Σοκ: Είδα τον σύζυγό μου με ένα γυαλιστερό κοστούμι να φεύγει από μια μαιευτική κλινική κρατώντας δύο μωρά

Όταν η Έλενα εντόπισε τον σύζυγό της, Γιώργο, να βγαίνει από το μαιευτήριο με γυαλιστερό κοστούμι, αγκαλιά με δύο νεογέννητα, ο κόσμος της γκρεμίστηκε. Αποφασισμένη να αποκαλύψει την αλήθεια, τον ακολούθησε.

Το ξεκίνημα μιας σοκαριστικής ημέρας

Το πρωί ξεκίνησε όπως όλα τα άλλα. Ήμουν στην κουζίνα και κοιτούσα τις δύο ροζ γραμμές στο τεστ μπροστά μου. Έγκυος. Πάλι. Το χέρι μου πήγε ενστικτωδώς στην κοιλιά μου.

Ένα κομμάτι του εαυτού μου ένιωθε χαρά. Τα μωρά είναι ευλογία, σωστά; Αλλά μετά χτύπησε η πραγματικότητα και το στήθος μου σφίχτηκε. Πώς θα τα καταφέρουμε και με αυτό;

Ο Γιώργος εργάζεται ήδη τόσο σκληρά σε δύο δουλειές ως συμβασιούχος σε σχολείο και κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα τα απογεύματα μέχρι αργά το βράδυ, και η δουλειά της νταντάς μου μόλις και μετά βίας καλύπτει τα ψώνια. Ο Νικόλας, ο 7χρονος μας, χρειάζεται νέα παπούτσια και το αυτοκίνητό μας κάνει έναν θόρυβο που δεν “ακούγεται” φθηνό να επισκευαστεί.

Ο Γιώργος καθόταν στο σαλόνι, δένοντας τα παπούτσια του. Οι ώμοι του έπεσαν όπως πάντα, το βάρος του κόσμου τον πίεζε.

«Ξυπνάς νωρίς», είπε με τη φωνή του όπως πάντα.

«Η καθημερινότητά μου», είπα, σπάζοντας ένα χαμόγελο. «Πρέπει να αφήσω τον Νικόλα και μετά να κατευθυνθώ στην κυρία Παπαγεωργίου». Αυτά τα δίδυμα είναι μια τρέλα».

Έγνεψε καταφατικά και τράβηξε πιο σφιχτά τις μπότες του. «Ακόμα καλύτερο από το να σφουγγαρίζεις πατώματα», είπε με ένα χαμόγελο, αλλά το γέλιο του δεν έφτασε στα μάτια του.

Έγνεψα το κεφάλι μου, μη θέλοντας να τον πιέσω με τα “νέα”. Ο Γιώργος κουβαλούσε πάντα τόσα πολλά χωρίς να παραπονιέται. Δεν μπορούσα να το προσθέσω αυτό στο πιάτο του. Όχι ακόμη.

Μια απρόσμενη ανακάλυψη στο Νοσοκομείο

Εκείνη την ημέρα, οδήγησα τον Νικόλα στη γιαγιά του και πήγα να δω τον γιατρό μου. Η μαιευτική κλινική του νοσοκομείου ήταν ήσυχη, εκτός από το βουητό των λαμπτήρων φθορισμού και τον περιστασιακό πνιχτό βήχα. Κάθισα στην αίθουσα των εξετάσεων, χτυπώντας το πόδι μου καθώς περίμενα τον γιατρό να επιστρέψει με τα αποτελέσματά μου.

Μετά, τον είδα.

Στην αρχή νόμιζα ότι το μυαλό μου με κορόιδευε. Δεν θα μπορούσε να είναι ο Γιώργος, έτσι; Αλλά ήταν εκεί, περπατώντας στο διάδρομο προς το μαιευτήριο. Μόνο που δεν ήταν ο Γιώργος που ήξερα.

