Η άδεια καρέκλα στο τραπέζι που πονάει: «Το Πάσχα όσοι «έφυγαν» από κοντά μας, μας λείπουν ακόμη πιο πολύ»

Το Πάσχα είναι μια γιορτή γεμάτη φως, αρώματα και στιγμές με αγαπημένους ανθρώπους. Όμως για πολλούς, κουβαλά και μια σιωπηλή απουσία που γίνεται πιο έντονη αυτές τις μέρες.

Η γιορτή που φέρνει χαρά αλλά και νοσταλγία

Το Πάσχα θεωρείται από τις πιο όμορφες περιόδους του χρόνου και όχι άδικα. Οι πασχαλιές ανθίζουν, τα τσουρέκια και τα κουλουράκια μοσχοβολούν, τα κόκκινα αυγά γεμίζουν τα τραπέζια και η μαγειρίτσα προετοιμάζει το μεγάλο γλέντι με το αρνί. Η Άνοιξη δίνει χρώμα παντού και η διάθεση γίνεται πιο αισιόδοξη.

Η νηστεία, η θεία κοινωνία και η ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας φέρνουν μια εσωτερική γαλήνη. Είναι μέρες κατάνυξης, που μας κάνουν πιο ανθρώπινους, πιο κοντά στους άλλους, με περισσότερα χαμόγελα και διάθεση για προσφορά.

Όταν λείπουν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε

Το Πάσχα είναι εκείνη η περίοδος που θέλεις να βρίσκεσαι δίπλα στους δικούς σου ανθρώπους. Γι’ αυτό και όσοι έχουν φύγει από τη ζωή, γίνονται ακόμα πιο αισθητά απόντες. Η απουσία τους μοιάζει να χτυπά την πόρτα πιο δυνατά και να σου θυμίζει πως δεν είναι πια εδώ.

Και τότε έρχεται εκείνος ο κόμπος στο στομάχι. Γιατί θυμάσαι πως πριν από έναν χρόνο, δύο, ή λίγα χρόνια πριν, γελούσατε μαζί, μοιραζόσασταν στιγμές και γιορτές.

Η άδεια καρέκλα που λέει τα πάντα

Είναι εκείνη η καρέκλα στο τραπέζι που μένει άδεια. Μια θέση που κανείς δεν μπορεί να γεμίσει. Είναι το γνωστό αστείο που έλεγε κάθε χρόνο και που κάποτε είχε γίνει απλώς μια συνήθεια για πείραγμα. Είναι ένα δώρο λιγότερο, τραγούδια που ακούγονται διαφορετικά και ένα χαμόγελο που λείπει από τη φετινή φωτογραφία.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάποιες εικόνες και στιγμές δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Μένουν βαθιά χαραγμένες μέσα σου και αυτές τις μέρες επιστρέφουν ξαφνικά, θυμίζοντάς σου πως αυτή η θέση στο τραπέζι θα παραμένει άδεια, κάθε φορά που θα έρχεται το Πάσχα.

Να θυμάσαι και να χαμογελάς

Θα συγκινηθείς, θα θυμηθείς, ίσως και να δακρύσεις. Όμως μέσα σε όλα αυτά, θα γελάσεις κιόλας. Να γελάς για τις όμορφες στιγμές που ζήσατε μαζί. Για εκείνα τα αστεία, για τις αγκαλιές, για τις μέρες που στριμωχνόσασταν όλοι γύρω από ένα τραπέζι που με κάποιον τρόπο πάντα σας χωρούσε.

Να χαμογελάς για τα «χρόνια πολλά» που δεν ειπώθηκαν, για τα δώρα που έμειναν στη σκέψη, για τις μικρές στιγμές που έγιναν μεγάλες αναμνήσεις.

Η απουσία που δεν φεύγει ποτέ

Τίποτα δεν είναι ίδιο όταν χάνεις έναν άνθρωπο που αγαπάς. Και όσο κι αν περνά ο χρόνος, αυτές οι γιορτινές μέρες φέρνουν πάντα μαζί τους μια γλυκιά αλλά και πονεμένη ανάμνηση.

Για εκείνη την άδεια καρέκλα στο τραπέζι… που κανείς δεν θα καθίσει ξανά.