Πλεύρης για τη μητέρα του που σκοτώθηκε σε τροχαίο και το φονικό στην Κρήτη: «…ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τους ανθρώπους μας;»

Η προσωπική ιστορία που μοιράστηκε ο Θάνος Πλεύρης για τη μητέρα του άνοιξε ξανά τη συζήτηση γύρω από τη συγχώρεση, τον πόνο και τη δικαιοσύνη μετά από ένα θανατηφόρο τροχαίο.

Με μια ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση, ο Θάνος Πλεύρης αναφέρθηκε στη δολοφονία του 21χρονου Νικήτα στην Κρήτη, συνδέοντας την υπόθεση με τη δική του οικογενειακή τραγωδία και τον θάνατο της μητέρας του σε τροχαίο δυστύχημα πριν από έξι χρόνια.

Ο υπουργός υποστήριξε πως, ακόμη και όταν υπάρχει σοβαρή αμέλεια, «ο άνθρωπος που προκαλεί ένα τροχαίο δεν είναι δολοφόνος», τονίζοντας ότι η Δικαιοσύνη είναι αυτή που πρέπει να επιβάλλει τις προβλεπόμενες ποινές και όχι η αυτοδικία.

Η αναφορά στη μητέρα του

Ο Θάνος Πλεύρης περιέγραψε πως η μητέρα του έχασε τη ζωή της όταν παρασύρθηκε από οδηγό που παραβίασε STOP ενώ εκείνη είχε βγει για περπάτημα.

Όπως έγραψε, ο άνθρωπος που προκάλεσε το δυστύχημα στάθηκε δίπλα στην οικογένεια και έδειξε ενδιαφέρον μέχρι το τέλος για την πορεία της υγείας της.

«Η συμπεριφορά του ήταν ανθρώπινη και έδειξε ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας της μητέρας μου, η οποία τελικά μετά από περίπου ένα μήνα πέθανε στο νοσοκομείο, έχοντας συγχωρέσει τον άνθρωπο που την κτύπησε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Σημείωσε επίσης ότι η μητέρα του τού είχε ζητήσει να μην καταδιώξουν τον οδηγό δικαστικά, κάτι που ο ίδιος και η αδελφή του σεβάστηκαν, επιλέγοντας να παραστούν στη δίκη μόνο ως μάρτυρες.

Η αναφορά στην υπόθεση της Κρήτης

Στη συνέχεια της ανάρτησής του, ο υπουργός αναφέρθηκε στη δολοφονία του 21χρονου στην Κρήτη από τον πατέρα του φίλου του, ο οποίος θεωρούσε πως ευθυνόταν για το τροχαίο δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή στον γιο του.

Ο Θάνος Πλεύρης ξεκαθάρισε πως, ακόμη και σε περιπτώσεις σοβαρής αμέλειας, η αυτοδικία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.

«Κανένας όμως πόνος δεν δικαιολογεί να δολοφονήσεις κάποιον που ευθύνεται για ένα θανατηφόρο τροχαίο», έγραψε, προσθέτοντας πως υπάρχουν ακόμη κοινωνίες που αντιμετωπίζουν τέτοιες ενέργειες σαν μορφή «ηθικής τάξης».

Παράλληλα, στάθηκε στη διαφορά ανάμεσα στην εγκληματική πρόθεση και στο ανθρώπινο λάθος πίσω από ένα τροχαίο δυστύχημα.

Ο υπουργός έκλεισε την ανάρτησή του θέτοντας ένα προσωπικό και βαθιά ανθρώπινο ερώτημα:

«Μήπως η συγχώρεση του δράστη είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε και να θυμόμαστε τη μνήμη των ανθρώπων μας;».

Όπως σημείωσε, όσοι έχουν χάσει ανθρώπους σε τροχαία κουβαλούν πόνο και οργή, ωστόσο σε αρκετές περιπτώσεις ο άνθρωπος που προκάλεσε το δυστύχημα δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει.

«Έσφαλαν, οφείλουν να πληρώσουν για τις πράξεις τους, αλλά για αυτό που έκαναν, την αμέλεια που επέδειξαν και όχι για αυτό που θέλουμε πιθανά εμείς ως θύματα να τιμωρηθούν», ανέφερε.

