Το ελληνικό βόλεϊ πενθεί: Απεβίωσε η Ελένη Ζέτου

Η απώλεια της Ελένης Ζέτου βυθίζει στο πένθος την οικογένεια του ελληνικού βόλεϊ, καθώς μια από τις σημαντικότερες μορφές του αθλήματος άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από γενναία μάχη με τον καρκίνο.

Λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Γιώργου Σαμαρά, το ελληνικό βόλεϊ αποχαιρετά ακόμη μία εμβληματική προσωπικότητα. Η Ελένη Ζέτου υπήρξε από τις κορυφαίες αθλήτριες που ανέδειξε η ελληνική πετοσφαίριση και το 1977, σε ηλικία μόλις 21 ετών, αναδείχθηκε αθλήτρια της χρονιάς από την ΕΟΠΕ.

Πίσω της αφήνει τα δύο παιδιά της, τον γιο και την κόρη της, Φερενίκη Μουντάκη, η οποία ακολούθησε τα βήματά της στο βόλεϊ και ολοκλήρωσε την αγωνιστική της πορεία με τη φανέλα του Α.Ο. Θήρας.

Συγκινημένος από την είδηση εμφανίστηκε ο Κώστας Χαριτωνίδης, ο οποίος δήλωσε: «Έχω σοκαριστεί. Μόλις το έμαθα. Γνωρίζω ότι πάλευε με την ασθένεια. Υπήρξε αθλήτριά μου στον Άρη. Ήταν σπουδαία αθλήτρια και εξαιρετική προσωπικότητα που προσέφερε πολλά και ως προπονήτρια».

Από τον στίβο στις μεγάλες διακρίσεις του βόλεϊ

Η Ελένη Ζέτου ξεκίνησε την αθλητική της πορεία από πολύ νεαρή ηλικία, συμμετέχοντας αρχικά στον στίβο με τα χρώματα του Ηρακλή. Δοκίμασε τις δυνάμεις της στο άλμα εις μήκος και στη σφαιροβολία, ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε και με το μπάσκετ.

Ωστόσο, το άθλημα που τελικά σημάδεψε τη ζωή της ήταν το βόλεϊ. Το 1972 εντάχθηκε στο κλιμάκιο Βόρειας Ελλάδας και την ίδια χρονιά, σε ηλικία μόλις 16 ετών, απέκτησε δελτίο στον Άρη Θεσσαλονίκης.

Με τη φανέλα των «κιτρίνων» αγωνίστηκε μέχρι το 1985, εξελισσόμενη σε αρχηγό της ομάδας και μία από τις πιο εμβληματικές αθλήτριες της εποχής. Συμμετείχε δύο φορές στο Κύπελλο Συνομοσπονδίας, ενώ συνέβαλε καθοριστικά στην παρουσία του Άρη στην ελίτ του ελληνικού πρωταθλήματος για περισσότερα από δέκα χρόνια.

Η παρουσία στην Εθνική ομάδα

Το 1973 φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, αποτελώντας βασικό στέλεχος του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος μέχρι το 1977. Επέστρεψε ξανά στην Εθνική το 1982 και παρέμεινε ενεργή μέχρι το 1984.

Η αναγνώριση ήρθε το 1977, όταν η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης την ανέδειξε κορυφαία αθλήτρια της χρονιάς, επιβραβεύοντας τη σημαντική της προσφορά στο άθλημα.

Παράλληλα, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Γυμναστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας τον δρόμο και για τη μετέπειτα εκπαιδευτική και προπονητική της πορεία.

Η προσφορά της στην εκπαίδευση και την προπονητική

Από το 1983 εργάστηκε ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, αρχικά σε ιδιωτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης και αργότερα στη δημόσια εκπαίδευση.

Από το 1985 έως το 2001 δίδαξε πετοσφαίριση στα ΤΕΦΑΑ, συμβάλλοντας στην εκπαίδευση εκατοντάδων νέων προπονητών και αθλητών. Παράλληλα, κατά τη δεκαετία του ’80 εργάστηκε ως προπονήτρια στο κλιμάκιο κορασίδων Βόρειας Ελλάδας.

Η μεγάλη καριέρα μετά τα γήπεδα

Από το 1988 έως το 1998 βρέθηκε στον πάγκο του ΠΑΟ Διοικητηρίου, ενώ αργότερα ανέλαβε και τις εθνικές ομάδες νεανίδων και κορασίδων.

Από το 1999 συνέχισε την προπονητική της πορεία στον Εαρινό Καλαμαριάς, δουλεύοντας τόσο με τη γυναικεία ομάδα όσο και με τα αναπτυξιακά τμήματα.

Το 1996 εκλέχθηκε Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Πετοσφαίρισης, ενώ συμμετείχε στη συγγραφή πέντε συλλογικών έργων για τη φυσική αγωγή και το βόλεϊ.

Το 2011 κυκλοφόρησε το βιβλίο της με τίτλο «Ψυχολογική προετοιμασία στην πετοσφαίριση», ενώ την περίοδο 2015-2016 εργάστηκε στις ακαδημίες του Αίαντα Ευόσμου.

Στην ακαδημαϊκή της διαδρομή εξελέγη μέλος ΔΕΠ στο ΤΕΦΑΑ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, φτάνοντας μέχρι τη βαθμίδα της τακτικής καθηγήτριας.

Η Ελένη Ζέτου αφήνει πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη τόσο ως αθλήτρια όσο και ως προπονήτρια, εκπαιδευτικός και ακαδημαϊκός, έχοντας συνδέσει το όνομά της με την ανάπτυξη και την πρόοδο του ελληνικού βόλεϊ.