε ολόκληρη τη πόρτα του. Άπλωσε το χέρι του, πήρε το δέμα, έβαλε την υπογραφή του και αγενώς την έκλεισε στα μούτρα του έκπληκτου υπάλληλου της κρατικής υπηρεσίας ταχυδρομείων της Νορβηγίας.

Ο άνδρας αγκάλιασε το δέμα. Το μύρισε, το φίλησε και με τελετουργικές κινήσεις άρχισε να το ξετυλίγει. Από μέσα έβγαλε μια στρατιωτική στολή. Σχεδόν βούρκωσε. Θα την φορούσε και θα γινόταν ο σταυροφόρος που θα έσωζε τη λευκή φυλή από τους αράπηδες, τους Ισλαμιστές, τα κομμούνια, τους προοδευτικούς, τους Εβραίους και τους πούστηδες. «Όχι τους πούστηδες Άντερς, θυμήσου που σε κορόιδευαν τα παιδιά στο σχολείο. Τα βρωμοκομμούνια» σκέφτηκε.

Με αργές κινήσεις την φόρεσε και πόζαρε στη φωτογραφική μηχανή με τον χρονοδιακόπτη. Όχι δεν ήταν κάποιος μπαρουτοκαπνισμένος στρατιώτης που οι μάχες του είχαν σαλέψει το μυαλό. Ήταν ένας νεοναζί, ημιμαθής, ακροδεξιός εθνικιστής που πίστευε στην ανωτερότητα του αίματος, που λάτρευε τον Αδόλφο Χίτλερ, που στο μυαλό του είχε μπερδέψει την Σκανδιναβική μυθολογία, που νόμιζε ότι ήταν ο «γιος του Όντιν», που είχε προορισμό του τη Θούλη και που φυσικά χιαρετούσε ναζιστικά, όπως άλλωστε όλα τα αδέρφια του στην υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως στα νοτιοανατολικά Βαλκάνια.

Τη στολή μαζί με όλα τα παράσημα που τη συνόδευαν, την είχε αγοράσει από το ebay για 450 ευρώ. Μετά τις απαραίτητες πόζες ξεντύθηκε. Έμεινε γυμνός. Δίπλωσε τη στολή προσεκτικά και κατευθύνθηκε στο βρώμικο υπνοδωμάτιο του.

Άνοιξε την ντουλάπα του. Από μέσα έβγαλε ένα βαρύ πακέτο. Το πήρε αγκαλιά και γυμνός καθώς ήταν κάθισε στο κρεβάτι του. Σαν να βρισκόταν σε ερωτικό παροξυσμό, άφησε τα τρεμάμενα δάχτυλα του, να ακουμπήσουν το παγωμένο μέταλλο ενός ημι-αυτόματου πιστολιού Glock 34, των 9 χιλιοστών και στη συνέχεια σκέφτηκε τη μητέρα του που τον κακοποιούσε όταν ήταν παιδί. Το χέρι του άγγιξε και το ημιαυτόματο τουφέκι Ruger Mini-14. Τα είχε αγοράσει νόμιμα από τη Νορβηγία, ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια του να τα αγοράσει με σβησμένους αριθμούς, παράνομα από την Τσεχία, πριν μερικούς μήνες. Τώρα θα έδειχνε σε όλους πόσο δυνατοί είναι οι «λευκοί ιππότες».

Σκέφτηκε πάλι τη μητέρα του που μισούσε και έκλεισε τα μάτια. Όλους τους μισούσε. Μόνο οι εθνικιστές μπορούσαν να τον νιώσουν. Όλα ήταν έτοιμα για αυτό που σχεδίαζε από το 2002 και του είχε στοιχίσει 317.000 ευρώ. Σε δυο μέρες οι άθλιοι προδότες θα μάθαιναν ότι στην Ευρώπη υπάρχουν και πραγματικοί άνδρες εθνικιστές. Σε λίγες ημέρες θα καθάριζε τη χώρα του,  από τους αράπηδες, τους Ισλαμιστές και τους Εβραίους. Λίγο πριν η έκσταση του, κορυφωθεί, σκέφτηκε ένα σύνθημα που έλεγαν τα αδέρφια του στην Ελλάδα: «Για να ξεβρωμίσει ο τόπος»

Ύστερα σηκώθηκε και κατευθύνθηκε γυμνός στο σαλόνι. Άνοιξε την τηλεόραση, συνέδεσε το playstasion στο διαδίκτυο και ένιωσε πραγματικός άνδρας, πραγματικός στρατιώτης παίζοντας Call of Duty Modern Warfare II. Τι και εάν το Υπουργείο Άμυνας της χώρας του τον έκρινε ακατάλληλο για να υπηρετήσει στον στρατό. Φταίνε τα κομμούνια και οι Εβραίοι.