Πριν 6 χρόνια τέτοια περίοδο έχασα τη μητέρα μου σε τροχαίο ατύχημα. Είχε βγει για περπάτημα και από λάθος ένας άνθρωπος παραβίασε στοπ και την κτύπησε. Η συμπεριφορά του ήταν ανθρώπινη και έδειξε ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας της μητέρας μου, η οποία τελικά μετά από…

— Θάνος Πλεύρης (@thanosplevris) May 8, 2026

Ολόκληρη η ανάρτηση του Θάνου Πλεύρη

«Πριν 6 χρόνια τέτοια περίοδο έχασα τη μητέρα μου σε τροχαίο ατύχημα. Είχε βγει για περπάτημα και από λάθος ένας άνθρωπος παραβίασε στοπ και την κτύπησε. Η συμπεριφορά του ήταν ανθρώπινη και έδειξε ενδιαφέρον για την πορεία της υγείας της μητέρας μου, η οποία τελικά μετά από περίπου ένα μήνα πέθανε στο νοσοκομείο, έχοντας συγχωρέσει τον άνθρωπο που την κτύπησε, καθώς αναγνώρισε ότι συμπεριφέρθηκε σωστά μετά την πράξη του, της είχε φανεί καλός άνθρωπος και μου ζήτησε να μην τον καταδιώξω. Ο άνθρωπος αυτός τιμωρήθηκε, καθώς τα αδικήματα αυτά είναι αυτεπάγγελτα, αλλά με την αδελφή μου επιλεξαμε να παραστούμε μόνο ως μάρτυρες στη δίκη και όχι ως διάδικοι, σεβόμενοι την επιθυμία της μητέρας μας και εκτιμώντας τη συμπεριφορά και το ενδιαφέρον του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος που θα κάνει ένα τροχαίο ατύχημα, επειδή έδειξε μια αμέλεια στη συμπεριφορά του, δεν είναι δολοφόνος. Δυστυχώς τα τροχαία συμβαίνουν και σίγουρα και ο ίδιος που θα προκαλέσει ατύχημα και είναι υπεύθυνος για το θάνατο ενός ανθρώπου θα έχει πάντα ένα βάρος. Προφανώς θα πρέπει να τιμωρηθεί αναλογικά για την πράξη του. Ο νόμος μάλιστα έχει κλιμάκωση από πλημμελήματα με μέτριες ποινές, εάν η αμέλεια είναι μικρή, αλλά και σοβαρά αδικήματα με πολυετείς ποινές ή και ισόβια εάν η συμπεριφορά του δράστη έχει χαρακτηριστικά έντονα αντικοινωνικά (πχ οδηγούσε μεθυσμένος).

Έχω σοκαριστεί με την περίπτωση της Κρήτης όπου ένας πατέρας δολοφόνησε τον φίλο του γιου του, που σκοτώθηκε σε τροχαίο, επειδή αυτός ήταν υπεύθυνος για το τροχαίο που προκάλεσε το θάνατο. Δε γνωρίζω τις ακριβείς συνθήκες του δυστυχήματος, αλλά ακόμη και εάν ο 21 χρόνος είχε επιδείξει σοβαρή αμέλεια και φέρει τεράστια ευθύνη, θα τιμωρούνταν για αυτό που έπραξε, αναλόγως της βαρυτητας της συμεριφορας του. Κανένας όμως πόνος δεν δικαιολογεί να δολοφονήσεις κάποιον που ευθύνεται για ένα θανατηφόρο τροχαίο. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη κοινωνίες που καλλιεργούν και δικαιολογούν ως ένα είδος ηθικής τάξης και κανόνων τέτοιες συμπεριφορές.

Όσοι έχουμε χάσει ανθρώπους σε τροχαία έχουμε πόνο και άλγος. Οι άνθρωποι όμως που προκάλεσαν τα τροχαία δεν σηκώθηκαν ένα πρωί και είπαν πάμε να σκοτώσουμε άνθρωπο. Έσφαλαν, οφείλουν να πληρώσουν για τις πράξεις τους, αλλά για αυτό που έκαναν την αμέλεια που επέδειξαν και όχι για αυτό που θέλουμε πιθανά εμείς ως θύματα να τιμωρηθούν.

Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις που ο θύτης δεν έχει αντικοινωνικά χαρακτηριστικά και ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση του (πχ όλοι μπορεί να παραβιάσουμε ένα στοπ, να κάνουμε ένα λάθος ελιγμό, να χάσουμε τη προσοχή μας και να προκαλέσουμε ένα ατύχημα) μήπως η συγχώρεση του δράστη είναι ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε και να θυμόμαστε τη μνήμη των ανθρώπων μας;».