Από τις μεγάλες πίστες στο δρόμο του Θεού: Ο παπά-Στρατής, το πρώτο βιολί του Γιώργου Μαζωνάκη, τον αποχαιρέτησε με το «Μου λείπεις»

Από τις μεγάλες πίστες στον δρόμο του Θεού: Ο παπά-Στράτης αποχαιρέτησε τον Μαζωνάκη με το «Μου λείπεις»

Με το βιολί του και τις νότες από το «Μου λείπεις» αποχαιρέτησε ο παπά-Στράτης τον Γιώργο Μαζωνάκη, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στα πρώτα βήματα της καριέρας του.

Ο πατέρας Ευστράτιος, κατά κόσμον Ευστράτιος Συρίγος, θέλησε να πει ένα διαφορετικό και βαθιά συγκινητικό «αντίο» στον τραγουδιστή που γνώρισε πολύ πριν από τη μεγάλη επιτυχία και την καθιέρωσή του στην ελληνική μουσική σκηνή.

Δείτε το βίντεο:

Ο παπά-Στράτης κράτησε ξανά στα χέρια του το βιολί και επέλεξε να τιμήσει τη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη με τον ίδιο τρόπο που τους είχε ενώσει πολλά χρόνια νωρίτερα: μέσα από τη μουσική.

Έπαιξε το «Μου λείπεις», δημιουργώντας μία ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή και στέλνοντας μέσα από κάθε νότα το δικό του τελευταίο μήνυμα στον αγαπημένο ερμηνευτή.

Στο πλευρό του Μαζωνάκη από τα πρώτα του βήματα

Πίσω από αυτόν τον μουσικό αποχαιρετισμό βρίσκεται μία κοινή ιστορία που ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν.

Προτού ακολουθήσει τον δρόμο της ιεροσύνης, ο Ευστράτιος Συρίγος είχε έντονη παρουσία στον χώρο της μουσικής. Έπαιζε βιολί σε γνωστές πίστες της Αθήνας και συνεργαζόταν με σημαντικά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού.

Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που συνάντησε εκείνη την περίοδο ήταν και ο νεαρός τότε Γιώργος Μαζωνάκης.

Ο παπά-Στράτης βρέθηκε δίπλα του την εποχή που έκανε τα πρώτα του βήματα στη νυχτερινή Αθήνα, έχοντας τον ρόλο του πρώτου βιολιστή του.

Ήταν μία εντελώς διαφορετική περίοδος, πολύ πριν ο Γιώργος Μαζωνάκης εξελιχθεί σε έναν από τους πιο επιτυχημένους και αναγνωρίσιμους ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού.

Οι δυο τους μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις πρόβες και τις εμφανίσεις μιας εποχής κατά την οποία η μεγάλη διαδρομή του τραγουδιστή μόλις ξεκινούσε.

Πήρε ξανά το βιολί για να του πει «αντίο»

Χρόνια αργότερα, οι δρόμοι της ζωής τους είχαν αλλάξει. Ο Ευστράτιος Συρίγος άφησε πίσω του τις μεγάλες πίστες και τη νυχτερινή ζωή, επιλέγοντας να ακολουθήσει τον δρόμο της Εκκλησίας.

Το βιολί, ωστόσο, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής του ιστορίας.

Τώρα χρειάστηκε να το πάρει ξανά στα χέρια του για έναν πολύ ιδιαίτερο και συγκινητικό λόγο: για να αποχαιρετήσει έναν άνθρωπο με τον οποίο είχε μοιραστεί στιγμές από την αρχή μιας σπουδαίας μουσικής διαδρομής.

Η επιλογή του τραγουδιού δεν ήταν καθόλου τυχαία. «Μου λείπεις». Δύο λέξεις που αυτή τη φορά απέκτησαν εντελώς διαφορετικό νόημα και πολύ μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος.

Χωρίς έναν συνηθισμένο αποχαιρετισμό και χωρίς πολλά λόγια, ο παπά-Στράτης άφησε το βιολί και τη μουσική να μιλήσουν για εκείνον.

Η μεγάλη αλλαγή από τις πίστες στην ιεροσύνη

Η ζωή του πατέρα Ευστράτιου έχει από μόνη της μία ξεχωριστή διαδρομή.

Πριν φορέσει το ράσο, η καθημερινότητά του ήταν γεμάτη μουσική. Ορχήστρες, νυχτερινά κέντρα, πολύωρες πρόβες και συνεργασίες με γνωστούς τραγουδιστές αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της ζωής του.

Κάποια στιγμή αποφάσισε να αλλάξει εντελώς πορεία και να ακολουθήσει την ιεροσύνη, αφήνοντας πίσω του έναν ολόκληρο κόσμο.

Δεν άφησε, όμως, τις αναμνήσεις του. Ούτε τη μουσική που είχε καθορίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.

Ίσως γι’ αυτό ο συγκεκριμένος αποχαιρετισμός απέκτησε τόσο έντονο συμβολισμό.

Ο πρώτος βιολιστής που κάποτε συνόδευε τον νεαρό Γιώργο Μαζωνάκη στις αθηναϊκές πίστες επέστρεψε χρόνια αργότερα στο όργανό του, για να τον συνοδεύσει αυτή τη φορά σε έναν τελευταίο και βαθιά προσωπικό μουσικό αποχαιρετισμό.