 

Όσλο 22 Ιουλίου, ημέρα του αιματοκυλίσματος. Ωρα: 14.15

Ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, φόρεσε τη σκούρα μπλε φόρμα της Νορβηγικής αστυνομίας, και από πάνω το μαύρο αλεξίσφαιρο γιλέκο. Όλα αγορασμένα από το ίντερνετ, με γνήσια διακριτικά. Πέρασε το παντελόνι του μέσα στις αρβύλες του και τις έδεσε προσεκτικά για να μπορεί να τρέξει εάν χρειαστεί. Μπήκε στο αυτοκίνητο του, και οδήγησε προς το κέντρο της πόλης.

Μην το χάσεις:  Το ναυάγιο του Δύστος ανοικτά της Κύμης, που συγκλόνισε το Πανελλήνιο[photos][video]

Δεν έβαλε ραδιόφωνο για να ακούσει μουσική. Σφύριζε έναν σκοπό για κάποιο λουλούδι που το έλεγαν Έρικα και χαμογελούσε στον κόσμο στα φανάρια. Λίγη ώρα πριν, είχε ανεβάσει στο διαδίκτυο την προσωπική του παρακαταθήκη: Μια συλλογή κειμένων με τίτλο «2083: Ευρωπαϊκή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας». Εμετικά κείμενα γεμάτα μίσος για το διαφορετικό, κείμενα που μιλούσαν για «ξεκαθάρισμα» της Ευρώπης από όλα τα βρωμερά στοιχεία. Και το ξεκαθάρισμα θα το έκαναν οι «λευκοί ιππότες» όπως ήταν και αυτός.

«Μόνο ο τεράστιος ηγέτης της Νορβηγίας Vidkun Quisling, ενδιαφερόταν για αυτή την έρημη χώρα που σαν παχιά αγελάδα βυζαίνουν οι υπάνθρωποι και μολύνουν το αίμα μας» σκέφτηκε και πάτησε απότομα φρένο. Παραλίγο να χτυπήσει μια γυναίκα με μαντίλα που με το παιδί της διέσχιζε τη διάβαση. «Σκατομαντίλες» μονολόγησε, αλλά σαν καλός «αστυνομικός» της χαμογέλασε από το παράθυρο του αυτοκινήτου του.

Πρώτος του στόχος ήταν να παραπλανήσει την αστυνομία και να δημιουργήσει αντιπερισπασμό. Έπρεπε να κάνει κάτι θεαματικό ώστε να απασχοληθούν όλοι οι αστυνομικοί της πόλης και στη συνέχεια με μια βάρκα που είχε ήδη νοικιάσει θα πήγαινε στο νησάκι, όπου τα κομμούνια, οι άπλυτοι, οι Εβραίοι και οι αράπηδες είχαν κατασκηνώσει.

Στο αυτοκίνητο του μετέφερε μια ισχυρότατη βόμβα που είχε κατασκευάσει ο ίδιος. Είχε προμηθευτεί τις πρώτες ύλες και τα χημικά, νόμιμα, αφού διατηρούσε μια φάρμα στην περιοχή της Asta, νότια του Όσλο. Την Breivik Geofarm.

Στάθμευσε στην οδό Akershusstrada λίγο μακρύτερα από την Glacisgata 1, όπου βρίσκεται το κτίριο της Νορβηγού πρωθυπουργού. Το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς στο κέντρο του Regjeringskvartalet στην Akersgata. Στο «τετράγωνο» δηλαδή των κυβερνητικών κτιρίων που έβριθε από ζωή και κίνηση εκείνη την ώρα. Ο χαμογελαστός αστυνομικός βγήκε από το όχημα του, άνοιξε το πορτ-μπαγκάζ, έσκυψε, κάτι πείραξε για λίγα δευτερόλεπτα, και στη συνέχεια πήρε από μέσα έναν μεγάλο μαύρο σάκο σαν αυτά που μεταφέρουν κιθάρες, ή όπλα, και με ψυχραιμία απομακρύνθηκε από το σημείο.

Στις 15.26 ακριβώς μια τρομακτική έκρηξη συγκλόνισε την  καρδιά της Νορβηγικής πρωτεύουσας. Οι πάντες αιφνιδιάζονται. Οι ασύρματοι της αστυνομίας ούρλιαζαν για άμεση αποστολή ασθενοφόρων. Ο τόπος είχε γεμίσει κομμένα ανθρώπινα μέλη και σπασμένα τζάμια. Οκτώ αθώοι άνθρωποι δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους εκείνο το μεσημέρι. Οι τραυματίες δεκάδες. Η αντιτρομοκρατική σε κατάσταση πανικού, είναι σχεδόν βέβαιη ότι Ισλαμιστές τρομοκράτες χτύπησαν το Όσλο σαν απάντηση για τη συμμετοχή της Νορβηγίας στον πόλεμο του Αφγανιστάν.

