Να τους αγαπάμε λίγο παραπάνω τους ηλικιωμένους γιατί κоυβαλάνε το φορτiο μιας ολόκληρης ζωής

Κάποτε ήταν εκείνοι που κρατούσαν όλους όρθιους. Τώρα πολλές φορές κάθονται σιωπηλοί σε μια καρέκλα, με αναμνήσεις που δεν χωρούν σε λέξεις και με μια ζωή ολόκληρη χαραγμένη στο βλέμμα τους.

Οι ηλικιωμένοι κουβαλούν μέσα τους ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ, λάθη που ίσως μετάνιωσαν, αγάπες που χάθηκαν, ανθρώπους που έφυγαν και όνειρα που έμειναν στη μέση. Και ίσως γι’ αυτό, στη θέα τους, τόσοι άνθρωποι νιώθουν έναν κόμπο στην καρδιά.

Αναρωτιέσαι αν τελικά έζησαν όπως ήθελαν. Αν αγάπησαν πραγματικά και αν αγαπήθηκαν όπως άξιζαν. Αν πρόλαβαν να πουν ένα «συγγνώμη» ή ένα «σ’ αγαπώ» πριν να είναι αργά.

Το βάρος που κουβαλούν μέσα τους

Υπάρχουν ηλικιωμένοι που μέσα τους έχουν ακόμη αγκάθια από παλιές πληγές. Άλλοι έγιναν σκληροί από τις δυσκολίες, άλλοι έμειναν μόνοι, άλλοι παλεύουν καθημερινά με τύψεις και αναμνήσεις.

Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο έντονη γίνεται η σκέψη πως ίσως δεν υπάρχει πια αρκετός χρόνος για διορθώσεις, για νέα ξεκινήματα ή για δεύτερες ευκαιρίες.

«Βουρκώνω… γιατί ξέρω πως θα ήθελαν μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, να τα κάνουν όλα αλλιώς, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει για κανέναν μας…»

Αυτή η φράση αγγίζει βαθιά πολλούς ανθρώπους, γιατί όλοι κάποια στιγμή φοβόμαστε μήπως φτάσουμε στο τέλος με πράγματα που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Να τους αγαπάμε λίγο περισσότερο

Οι ηλικιωμένοι ίσως έχουν παραξενιές, λιγότερη υπομονή ή περισσότερη γκρίνια. Όμως πίσω από όλα αυτά κρύβεται συχνά η κούραση μιας ολόκληρης ζωής.

Κρύβονται απώλειες, φόβοι, μοναξιά και η αίσθηση πως ο χρόνος μικραίνει όλο και περισσότερο.

«Να τους αγαπάμε λίγο παραπάνω τους ηλικιωμένους γιατί κουβαλάνε μέσα τους βαρύ φορτίο… Το φορτίο μιας ολόκληρης ζωής!»

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό. Να βρίσκουμε λίγο περισσότερο χρόνο για εκείνους. Μια αγκαλιά, μια κουβέντα, λίγη υπομονή. Γιατί κάποτε κι εμείς θα βρεθούμε στη θέση τους.

Κίκκα Ουζουνίδου