Σήμερα γιορτάζει η μεγάλη Αγία προτίμησε τον θάνατο γιατί την ποθούσε ο πεθερός της

Μια ιδιαίτερη ημέρα για την Ορθοδοξία, με σημαντικές μορφές της πίστης να τιμώνται, ανάμεσά τους και μια Αγία που συγκλονίζει με τη δύναμη της επιλογής της.

Σήμερα, Τρίτη 14 Απριλίου, τιμάται η μνήμη της Αγίας Θωμαΐδος, των Αγίων Αρίσταρχου, Πούδη και Τρόφιμου εκ των εβδομήκοντα Αποστόλων, καθώς και του Αγίου Αρδαλίωνα του Μίμου. Τα ονόματα που γιορτάζουν είναι τα εξής:

• Θωμαΐς, Θωμαΐδα, Θωμαή
• Αρίσταρχος

Η ζωή και το μαρτύριο της Αγίας Θωμαΐδος

Η Αγία Μάρτυς Θωμαΐς γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια, ξεχωρίζοντας από νωρίς για την πίστη και την πνευματική της καλλιέργεια. Από μικρή ασχολήθηκε με έργα αγάπης και προσφοράς, ακολουθώντας τη μητέρα της, και συνέχισε αυτή τη στάση ζωής και μετά τον γάμο της.

Η οικογένειά της ήταν ευλογημένη και γεμάτη αγάπη. Με τον σύζυγό της είχε έναν δεσμό αληθινό και καθαρό. Ωστόσο, αυτή η αρμονία δεν έμεινε αλώβητη, καθώς ο διάβολος θέλησε να τη διαλύσει με έναν τραγικό τρόπο.

Η δοκιμασία που οδήγησε στο μαρτύριο

Κάποια στιγμή, όταν η Θωμαΐδα βρισκόταν μόνη στο σπίτι, λόγω απουσίας του συζύγου της, δέχθηκε ανήθικη επίθεση από τον πεθερό της. Εκείνος, κυριευμένος από πάθος και αμαρτία, επιδίωκε να την παρασύρει σε σχέση μαζί του. Η Αγία, έχοντας βαθιά μέσα της την επίγνωση της παρουσίας του Θεού και ζώντας με αγνότητα, στάθηκε ακλόνητη. Προσπάθησε να τον μεταπείσει, εξηγώντας πως αυτό που ζητούσε ήταν αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Εκείνος όμως, τυφλωμένος από την επιθυμία, δεν υποχώρησε και την απείλησε ακόμη και με θάνατο. Η Θωμαΐς δεν λύγισε και προτίμησε να πεθάνει παρά να υποκύψει στην αμαρτία. Για εκείνη, ο μαρτυρικός θάνατος δεν ήταν τέλος, αλλά πέρασμα στη ζωή και νίκη απέναντι στον θάνατο.

Ο άνθρωπος αυτός, μέσα στην παραφροσύνη του, τη μαχαίρωσε θανάσιμα και αμέσως μετά έχασε το φως του, περιπλανώμενος μέσα στο σπίτι σαν χαμένος. Γείτονες που έψαχναν τον γιο του τον εντόπισαν σε αυτή την κατάσταση και τον παρέδωσαν στις αρχές. Η Θωμαΐς, όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «ἔλαβε στέφανον μάρτυρος διὰ τὴν σωφροσύνην».

Το θαύμα μετά τον θάνατό της

Ο ηγούμενος της σκήτης της Αλεξάνδρειας, ο μοναχός Δανιήλ, μόλις έμαθε για το μαρτύριό της, κατέβηκε στην πόλη με άλλους μοναχούς και παρέλαβε το ιερό της λείψανο. Το μετέφερε με ευλάβεια και το έθαψε στο κοιμητήριο των Πατέρων.

Εκεί συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός: ένας μοναχός που βασανιζόταν για καιρό από σαρκικούς πειρασμούς, προσευχήθηκε στον τάφο της Αγίας και άλειψε το σώμα του με λάδι από το καντήλι της. Αμέσως απαλλάχθηκε από τον πειρασμό και βρήκε εσωτερική γαλήνη. Από τότε, πολλοί πιστοί – μοναχοί και λαϊκοί – προσεύχονται στην Αγία και λαμβάνουν δύναμη στον αγώνα τους.

Οι Άγιοι Αρίσταρχος, Πούδης και Τρόφιμος

Και οι τρεις ανήκαν στους εβδομήκοντα Αποστόλους και υπήρξαν στενοί συνεργάτες του Αποστόλου Παύλου.

Ο Απόστολος Αρίσταρχος καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων ως Μακεδόνας, πιθανόν ιουδαϊκής καταγωγής. Ο Παύλος τον μνημονεύει ως συναιχμάλωτό του στη Ρώμη στην επιστολή προς Κολοσσαείς, αλλά και ως συνεργάτη του στην επιστολή προς Φιλήμονα.

Για τον Πούδη γίνεται αναφορά στη Β’ προς Τιμόθεον επιστολή, όπου φαίνεται πως συμμετείχε ενεργά στη διάδοση του Ευαγγελίου στη Ρώμη.

Ο Τρόφιμος γνώρισε την πίστη μέσω του Παύλου στην Έφεσο και τον ακολούθησε σε πολλές αποστολές, μέχρι τα Ιεροσόλυμα και τη Ρώμη, συμμετέχοντας στις δυσκολίες και τις διώξεις.

Το τέλος τους στους διωγμούς

Κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών του Νέρωνα (54 – 68 μ.Χ.), και οι τρεις μαρτύρησαν με αποκεφαλισμό, παραμένοντας πιστοί μέχρι το τέλος. Η μνήμη του Αγίου Αρίσταρχου τιμάται ξανά στις 27 Σεπτεμβρίου.

Ο Άγιος Αρδαλίων ο Μίμος

Ο Άγιος Αρδαλίων ο Μίμος ήταν, με τα σημερινά δεδομένα, ένας ηθοποιός την εποχή του Διοκλητιανού. Εργαζόταν στο θέατρο, συμμετέχοντας σε παραστάσεις με κωμωδίες και δράματα.

Μια ημέρα, αποφάσισε να σατιρίσει την πίστη των χριστιανών, αναπαριστώντας τη στάση τους απέναντι στους διώκτες. Ανέβηκε στη σκηνή και υποκρίθηκε πως βασανιζόταν επειδή δεν δεχόταν να θυσιάσει στα είδωλα. Η ερμηνεία του ήταν τόσο πειστική, που το κοινό ενθουσιάστηκε και τον χειροκροτούσε.

Τότε όμως συνέβη κάτι απρόσμενο. Ο Αρδαλίων φώναξε προς το πλήθος να σταματήσει, δηλώνοντας πως δεν υποκρίνεται, αλλά είναι πραγματικά χριστιανός. Ο άρχοντας προσπάθησε να τον μεταπείσει, όμως εκείνος παρέμεινε σταθερός.

Τελικά, λόγω της πίστης του, τον έριξαν στη φωτιά, όπου και μαρτύρησε, λαμβάνοντας το στεφάνι του μαρτυρίου.