Τραγικό παιχνίδι της μοίρας για τον Τραϊανό Δέλλα: Έχασε την ίδια μέρα τη σύζυγό του και τον «αδελφό» του, Παρασκευά Άντζα

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει να ξεπερνά κάθε σενάριο, ακόμα και τα πιο σκληρά που έχουμε δει ποτέ στον κινηματογράφο. Μια τέτοια αδιανόητη δοκιμασία βιώνει από τα ξημερώματα της Δευτέρας 25 Μαΐου ο Τραϊανός Δέλλας, καθώς μέσα σε λίγες ώρες έχασε δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής του.

Δύο απώλειες μέσα στην ίδια μέρα

Ο άλλοτε αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας και μορφή – σύμβολο του ελληνικού ποδοσφαίρου καλείται να διαχειριστεί έναν πόνο που δύσκολα μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους. Την ίδια ημέρα έφυγαν από τη ζωή η σύζυγός του, Γωγώ Μαστροκώστα, αλλά και ο στενός του φίλος και επί χρόνια συμπαίκτης του, Παρασκευάς Άντζας.

Ο Παρασκευάς Άντζας άφησε την τελευταία του πνοή έπειτα από πολυετή μάχη με την πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση (ALS), τη γνωστή νόσο του κινητικού νευρώνα. Τα τελευταία 24ωρα νοσηλευόταν στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Δράμας, δίνοντας μέχρι τέλους τη δική του δύσκολη μάχη.

Η μοίρα στάθηκε αμείλικτη απέναντι στον Τραϊανό Δέλλα. Μέσα σε λίγες ώρες έχασε τη γυναίκα με την οποία δημιούργησε οικογένεια και πορεύτηκε για χρόνια, αλλά και έναν άνθρωπο που αποτέλεσε συνοδοιπόρο του στις μεγαλύτερες στιγμές της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Δύο πρόσωπα που σημάδεψαν διαφορετικά αλλά καθοριστικά τη ζωή του, έφυγαν μαζί την ίδια ημέρα.

Οι σιωπηλές μάχες που έδιναν μακριά από τα φώτα

Τα τελευταία χρόνια οι δρόμοι του Τραϊανού Δέλλα και του Παρασκευά Άντζα είχαν απομακρυνθεί, όχι όμως από επιλογή ή διαφωνία. Οι συνθήκες της ζωής τούς είχαν οδηγήσει σε διαφορετικούς, σκληρούς και σιωπηλούς αγώνες.

Από τη μία πλευρά, η Γωγώ Μαστροκώστα νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα στον «Ευαγγελισμό», αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα υγείας, με τον Τραϊανό Δέλλα να βρίσκεται συνεχώς δίπλα της, στηρίζοντάς τη σε κάθε βήμα.

Από την άλλη, ο Παρασκευάς Άντζας πάλευε με γενναιότητα απέναντι στη νόσο ALS, νοσηλευόμενος στη ΜΕΘ της Δράμας. Οι δύο αυτές δύσκολες διαδρομές ολοκληρώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο την ίδια ημέρα, βυθίζοντας τον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή σε βαρύ πένθος.

Οι δύο αμυντικοί που έγιναν σημείο αναφοράς

Η σχέση του Τραϊανού Δέλλα με τον Παρασκευά Άντζα δεν περιοριζόταν μόνο στα γήπεδα. Οι δυο τους αποτέλεσαν για χρόνια το βασικό δίδυμο της άμυνας της Εθνικής Ελλάδας, χτίζοντας μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σεβασμού.

Παρότι σε συλλογικό επίπεδο εκπροσωπούσαν διαφορετικούς ποδοσφαιρικούς κόσμους — ο Άντζας ήταν ταυτισμένος με τον Ολυμπιακό και ο Δέλλας με την ΑΕΚ — όταν φορούσαν τη φανέλα με το εθνόσημο, κάθε αντιπαλότητα έμενε στην άκρη.

Η κοινή τους πορεία ξεκίνησε από τις μικρές εθνικές ομάδες και κορυφώθηκε το 1998, όταν η Εθνική Ελπίδων έφτασε μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ-21. Από τότε δημιουργήθηκε ένας μοναδικός δεσμός μέσα στο γήπεδο, που τους έκανε ένα από τα πιο δυνατά αμυντικά δίδυμα στην ιστορία της Εθνικής.

Η μεγάλη απουσία στο Euro 2004

Μία από τις πιο πικρές ειρωνείες της ποδοσφαιρικής μοίρας ήταν ότι ο Παρασκευάς Άντζας δεν βρέθηκε στο πλευρό του Τραϊανού Δέλλα στο ιστορικό Euro 2004 της Πορτογαλίας.

Παρότι είχε συμβάλει κανονικά στην πορεία της πρόκρισης και βρισκόταν στα πλάνα της Εθνικής ομάδας, σοβαροί προσωπικοί και οικογενειακοί λόγοι τον ανάγκασαν να αποχωρήσει ξαφνικά από τον Ολυμπιακό και να επιστρέψει στη Δράμα, αφήνοντας πίσω του το κορυφαίο επίπεδο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Δέλλας – Άντζας σε αγώνα της Εθνικής

Η κοινή παρουσία στο Euro 2008

Η ποδοσφαιρική τους διαδρομή, ωστόσο, τους χάρισε τελικά ακόμη μία μεγάλη στιγμή μαζί. Στο Euro 2008, στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας, οι δύο παλιοί φίλοι αποτέλεσαν ξανά το βασικό αμυντικό δίδυμο της Εθνικής Ελλάδας.

Ήταν ακόμη μία διοργάνωση όπου πάλεψαν δίπλα δίπλα, όπως έκαναν από τα πρώτα τους βήματα στις μικρές εθνικές ομάδες.

Ένα βάρος που δύσκολα αντέχεται

Ο Τραϊανός Δέλλας βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια απώλεια που μοιάζει αδύνατο να διαχειριστεί κανείς. Από τη μία αποχαιρετά τη σύζυγό του, τη μητέρα του παιδιού του και τον άνθρωπο που στάθηκε στο πλευρό του για χρόνια.

Και από την άλλη, λέει το τελευταίο αντίο σε έναν άνθρωπο που υπήρξε για εκείνον κάτι περισσότερο από συμπαίκτης. Έναν ποδοσφαιρικό «αδελφό», με τον οποίο μοιράστηκε αμέτρητες μάχες μέσα στα γήπεδα και στιγμές που έγραψαν ιστορία για το ελληνικό ποδόσφαιρο.