Η ΓΙΑΜΑΛΗ ΕΙΠΕ ΟΣΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΗΔΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΝΟ: «Δεν θα πάψουν τα παιδιά να πηδούν στο κενό…»

«Τα παιδιά δεν θα σταματήσουν να πηδούν στο κενό μόνο επειδή κάθε φορά σοκαριζόμαστε», είπε η Αναστασία Γιάμαλη σε μια από τις πιο αιχμηρές τοποθετήσεις της για την παιδική προστασία στην Ελλάδα.

Μέσα από την εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» το απόγευμα του Σαββάτου 16 Μαΐου στο MEGA, η Αναστασία Γιάμαλη αναφέρθηκε με έντονο τρόπο στις τεράστιες ελλείψεις που, όπως είπε, υπάρχουν στις δομές παιδικής πρόνοιας και προστασίας ανηλίκων στη χώρα.

Η δημοσιογράφος υποστήριξε πως τα τραγικά περιστατικά με θύματα παιδιά δεν αντιμετωπίζονται με δημόσια συγκίνηση και ευχές, αλλά με ουσιαστικές κοινωνικές παρεμβάσεις και ενίσχυση των υπηρεσιών.

«Δεν αρκεί να κλαίμε κάθε φορά»

Η Αναστασία Γιάμαλη τόνισε πως η δημόσια συζήτηση γίνεται συνήθως μόνο μετά από κάποια τραγωδία και πολύ συχνά μένει σε υποκριτικές διαπιστώσεις χωρίς πραγματικές λύσεις.

Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Τα περιστατικά με θύματα παιδιά δεν θα σταματήσουν αν καλούμε υποκριτικά, κάθε που συμβαίνει μία τραγωδία, τους γονείς έτσι να σκύψουν μόνοι τους πάνω στα παιδιά τους, ούτε αν κλαίμε κάθε φορά και πέφτουμε από τα σύννεφα. Δεν θα πάψουν τα παιδιά να μεγαλώνουν σε τρώγλες, δεν θα πάψουν τα παιδιά να γίνονται βίαια, δεν θα πάψουν τα παιδιά να πηδούν στο κενό αν ευχόμαστε απλά να πάψουν να το κάνουν».

Στη συνέχεια έκανε λόγο για σοβαρές δυσλειτουργίες στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύστημα παιδικής προστασίας στην Ελλάδα.

Τα «τεράστια κενά» στην παιδική πρόνοια

Η δημοσιογράφος σημείωσε ότι στη χώρα λειτουργούν διαφορετικές υπηρεσίες χωρίς ενιαίο συντονισμό και χωρίς κοινά πρωτόκολλα διαχείρισης περιστατικών.

«Η δύσκολη συζήτηση, η συζήτηση που γίνεται πάντα κατόπιν εορτής, κι αν γίνεται, είναι τα τεράστια κενά στην παιδική πρόνοια στη χώρα μας. Και ας με διαψεύσει όποιος κυβερνητικός αξιωματούχος θέλει. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εφτά διαφορετικές δικτυώσεις υπηρεσιών στην Ελλάδα χωρίς κοινό πρωτόκολλο, χωρίς ενιαία δομή, χωρίς δεσμευτικές πρακτικές».

Παράλληλα, στάθηκε και στον ρόλο του σχολείου, λέγοντας πως οι εκπαιδευτικοί έχουν υποχρέωση να ενημερώνουν τις αρχές όταν αντιλαμβάνονται ότι ένα παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα.

Ωστόσο, υπογράμμισε πως οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται πλέον στα όριά τους, ενώ και οι σχολικοί ψυχολόγοι είναι ελάχιστοι σε σχέση με τις πραγματικές ανάγκες.

«Θα το ξαναπώ όμως. Το σχολείο είναι υποχρεωμένο βάσει νόμου, όταν βλέπει ότι κάτι πάει στραβά με ένα παιδί, να πηγαίνει στις αρχές. Θα μου πείτε, πώς να το δει; Οι εκπαιδευτικοί είναι στα όριά τους. Ή πώς να το δει με έναν ή μία ψυχολόγο που γίνεται λάστιχο, μιας και αναλογεί ένας ή μία για κάθε τέσσερα ή πέντε σχολεία; Δίκιο έχετε».

Η αναφορά στους κοινωνικούς λειτουργούς

Η Αναστασία Γιάμαλη στάθηκε ιδιαίτερα και στην υποστελέχωση των κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων, λέγοντας πως οι αριθμοί αποτυπώνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Όπως ανέφερε:

«Αλλά όλες και όλοι εμείς, είμαστε επίσης υποχρεωμένοι, ακόμη και ανώνυμα, να καταγγείλουμε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης ή στο Χαμόγελο του Παιδιού, αν θεωρούμε ότι ένα παιδί μεγαλώνει σε προβληματικό περιβάλλον. Και τότε, τότε είναι που οφείλουν οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων να παρεμβαίνουν».

Και συνέχισε:

«Αλλά κι εκεί, η υποστελέχωση είναι τραγική. Πανελλαδικά, υπάρχουν περί τους 900 κοινωνικούς λειτουργούς στις ομάδες προστασίας ανηλίκων των δήμων. Από αυτούς, το 70% – τα ακούσατε και στο ρεπορτάζ – είναι συμβασιούχοι. Δηλαδή σήμερα είναι και αύριο δεν είναι. Αναλογεί ένας ή μία κοινωνικός λειτουργός για κάθε 40.000 πολίτες στο πλαίσιο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ξέρετε μήπως ποια είναι η αναλογία στο εξωτερικό; Θα σας πω. Ένας ή μία για κάθε 3.000 κατοίκους».