Ο χαμογελαστός αστυνομικός εκείνη την ώρα έλυνε με ήρεμες κινήσεις, το σχοινί από ένα μικρό ταχύπλοο που είχε νοικιάσει και σφύριζε ένα τραγούδι για κάποιο λουλούδι που το έλεγαν Έρικα. Προηγουμένως, είχε επιβιβαστεί σε άλλο αυτοκίνητο που είχε έτοιμο για αυτό το σκοπό και μέσω της Drammensveien, έστριψε δεξιά στον αυτοκινητόδρομο Ε-16 και έφτασε στη μαρίνα Utvika.

Όταν άκουσε τη μακρινή έκρηξη, σταμάτησε το σφύριγμα του. Έριξε το σάκο μέσα στο σκάφος, χαιρέτησε έναν ηλικιωμένο που ψάρευε με καλάμι λίγο πιο δίπλα στην ξύλινη προβλήτα και με ευκινησία πήδηξε. Δεν ήθελε να πάει γρήγορα και να χρησιμοποιήσει τη μηχανή. Με τα κουπιά κατευθύνθηκε απέναντι στο νησί Utoya. Έμπαινε σε εφαρμογή το δεύτερο μέρος του σχεδίου του. Το πιο αιματηρό, το πιο απεχθές…

Νησί Utoya Ωρα: 17.07

Ο 28χρονος Sverre Bjorkavag, ήταν ο πρώτος που είδε έναν αστυνομικό να πλησιάζει στο νησάκι με ένα μικρό σκάφος, τραβώντας κουπί. «Πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;» ρώτησε καθώς τον βοηθούσε να δέσει. «Έχουμε το ετήσιο φεστιβάλ της νεολαίας ξέρετε. Έχει συμβεί κάτι;» Την απάντηση δεν την άκουσε ποτέ του. Ο χαμογελαστός αστυνομικός τον πυροβόλησε ενώ ο Sverre, έδενε το σχοινί.

Ο ακροδεξιός εθνικιστής, ο νεοναζί Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, από τις 17.07 μέχρι τις 18.27, εκτέλεσε εν ψυχρώ 69 παιδιά που διασκέδαζαν επάνω στο νησί.

-17.08: έφτασε στην ξύλινη καφετέρια στο κέντρο του μικρού νησιού. Εκεί με προτεταμένο το ντουφέκι διέταξε όλα τα παιδιά που βρισκόντουσαν εκεί να συγκεντρωθούν μέσα. Τα εκτέλεσε ένα προς ένα με μια σφαίρα στο κεφάλι. Δεν του πήρε περισσότερο από 120 δευτερόλεπτα

-17.10: ξεκίνησε την περιπλάνηση του μέσα στο δάσος. Όποιον έβρισκε τον εκτελούσε.

-17.30: είχε φτάσει στη δυτική παραλία. Όποια παιδιά κολυμπούσαν ή είχαν ακούσει τους πυροβολισμούς και είχαν πηδήξει στο νερό για να σωθούν, δολοφονήθηκαν. Τα πυροβολούσε στο κεφάλι σαν να ήταν σημαδούρες, ή στόχοι.

-17.32: «καθαρίζει» ολόκληρη τη βόρεια πλευρά. Όσα παιδιά είχαν κρυφτεί στο δάσος ή σε βράχους, εκτελούνται εν ψυχρώ.

-17.35: εκτελούνται όσα παιδιά άκουγαν μουσική από συγκροτήματα που έπαιζαν στη Νότια πλευρά του νησιού.

-18.24: ελικόπτερο τηλεοπτικού καναλιού καταγράφει την κόλαση. Ο εθνικιστής, ακροδεξιός δολοφόνος συνεχίζει το έργο του.

-18.27: το νησί έχει ζωστεί από τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Ο «γιος του Όντιν» χαμογελάει ειρωνικά, πετάει το όπλο του, γονατίζει, φέρνει τα χέρια πίσω στο κεφάλι του και παραδίδεται. Άφησε πίσω του να χύνεται στη λίμνη και να ποτίζει το χώμα του νησιού, ζεστό αίμα από 69 παιδάκια.

Η δίκη

Η δίκη του εθνικιστή δολοφόνου ξεκίνησε στις 16 Απριλίου του 2012. Ολοκληρώθηκε στις 22 Ιουνίου του ίδιου έτους. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για τη δολοφονία 77 ανθρώπων και τον καταδίκασε σε 21 χρόνια φυλάκισης, που είναι η μέγιστη δυνατή ποινή στη Νορβηγία.

