Σήμερα γιορτάζει η μεγάλη Αγία που έγινε σύμβολο θάρρους, πίστης και αφοσίωσης στον Θεό

Η μνήμη της Αγίας Τατιανής και του Αγίου Μερτίου τιμάται στις 12 Ιανουαρίου, με τις ζωές τους να εμπνέουν πίστη, θάρρος και αυταπάρνηση.

Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα

Σύμφωνα με το εορτολόγιο, σήμερα Παρασκευή 12 Ιανουαρίου, γιορτάζουν τα εξής ονόματα:
Τατιανή, Τατιάνα, Τάτια, Τίτη, Τάνια, Μέρτιος, Μέρτος, Μέρτης, Μύρτος, Μερτία, Μέρτα, Μέρτη, Μερτούλα, Μυρτιά, Μυρτούλα

Η γενναία Αγία από τη Ρώμη

Η Αγία Τατιανή καταγόταν από τη Ρώμη και έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου (222 – 235 μ.Χ.). Ο πατέρας της είχε υπηρετήσει ως ύπατος, γεγονός που δηλώνει την ευγενή της καταγωγή.

Διακονούσε την Εκκλησία ως διακόνισσα και η υμνολογία την παρουσιάζει ως μαθήτρια των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Με πίστη και ζήλο επιτελούσε το έργο της, γεγονός που της χάρισε ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους Χριστιανούς. Το παράδειγμά της ήταν τόσο φωτεινό που ακόμα και οι ειδωλολάτρες αναγνώριζαν την αξία της, αν και δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πώς μια γυναίκα της κοινωνικής της τάξης περιφρονούσε τον κόσμο και τα είδωλα για να υπηρετεί τον Χριστό με αυτοθυσία.

Το μαρτύριό της για την πίστη

Κατά τη διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών επί Σεβήρου, η Αγία συνελήφθη επειδή διακήρυττε με θάρρος την πίστη της στον Χριστό. Την οδήγησαν μπροστά στον αυτοκράτορα και μαζί μπήκαν σε έναν ειδωλολατρικό ναό. Εκεί, η Αγία προσευχήθηκε θερμά στον Χριστό και τότε τα ξόανα των θεών έπεσαν στο έδαφος, σαν να τα είχε χτυπήσει σεισμός.

Για την πράξη αυτή υπέστη φρικτά βασανιστήρια: την χτύπησαν και της ξέσκισαν τα βλέφαρα με σιδερένια νύχια. Την κρέμασαν και της ξύρισαν το κεφάλι. Έπειτα την έριξαν στη φωτιά, αλλά δεν έπαθε τίποτα. Ακόμη και όταν την πέταξαν σε πεινασμένα άγρια θηρία, αυτά δεν την άγγιξαν. Τελικά, οι διώκτες της την αποκεφάλισαν και έτσι η Αγία Τατιανή πέρασε στην αιώνια ζωή, με το στεφάνι του μαρτυρίου.

Ο γενναίος στρατιώτης του Χριστού

Ο Άγιος Μέρτιος κατατάχθηκε στο στρατιωτικό σώμα των Μαύρων, που υπηρετούσε στη Μαυριτανία την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 – 305 μ.Χ.). Όταν του ζητήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα, εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά.

Η στάση του μπροστά στον ηγεμόνα

Μετά την άρνησή του να τιμήσει τα είδωλα, ο Άγιος κατηγορήθηκε πως ήταν Χριστιανός και οδηγήθηκε στον ηγεμόνα. Εκεί στάθηκε με σεμνότητα αλλά και αξιοθαύμαστο θάρρος. Υποκλίθηκε στον άρχοντα για να δείξει σεβασμό, αλλά αμέσως μετά δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να υπακούσει στην εντολή του. Δείχνοντας τις πληγές του από τις μάχες, είπε:

«Τιμώ τον αυτοκράτορα και είμαι έτοιμος να δώσω το αίμα μου για την πατρίδα. Όμως η ψυχή μου ανήκει στον Χριστό».

Τα βασανιστήρια και η μαρτυρική του τελείωση

Ο αυτοκράτορας εξοργίστηκε και αμέσως διέταξε να αφαιρεθεί η στρατιωτική του ζώνη, αφαιρώντας του έτσι την ιδιότητα του στρατιώτη. Ακολούθησε ανελέητο μαστίγωμα, στο οποίο ο Άγιος άντεξε χωρίς ούτε μια κραυγή, προκαλώντας έκπληξη στον τύραννο.

Το σώμα του είχε μετατραπεί σε μια ανοιχτή πληγή, αλλά εκείνος έμεινε σταθερός στην πίστη του. Τελικά, τον έριξαν στη φυλακή. Ήξερε ότι πλησίαζε η ώρα να ενωθεί με τον Κύριό του:

«Ο πιστός στρατιώτης επιστρέφει στον Αρχιστράτηγο Χριστό. Ο δούλος πάει να συναντήσει τον Πατέρα».

Ο Άγιος Μέρτιος παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό το έτος 298 μ.Χ., λαμβάνοντας τον αιώνιο μισθό του από τον Ουράνιο Κύριο.