«Δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά δεν μας έλειψε τίποτα». Μια φράση που έχουν πει χιλιάδες άνθρωποι όταν θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια και που κρύβει μέσα της πολύ περισσότερα απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Στην εποχή όπου οι προσωπικές ιστορίες αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία, πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν σε οικογένειες της εργατικής ή κατώτερης μεσαίας τάξης επιστρέφουν ξανά και ξανά στην ίδια περιγραφή της παιδικής τους ηλικίας. Μια περιγραφή που μιλά για προσπάθεια, αξιοπρέπεια και μια διαρκή ισορροπία ανάμεσα στις ανάγκες και στις δυνατότητες.
Σύμφωνα με το geediting, πίσω από αυτή τη φαινομενικά απλή φράση κρύβεται μια πολύ βαθύτερη πραγματικότητα για την οικονομική πίεση, την ανασφάλεια αλλά και τις θυσίες των γονιών.
Η φράση που λένε χιλιάδες άνθρωποι για τα παιδικά τους χρόνια
Για όσους μεγάλωσαν σε σπίτια όπου τα χρήματα ήταν πάντα μετρημένα, η καθημερινότητα συνοδευόταν συχνά από την αίσθηση ότι τίποτα δεν περισσεύει.
Μπορεί να υπήρχε φαγητό στο τραπέζι, καθαρά ρούχα και ένα ασφαλές σπίτι, όμως υπήρχε ταυτόχρονα και η αγωνία για το απρόοπτο. Ένας λογαριασμός, μια βλάβη στο αυτοκίνητο ή ένα πρόβλημα υγείας μπορούσαν να ανατρέψουν τα πάντα.
«Η μητέρα μου μπορούσε να κάνει είκοσι δολάρια να μοιάζουν με πενήντα», θυμάται χαρακτηριστικά ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στο Οχάιο. «Πάντα φρόντιζε να μη μας λείψει τίποτα, αν και σήμερα καταλαβαίνω πόσο πολύ αγχωνόταν».
Γιατί πολλοί αποφεύγουν να πουν ότι δυσκολεύονταν
Η φράση «είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν» λειτουργεί πολλές φορές σαν μια μορφή προστασίας.
Προστατεύει τους γονείς από την αίσθηση αποτυχίας ή ανεπάρκειας, αλλά και τα ίδια τα παιδιά από το αίσθημα ντροπής ή κοινωνικής έκθεσης.
Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με οικονομικές δυσκολίες συχνά αποφεύγουν να περιγράψουν ανοιχτά τις στερήσεις που βίωσαν, γιατί δεν θέλουν να ακουστεί σαν παράπονο απέναντι στους γονείς τους.
Όπως αναφέρεται στην έρευνα, οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με άνεση σπάνια νιώθουν την ανάγκη να «μαλακώσουν» την ιστορία τους. Αντίθετα, όσοι μεγάλωσαν με περιορισμένους πόρους αισθάνονται συχνά την ανάγκη να εξηγήσουν ότι «τα κατάφεραν».
Άλλο επιβίωση και άλλο ασφάλεια
Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο «είχαμε όσα χρειαζόμασταν» και στο «ζούσαμε με ασφάλεια».
Πολλές οικογένειες κατάφερναν να καλύψουν τα βασικά, αλλά χωρίς ποτέ να νιώθουν πραγματική οικονομική σταθερότητα. Η καθημερινότητα βασιζόταν συχνά σε συνεχή υπολογισμό, πίεση και θυσίες που τα παιδιά αντιλαμβάνονταν πολύ αργότερα στη ζωή τους.
Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας δεν σημαίνει απαξίωση των γονιών. Αντίθετα, πολλές φορές αποτελεί έναν τρόπο να κατανοήσει κανείς καλύτερα όσα βίωσε.
«Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες χωρίς να μειώνουμε τους γονείς μας. Μπορούμε να δεχτούμε και τις δύο αλήθειες ταυτόχρονα: ότι οι γονείς μας έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν και ότι κάποιες φορές αυτό σήμαινε πως εμείς μέναμε χωρίς», αναφέρει χαρακτηριστικά ο αφηγητής.
Η παιδική ηλικία δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο
Η παιδική ηλικία μπορεί να είναι ταυτόχρονα όμορφη και δύσκολη. Μπορεί να έχει αγάπη, φροντίδα και οικογενειακή ζεστασιά, αλλά και στιγμές ανασφάλειας ή σιωπηλής στέρησης.
Το να μεγαλώνει κάποιος με περιορισμένα οικονομικά μέσα δεν καθορίζει την αξία ή τις δυνατότητές του. Αντίθετα, πολλές φορές διαμορφώνει ανθρώπους με μεγαλύτερη αντοχή, ενσυναίσθηση και επίγνωση της πραγματικότητας.
Και ίσως τελικά η φράση «δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά είχαμε όσα χρειαζόμασταν» να μην είναι απλώς μια ανάμνηση, αλλά ένας τρόπος να τιμήσει κανείς τις θυσίες εκείνων που προσπάθησαν να κρατήσουν όρθια την οικογένεια, ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