Ο ακροδεξιός νεοναζί πάντοτε χαμογελούσε ειρωνικά και προκλητικά. Στις διακοπές και τα διαλείμματα της δίκης κοίταζε τους συγγενείς των θυμάτων του και σφύριζε έναν σκοπό για κάποιο λουλούδι που το έλεγαν Έρικα. Ουδέποτε ζήτησε συγνώμη.

topontiki.gr

loading...
Continue Reading
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Μηχανή του Χρόνου

Ο διαβόητος serial killer που έταζε γάμο σε χήρες και τις έκαιγε στον φούρνο του

Ο Ανρί Λαντρό είναι ο διαβόητος Γάλλος serial killer, ο οποίος οδηγήθηκε το 1922 στην γκιλοτίνα, για μια σειρά εγκλημάτων που συγκλόνισαν την γαλλική κοινωνία.

Το 1914, δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες του Παρισιού η εξής αγγελία: «Χήρος με δύο παιδιά, 43 χρονών, με ικανοποιητικό εισόδημα, σοβαρός και με γνωριμίες στην καλή κοινωνία, επιθυμεί να γνωρίσει χήρα με προοπτικές για γάμο». Με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο να βρίσκεται σε εξέλιξη, πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν στα χαρακώματα, αφήνωντας πίσω τους αρκετές χήρες τις οποίες ο Λαντρό μπορούσε να εκμεταλλευτεί.

Ο Λαντρό αποπλανούσε τις χήρες με το που ερχόντουσαν στην βίλα του στο Παρίσι, και μόλις είχε πρόσβαση στα περουσιακά τους στοιχεία τις σκότωνε και έκαιγε τα πτώματα τους στον φούρνο του για να εξαλείψει τα αποδεικτικά στοιχεία.

Μεταξύ του 1914 και του 1918, υπάρχουν στοιχεία ότι ο Λαντρό σκότωσε 11 ανθρώπους: 10 γυναίκες και ένα έφηβο αγόρι, το οποίο ήταν ο γιος της πρώτης χήρας που τον επισκέφτηκε.

Ο λόγος που κατάφερε να δρα ανενόχλητος για 4 χρόνια, ήταν επειδή ήξερε πολύ καλά πώς να καλύψει τα ίχνη του. Σε κάθε γυναίκα έδινε διαφορετικό όνομα και μετά την εξαφάνιση της, διατηρούσε σταθερή αλληλογραφία με την οικογένεια της, για να μην κινήσει υποψίες. Απαντούσε στα γράμματα των συγγενών, στέλνοντας τους ευχές και τους υποσχόταν μελλοντικές επισκέψεις. Χρησιμοποιούσε τόσα διαφορετικά ονόματα, που αναγκαζόταν να τα καταγράφει σε ένα τετράδιο για να μην τα μπερδεύει.

Μην το χάσεις:  Γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να χορεύουν ζεϊμπέκικο – Ο βαρύς θρήνος του μοναχικού αυτού χορού

© Hulton Archive / Getty Images / Ideal Image

Το 1919, η αδελφή ενός από τα θύματα του Λαντρό, της Μαντάμ Μπουϊσόν, προσπάθησε να εντοπίσει την αγνοούμενη αδελφή της. Δεν γνώριζε το πραγματικό όνομα του Λαντρό, ωστόσο ήξερε που ζούσε και πως ήταν εμφανισιακά, καθώς είχε λάβει μια φωτογραφία του από την αδερφή της. Τελικά έπεισε την αστυνομία να τον συλλάβει.

Αρχικά, ο Λαντρό κατηγορήθηκε μόνο για απάτη. Αρνήθηκε να μιλήσει στην αστυνομία και χωρίς πτώματα (η αστυνομία έσκαψε τον κήπο του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα), δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να κατηγορηθεί για φόνο.

Οι αστυνομικοί κατάφεραν να βρουν το τετράδιο που σημείωνε τα ονόματα των θυμάτων του και τον συνέλαβαν, αλλά έπρεπε να βρουν και άλλες αποδείξεις. Για δύο χρόνια, ο Λαντρό περίμενε ατάραχος, όσο οι αρχές έψαχναν κάποια απόδειξη των εγκλημάτων του. Τελικά εντόπισαν ανθρώπινα κόκαλα ανάμεσα στις στάχτες, μέσα στον τεράστιο φούρνο που είχε τοποθετήσει στην κουζίνα του. Ο Λαντρό έκαιγε τα θύματα του πιστεύοντας ότι με αυτόν το τρόπο δεν αφήνει κανένα ίχνος των εγκλημάτων του.

