Η συγκλονιστική ιστορία αθλητή και προπονητή στίβου που διαγνώσθηκαν με σκλήρυνση κατά πλάκας με διαφορά 10 ετών

Η συγκλονιστική ιστορία ενός προπονητή και του αθλητή του από την Πάτρα δείχνει πώς η ζωή μπορεί να φέρει δύσκολες δοκιμασίες, αλλά και πώς η δύναμη της θέλησης μπορεί να κρατήσει κάποιον όρθιο, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν να αλλάζουν.

Μια κοινή διαδρομή μέσα στον στίβο και την ασθένεια

Μια σπάνια και βαθιά ανθρώπινη ιστορία έρχεται από τον χώρο του ελληνικού στίβου, όπου προπονητής και αθλητής από την Πάτρα δεν μοιράζονται μόνο την αγάπη τους για τον αθλητισμό, αλλά και μια δύσκολη κοινή πραγματικότητα: τη σκλήρυνση κατά πλάκας.

Οι δυο τους πορεύονται μαζί εδώ και χρόνια στον ίδιο αγωνιστικό δρόμο και βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία από τις πιο απαιτητικές προκλήσεις της ζωής. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψαν ούτε τον στίβο ούτε τα όνειρά τους.

Παρά τις αλλαγές που έφερε η ασθένεια στην καθημερινότητά τους, συνεχίζουν να προπονούνται και να βρίσκονται στο ταρτάν, αποδεικνύοντας ότι η επιμονή και η πίστη μπορούν να κρατήσουν έναν άνθρωπο ενεργό και δυνατό.

Η εξομολόγηση του προπονητή

Ο προπονητής στίβου, Κωνσταντίνος Λεβιδιώτης, μιλά για τη δική του πορεία αλλά και για τη σχέση του με τον Αλέξανδρο Σκούρτη, πριν και μετά τη στιγμή που και οι δύο έμαθαν ότι πάσχουν από την ίδια ασθένεια.

«Ξεκίνησα να προπονώ τον Αλέξανδρο από το 2014 και το 2021 διαγνώσθηκα κι έμαθα ότι έχω σκλήρυνση κατά πλάκας. Παρόλα αυτά συνέχισα να τον προπονώ, αλλά κι εγώ συνέχισα κανονικά την καριέρα μου. Ο Αλέξανδρος διαγνώστηκε το 2023. Εγώ πέρα από το αρχικό σοκ της διάγνωσης αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω όσα περισσότερα πράγματα μπορώ και να μην σταματήσω. Όταν ο Αλέξανδρος διαγνώστηκε με την ίδια ασθένεια στην αρχή στεναχωρήθηκα πάρα πολύ, αλλά μετέπειτα προσπάθησα να τον στηρίξω όσο καλύτερα μπορούσα και να τον κατανοήσω. Ουσιαστικά προσπαθήσαμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον όσο περισσότερο γινόταν» σημειώνει.

Η μεγάλη στιγμή στο παγκόσμιο πρωτάθλημα

Τον περασμένο Οκτώβριο, ο Αλέξανδρος συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παραστίβου και κατάφερε να κατακτήσει την 3η θέση στα 400 μέτρα, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο.

Για αυτή τη σημαντική διάκριση, ο προπονητής του αναφέρει:

«Αισθάνθηκα δικαιωμένος με την προσπάθεια που έκανε και συνέχισε να κάνει όλα αυτά τα χρόνια και γενικότερα πήρα μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση απ’ όλο αυτό και δύναμη για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε για ακόμα περισσότερα. Το να προπονούμαστε μαζί και να έχουμε την ίδια ασθένεια έχει πάρα πολλές δυσκολίες από την μία, αλλά από την άλλη επειδή υπάρχει αμοιβαία κατανόηση, στήριξη και σεβασμός ο ένας για το θέμα του άλλου, μπορούμε και βρίσκουμε τον βηματισμό μας και ουσιαστικά συνεχίζουμε να κάνουμε αυτό που μας αρέσει».

Οι δυσκολίες και η προσαρμογή

Ο Κωνσταντίνος Λεβιδιώτης εξηγεί ότι μετά τη διάγνωση δεν έλειψαν οι δυσκολίες, τόσο για τον ίδιο όσο και για τον αθλητή του. Ωστόσο, αυτό που τους κράτησε ήταν η επιμονή και η μεταξύ τους κατανόηση.

Τονίζει επίσης ότι η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους:

«Εγώ έχω άλλη μορφή της ασθένειας και ο Αλέξανδρος μία άλλη. Όταν το είπα στον Αλέξανδρο για τη δική μου την περίπτωση στεναχωρήθηκε όπως και τα υπόλοιπα παιδιά που προπονούσα, αλλά δεν έχουν σταματήσει στιγμή να στηρίζουν εμένα και την προσπάθεια που κάνω. Τώρα όταν έγινε το ίδιο και στον Αλέξανδρο, προσπάθησα να του δώσω να καταλάβει ότι η ζωή δεν σταματάει, αλλά συνεχίζεται. Μπορεί κάποια πράγματα να γίνονται διαφορετικά, όμως πάντα οφείλουμε να προχωράμε και να κάνουμε αυτό που αγαπάμε».