Μην το χάσεις:  Φως στο μυστήριο της «Ιεράς Σινδόνης»: Οι κηλίδες αίματος του Ιησού είναι... (εικόνες)

Στις 30 Νοεμβρίου του 1921, δύο χρόνια μετά την σύλληψή του, ο Λαντρό καταδικάστηκε σε θάνατο για την δολοφονία 11 ανθρώπων. Κατά την διάρκεια της δίκης, ο Λαντρό έδωσε στο δικηγόρο του μία ζωγραφιά, που απεικόνιζε την κουζίνα με τον φούρνο που έλεγαν ότι έκαιγε τα πτώματα. Επάνω είχε γράψει: “Δεν είναι ο τοίχος αυτός που πίσω του έχει γίνει κάτι, αλλά πράγματι ο φούρνος μέσα στον οποίο έχει καεί κάτι”. Ήταν η μόνη φορά που ο Ανρί Λαντρό παραδέχτηκε τα εγκλήματα του.

Το πρωί της 25ης Φεβρουαρίου του 1922 οι δεσμοφύλακες μπήκαν στο κελί του για να τον οδηγήσουν στην γκιλοτίνα.

Σήμερα, το κομμένο κεφάλι του Ανρί Λαντρό εκτίθεται στο Μουσείο Θανάτου του Χόλιγουντ, ως ένα αφιέρωμα στον περιβόητο δολοφόνο.

homenew

loading...
Continue Reading

Μηχανή του Χρόνου

Πλούτισαν κατά λάθος: Οι εταιρίες που θησαύρισαν στην Ελλάδα μετά την έκρηξη στο Τσέρνομπιλ

Η ομαδική υστερία χάρισε άφθονο χρήμα σε κάποιους…

Η σειρά του HBO ξετύλιξε το κουβάρι της τραγωδίας με τον πιο ωμό και αποκαλυπτικό τρόπο. Ήταν Μεγάλη Τετάρτη του 1986. Η βόρεια Ευρώπη τελούσε ήδη υπό το σοκ του μεγαλύτερου ατυχήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η απόκρυψη του επί δύο ημέρες από τη σοβιετική ηγεσία μόνο ζημιά προκάλεσε.

Είναι δυνατόν να αποσιωπήσεις ένα μπαράζ εκρήξεων που χαρακτήριστηκε ισοδύναμο με 2.000 ατομικές βόμβες της Χιροσίμα; Η κυβέρνηση του Μιχαϊλ Γκορμπατσόφ το έκανε επί δύο ημέρες. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν είχε τελειώσει και το πλήγμα κύρους για τη μία υπερδύναμη ήταν πολύ βαρύ.

Έως ότου εκτιμηθεί από τις επιστημονικές μελέτες το μέγεθος της καταστροφής, λίγοι ήταν αυτοί που γνώριζαν ότι τα μεσάνυχτα της 25ης Απριλίου του ‘86 ο πυρηνικός σταθμός του Τσέρνομπιλ ξέρασε στο περιβάλλον τεράστιες ποσότητες ραδιενεργού υλικού.

Η απόπειρα ενός πειράματος για τον έλεγχο των συστημάτων ασφαλείας προκάλεσε το ατύχημα στον αντιδραστήρα Νο. 4, τινάζοντας στον αέρα το κάλυμμα του, βάρους 1000 τόνων. Ακολούθησε αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση με διαδοχικές εκρήξεις και η πρόκληση μιας τεράστιας πυρκαγιάς με 30 εστίες.

Πλούτισαν κατά λάθος: Οι εταιρίες που θησαύρισαν στην Ελλάδα μετά την έκρηξη στο Τσέρνομπιλ

Μέσα σε λίγες ώρες 30 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, οι περισσότεροι εκ των οποίων πυροσβέστες.

Για όλα αυτά ο κόσμος ενημερώθηκε επίσημα σχεδόν 2,5 ημέρες μετά. Από μια ανακοίνωση διάρκειας 20 δευτερολέπτων στη σοβιετική τηλεόραση, που έπαιξε… τέταρτο θέμα στο δελτίο ειδήσεων.

Στις 28 Απριλίου η κυβέρνηση της Σουηδίας απαίτησε από την ΕΣΣΔ επίσημη ενημέρωση για τις επιπτώσεις του τραγικού δυστυχήματος, καθώς το ραδιενεργό νέφος, κινούμενο δυτικά, είχε φτάσει πάνω από τη σκανδιναβική χώρα, τη Γερμανία και την Πολωνία. Τέσσερις μέρες αργότερα ήταν «ορατό» και στον ουρανό της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, με τη μορφή ραδιενεργού βροχής.

Μην το χάσεις:  Δείτε γιατί τα σπίτια στις Κυκλάδες βάφτηκαν υποχρεωτικά λευκά με διάταγμα

Το διαδίκτυο ήταν ακόμα άγνωστη λέξη, οι ειδήσεις έρχονταν μόνο από τα διεθνή πρακτορεία μέσω τηλεγραφημάτων και από τους ανταποκριτές των εφημερίδων και των τηλεοπτικών σταθμών στις μεγάλες πρωτεύουσες.

Τα νέα έβγαιναν από το Κρεμλίνο με το σταγονόμετρο και ήταν περασμένα από προστατευτικό κόσκινο.

Στην Ελλάδα, έκπληκτοι οι πολίτες, μόλις στις 29 Απριλίου, παρακολουθούσαν από τα – δύο εκείνη την εποχή – κανάλια της τηλεόρασης την είδηση για το πυρηνικό ατύχημα.

Ήταν Μεγάλη Τετάρτη και η χώρα ετοιμάζονταν για τον εορτασμό του Πάσχα. Αυτό που ακολούθησε έμοιαζε βγαλμένο από σενάριο επιστημονικής… καταστροφολογίας.

Πλούτισαν κατά λάθος: Οι εταιρίες που θησαύρισαν στην Ελλάδα μετά την έκρηξη στο Τσέρνομπιλ

Καρότα στη Φουκουσίμα, που έχουν εκτεθεί σε ραδιενεργή μόλυνση

Προκλήθηκε ένα είδος ομαδικής υστερίας, που πήρε κατά βάση τη μορφή επιδρομής στα σούπερ μάρκετ.

Οι εταιρίες γάλακτος και κονσερβών είδαν τα κέρδη τους να εκτινάσσονται. Επιχειρηματίες έγιναν πλούσιοι… κατά λάθος μέσα σε 2 μέρες, χάρη σε ένα δυστύχημα που μπορούσε να στερήσει τη ζωή ακόμα και των ίδιων.

Μέσα σε 2 ημέρες αγοράστηκαν κουτιά γάλατος εβαπορέ και κατεψυγμένα προϊόντα που υπό κανονικές συνθήκες διανέμονται σε ένα εξάμηνο! Η παγκόσμια κοινή γνώμη, άμαθη μπροστά σε έναν αόρατο και άγνωστο έως τότε εχθρό, λειτουργούσε σπασμωδικά.

Εξαίρεση δεν αποτέλεσε η ελληνική. Στο επίκεντρο της κριτικής – για ολιγωρία – τέθηκαν ο «Δημόκριτος» και το Υπουργείο Υγείας, που «άφησαν τους καταναλωτές να αγοράζουν λαχανικά για το Πάσχα παρά το γεγονός ότι μπορεί να είχαν προσβληθεί από ραδιενέργεια».

Ο πανικός στον ελληνικό πληθυσμό σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια, καθώς λίγες μέρες μετά το ατύχημα ένα τρίτο σύννεφο μετέφερε τη ραδιενέργεια στα Βαλκάνια και τη Βόρειο Ελλάδα. Ο κρατικός μηχανισμός άρχισε να κάνει συστάσεις για αποφυγή του φρέσκου γάλακτος και το καλό πλύσιμο φρούτων και λαχανικών από τις 5 Μαΐου και μετά.

Μην το χάσεις:  Γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να χορεύουν ζεϊμπέκικο – Ο βαρύς θρήνος του μοναχικού αυτού χορού

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι την κατανάλωση λαχανικών, φρούτων και νωπών προϊόντων, κυρίως πουλερικών. Οι φράουλες και τα υπόλοιπα φρούτα εποχής σάπιζαν στις χωματερές από φόβο. Τα κονσερβοειδή και τα μακαρόνια είχαν γίνει ανάρπαστα, «αδειάζοντας» τα σχετικά ράφια των σούπερ μάρκετ.

Δεν ήταν πάντως αναίτιες όλη η σύγχυση και αναστάτωση που είχαν προκληθεί. Το ραδιενεργό νέφος επηρέασε πράγματι τη Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλία, όπου χρόνια αργότερα ανιχνεύονταν ποσά ραδιενέργειας υψηλότερα του κανονικού.

Η κανονικότητα στην Ελλάδα επανήλθε ύστερα από λίγους μήνες. Στην περιοχή – πυρήνα της καταστροφής είναι γνωστό ότι δεν επανήλθε ποτέ.

Το μέγεθος της καταστροφής παραμένει έως και σήμερα ανυπολόγιστο επακριβώς. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επίσημων στοιχείων, 400.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν τις εστίες τους, 8,4 εκατ. εκτέθηκαν στη ραδιενέργεια και περίπου 6 εκατ. ζουν ακόμα σε μολυσμένες ζώνες.

Το Τσέρνομπιλ και το γειτονικό Πριπιάτ, που είχε οικοδομηθεί αποκλειστικά για τους εργαζόμενους στον πυρηνικό σταθμό, είναι έως και σήμερα πόλεις – «φαντάσματα».