Η στιγμή που σκέφτηκε να τα παρατήσει

Ο 21χρονος Αλέξανδρος Σκούρτης, παρά τις δυσκολίες που ακολούθησαν τη διάγνωση, δεν εγκατέλειψε τον στίβο. Αντίθετα, επέστρεψε πιο δυνατός και πιο συνειδητοποιημένος.

«Στην αρχή είναι σοκ όταν μαθαίνεις ότι έχει διαγνωστεί είτε εκείνος είτε κάποιος άλλος με σκλήρυνση κατά πλάκας. Ασχολούμαι με τον στίβο τα τελευταία 10 χρόνια, από μικρό παιδί είμαι με τον ίδιο προπονητή και έχω ζήσει και τα χαμηλά του και τα ψηλά του. Το ότι διαγνωσθήκαμε με την ίδια ασθένεια είναι ένας παράγοντας που ουσιαστικά μπορούμε να δείξουμε κατανόηση ο ένας για τον άλλον. Σίγουρα έχει παίξει ρόλο στην σχέση μας, αλλά όχι ότι δεν υπήρχε από πριν μια δυνατή σχέση».

Παραδέχεται πως υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκε να τα παρατήσει:

«Φυσικά υπάρχουν και δύσκολες μέρες, αλλά σημασία έχει που έχω την στήριξη του προπονητή και της οικογένειας μου, με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται να πιέζω τον εαυτό μου παραπάνω απ’ όσο έχω ανάγκη κάθε μέρα. Από τις πρώτες σκέψεις που είχα κάνει όταν είχα διαγνωσθεί και είχε ξεκινήσει όλο αυτό, ήταν να σταματήσω τον στίβο… όμως τελικά γύρισα πίσω. Αναγκάστηκα κάποια στιγμή να σταματήσω την προπόνηση και τον στίβο γενικότερα. Όχι εξαιτίας μόνο αυτού, αλλά ήταν ένας μεγάλος παράγοντας, όμως μετά από αρκετό καιρό συνειδητοποίησα ότι αυτό που κάνω μου αρέσει και θέλω να το κάνω όσο πιο πολύ μπορώ και για όσα μπορώ».

Η επιστροφή και η μεγαλύτερη νίκη

Σύμφωνα με τον ίδιο, καθοριστικό ρόλο στην επιστροφή του έπαιξε ο προπονητής του, ο οποίος τον ενθάρρυνε να συνεχίσει με τους δικούς του ρυθμούς, αλλά και η στήριξη των δικών του ανθρώπων.

«Σήμερα συνεχίζω να προσπαθώ, ακόμη και στις δύσκολες μέρες. Υπάρχουν στιγμές κόπωσης ή συμπτώματα, αλλά δεν με σταματούν. Έχω μάθει να τα αναγνωρίζω και να προσαρμόζω την προπόνηση ανάλογα, με τη βοήθεια της θεραπείας και της παρακολούθησης. Η μεγαλύτερη μου νίκη δεν είναι μόνο το μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παραστίβου, αλλά το ότι γύρισα ξανά στον στίβο και συνεχίζω. Η τρίτη θέση ήρθε σαν επιβράβευση σε όλη αυτή τη διαδρομή και ήταν για μένα ένα “συναισθηματικό τέλος” σε μια πολύ δύσκολη περίοδο».

Οι στόχοι και η επόμενη μέρα

Ο Αλέξανδρος δηλώνει ότι το βασικό του μέλημα είναι η υγεία και η καθημερινότητα, χωρίς να σταματά να θέτει υψηλούς στόχους:

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι στόχος, αλλά προέχει η καθημερινότητα και η υγεία. Αν όλα πάνε καλά, θα έρθει και η διάκριση».

Αγωνίζεται στα 800 και 1.500 μέτρα στον στίβο και στα 400 και 1.500 μέτρα στον παραστίβο, εξηγώντας και τη διαφορά των δύο κόσμων:

«Η διαφορά των δύο κόσμων είναι μεγάλη, αλλά και διδακτική. Και όπως λέω συχνά, στον στίβο τρέχεις για να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, στον παραστίβο τρέχεις για να ξεπεράσεις την αναπηρία σου. Και κάπως έτσι, σε κάθε προπόνηση, σε κάθε δύσκολη μέρα, σε κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη, προπονητής και αθλητής συνεχίζουν μαζί — όχι απλώς ως συνεργάτες, αλλά ως δύο άνθρωποι που έμαθαν να μην σταματούν».

Πηγή: newsbomb.gr