Πλούτισαν κατά λάθος: Οι εταιρίες που θησαύρισαν στην Ελλάδα μετά την έκρηξη στο Τσέρνομπιλ

Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, στην πλειονότητα τους βέβαια μεταξύ αυτών που θυσιάστηκαν για να κουκουλώσουν τον όλεθρο, συμμετέχοντας στον καθαρισμό της μόλυνσης που εκλύθηκε από τον τέταρτο αντιδραστήρα.

Χιλιάδες τόνοι άμμου χύθηκαν σε αυτόν από τα μιλούνια ανθρώπων που επιστράτευσε η σοβιετική διοίκηση και έγιναν γνωστοί ως «εξολοθρευτές».

Μόνο τέτοιοι βέβαια δεν μπορούν να αποκαλούνται οι πιο συνειδητοί αυτόχειρες της ιστορίας.

Αυτοί που «καταδικάστηκαν» ερήμην να πληρώσουν με τη δική τους ζωή τη διάσωση πολλών άλλων…

Πηγές: menshouse.gr

loading...
Continue Reading

Μηχανή του Χρόνου

Η δολοφονία που ο Βασίλης Αυλωνίτης δεν ξεπέρασε ποτέ

Για τους περισσότερους από εμάς ο Βασίλης Αυλωνίτης είναι μέλος μια ιδιαίτερης «γενιάς» Ελλήνων ηθοποιών.

Πρόκειται για ανθρώπους με ατόφιο και σπάνιο ταλέντο, συνήθως αυτοδίδακτους, τους οποίους γνωρίσαμε μέσα από απολύτως χαρακτηριστικούς ρόλους στον κινηματογράφο. Έχουν, δε, ταυτιστεί τόσο με την συγκεκριμένη εικόνα, που να μας κάνουν να νομίζουμε πως δεν υπήρξαν ποτέ… νέοι. Φυσικά, δεν είναι έτσι.

Την περίοδο που προηγήθηκε της άνθισης του ελληνικού σινεμά ηθοποιοί σαν αυτόν τον σπουδαίο κωμικό ζούσαν από το σανίδι. Το θέατρο, το οποίο μάλιστα έμοιαζε να είναι ο φυσικός χώρος του και τους επέτρεπε με την αμεσότητά του να βγάλουν προς τα έξω καλύτερα το πηγαίο χιούμορ τους, δένοντάς τους με το αθηναϊκό κοινό, που έχει την ευκαιρία να έρθει πιο κοντά. Σε κάποιες περιπτώσεις, επικίνδυνα κοντά.

Μίσος για ένα σκετς

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1930. Ο εθνικός διχασμός εκφράζεται μέσα από την διάκριση του λαού σε «Βασιλικούς» και «Βενιζελικούς». Το σκηνικό είναι τεταμένο, αλλά οι άνθρωποι της επιθεώρησης ακόμη και τότε αντλούσαν την θεματολογία τους από τα όσα συνέβαιναν στην πολιτική. Ήταν η εποχή που είχε ξεσπάσει το «σκάνδαλο της νοθευμένης κινίνης», στο οποίο εμπλέκονταν στελέχη της κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου.

Στο ολοκαίνουριο θέατρο «Περοκέ» ανεβαίνει η παράσταση «Κατεργάρα» η οποία σημειώνει μεγάλη επιτυχία, διακωμωδώντας και σατιρίζοντας -μεταξύ άλλων- και την συγκεκριμένη κατάσταση.

Για την ακρίβεια, ήταν το σκετς «Από τους υπουργούς βγήκαν τα κολοκύθια» εκείνο που θεωρήθηκε το πλέον καυστικό. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό είχε ένας νεαρός –τότε- ηθοποιός, ο Βασίλης Αυλωνίτης, που ήταν μόλις 27 ετών. Αν και δεν είχε σπουδάσει ποτέ υποκριτική, ούτε είχε περάσει από κάποια σχολή, το ταλέντο του ήταν τέτοιο που του είχε χαρίσει τον ρόλο.

Μην το χάσεις:  Το θρυλικό αεροπλάνο που λάτρεψε ο Ωνάσης: Ο διώροφος γίγαντας της Ολυμπιακής χάθηκε νωρίς

Κάθε βράδυ ο Αυλωνίτης έκανε αυτό που αγαπούσε. Αυτό για το οποίο είχε γεννηθεί. Υποδυόταν τον χαρακτήρα του και χάριζε χαμόγελα στους θεατές. Για κάποιους, όμως, η «Κατεργάρα» δεν ήταν μια απλή παράσταση, αλλά μέσο άσκησης αντιπολίτευσης. Για ορισμένους φανατικούς (και τέτοιους βρίσκεις σε ένα ιδιαίτερα ευρύ πολιτικό και κοινωνικό φάσμα) η «τιμωρία» κάποιου του οποίου οι ιδέες δεν συμβαδίζουν με τις δικές τους είναι ο θάνατος.

Η απόπειρα δολοφονίας

Το βράδυ της 22ας Αυγούστου του ’31 στο «Περοκέ» επικρατεί ξανά το αδιαχώρητο. Όλα μοιάζουν να κυλούν όπως σε κάθε άλλη παράσταση, αλλά την στιγμή που βγαίνει ο Αυλωνίτης και οι συνεργάτες του στην σκηνή για το σκετς που αφορά τους υπουργούς, τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία. Τέσσερις άντρες που κάθονταν στις μπροστινές θέσεις εφορμούν στους ηθοποιούς.

Ο ένας από αυτούς κρατά πιστόλι, πράγμα που μαρτυρά τις φονικές προθέσεις του. Στόχος της επίθεσης είναι ο Αυλωνίτης, που στη θέα του όπλου κάνει βήματα προς τα πίσω στην προσπάθειά του να σωθεί. Από ένα καπρίτσιο της τύχης, σκοντάφτει ακριβώς την ώρα που ο υποψήφιος δολοφόνος του πυροβολεί. Αποφεύγει έτσι την σφαίρα, αλλά ο τεχνικός Παναγιώτης Μωραΐτης δεν στέκεται το ίδιο τυχερός.

Πέφτει χτυπημένος, η σκηνή γεμίζει με αίματα και επικρατεί πανικός. Από όσα ακολούθησαν πολλοί τραυματίζονται αλλά ο 35χρονος τεχνικός έχει την χειρότερη μοίρα από όλους. Λίγο αργότερα αφήνει την τελευταία του πνοή…

«Τι φταίω εγώ ρε παιδιά;»

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, το μόνο που είχε προλάβει να πει ο Αυλωνίτης στη θέα του πιστολιού ήταν «τι φταίω εγώ ρε παιδιά»; Ένα ερώτημα που στη συνέχεια μετατράπηκε σε βάρος που ο αξιαγάπητος κωμικός κουβαλούσε για χρόνια στη συνείδησή του. Θεώρησε τον εαυτό του κατά κάποιο τρόπο υπεύθυνο για τον άδικο χαμό του συνεργάτη του και δυσκολεύτηκε πολύ να ξεπεράσει αυτό το συναίσθημα ενοχής.

Μην το χάσεις:  Φως στο μυστήριο της «Ιεράς Σινδόνης»: Οι κηλίδες αίματος του Ιησού είναι... (εικόνες)

Για αρκετά χρόνια έμεινε μακριά από το θέατρο. Πολύ καιρό αργότερα ο Αλέκος Σακελλάριος είχε αποκαλύψει ότι αυτή η απόφαση του Αυλωνίτη ήταν απολύτως συνειδητή. Για ένα διάστημα το αρχικό σοκ είχε μετατραπεί σε τύψεις που δεν τον άφηναν να είναι αυτό για το οποίο είχε έρθει σε αυτόν τον κόσμο.

Αυτό που τελικά έγινε, μεγαλώνοντας γενιές και γενιές με το αμίμητο και μοναδικό «Πού πάμε; Ω ρε πού πάμε;», με το οποίο ταυτίστηκε και το οποίο αποτέλεσε -τρόπον τινά- το σήμα κατατεθέν του.

Πολλά χρόνια μετά το περιστατικό ο Αυλωνίτης επέστρεψε στον φυσικό του χώρο. Το σανίδι, στο οποίο βρέθηκε όταν εργαζόταν ακόμη ως βοηθός στα παρασκήνια μέχρι που ένας συνεργάτης του που γνώριζε το ταλέντο του, απλά τον έσπρωξε στη σκηνή όπου άρχισε να αυτοσχεδιάζει δίχως ίχνος άγχους από τα εκατοντάδες ζευγάρια μάτια που βρέθηκαν ξαφνικά απέναντί του.

Η μόνη φορά που αγχώθηκε, η μόνη φορά που αυτή η σχέση λατρείας διαταράχθηκε ήταν εκείνο του αυγουστιάτικο βράδυ που ο φανατισμός κόντεψε να γίνει η αιτία να χάσει το ελληνικό θέατρο και σινεμά έναν πραγματικά σπουδαίο, ο οποίος σώθηκε από μπόλικη δόση τύχης. Τύχη που δεν είχε ο συγχωρεμένος Παναγιώτης Μωραΐτης.

menshouse.gr

loading...
Continue Reading

Facebook

Trending

Copyright © 2019 - 2021 Alldaynews.gr.