Φορούσε ένα κομψό μαύρο κοστούμι, το είδος που βλέπεις μόνο στην τηλεόραση. Τα μαλλιά του ήταν χτενισμένα τέλεια και στον καρπό του υπήρχε ένα γυαλιστερό ρολόι που τραβούσε το φως σε κάθε του βήμα. Αλλά το μέρος που έκανε το στομάχι μου να στρίβει ήταν ότι κρατούσε δύο νεογέννητα μωρά τυλιγμένα σε παστέλ κουβέρτες.

“Γιώργο!;” ψιθύρισα παγωμένη από τη θέση μου. Η φωνή μου έπιασε το λαιμό μου, αλλά την ανάγκασα να βγει πιο δυνατά. “Γιώργο!”

Δεν με κοίταξε καν.

“Γιώργο! Τι κάνεις εδώ;» φώναξα, η φωνή μου έσπασε.

Τίποτα. Απλώς συνέχισε να περπατάει σαν να μην με είχε ακούσει. Τον είδα να περπατάει έξω και να μπαίνει σε ένα πολυτελές μαύρο αυτοκίνητο.

Η συνάντηση με την Άγνωστη

Στάθηκα στο διάδρομο, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, κοιτάζοντας την πόρτα από την οποία είχε βγει ο Γιώργος. Το μυαλό μου έτρεχε με ερωτήσεις. Αυτά τα μωρά, το κουστούμι του, αυτό το αυτοκίνητο δεν είχαν νόημα.

«Απαντήσεις», μουρμούρισα κάτω από την ανάσα μου. «Χρειάζομαι απαντήσεις».

Άνοιξα την πόρτα και μπήκα μέσα στον θάλαμο. Το δωμάτιο ήταν φωτεινό, με το φως του ήλιου να ξεχύνεται από μεγάλα παράθυρα, αναδεικνύοντας τους απαλούς παστέλ τοίχους. Κοντά στη γωνία, μια γυναίκα ετοίμαζε μια τσάντα επώνυμων, διπλώνοντας προσεκτικά τα βρεφικά ρούχα. Σήκωσε το βλέμμα της καθώς μπήκα μέσα.

Στην αρχή πάγωσα. Ήταν εκπληκτική, ψηλή και κομψή, με άψογα χτενισμένα καστανά μαλλιά και ένα πρόσωπο που έμοιαζε σαν να ανήκε στα εξώφυλλα των περιοδικών. Φορούσε μια μεταξωτή ρόμπα, και ακόμη και στο χαλαρό περιβάλλον ενός νοσοκομείου, απέπνεε πλούτο και κομψότητα.

«Μπορώ να σε βοηθήσω;» ρώτησε με τον τόνο της ευγενικό αλλά επιφυλακτικό.

Έσφιξα τις γροθιές μου, η φωνή μου έτρεμε καθώς μιλούσα. «Είμαι η Έλενα. Αναζητώ τον άντρα μου, τον Γιώργο».

Τα ψέματα και η προδοσία

Το χρώμα έσβησε από το πρόσωπό της. «Ο… σύζυγός σου;»

«Ναι», είπα σταθερά, πλησιάζοντας. “Γιώργος. Μόλις τον είδα να φεύγει από αυτό το δωμάτιο κρατώντας δύο μωρά. Δικό σου, να υποθέσω;»

Ανοιγόκλεισε γρήγορα και μετά χαμήλωσε αργά στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι. “Περιμένετε. Μου λες ότι ο Γιώργος είναι παντρεμένος;»

γέλασα πικρά. «Δεν το ήξερες; Λοιπόν, επιτρέψτε μου να σας το ξεκαθαρίσω—ο Γιώργος κι εγώ είμαστε παντρεμένοι εδώ και εννιά χρόνια. Έχουμε έναν γιο 7 ετών και είμαι οκτώ εβδομάδων έγκυος στο δεύτερο παιδί μας. Λοιπόν, θέλεις να μου πεις τι συμβαίνει εδώ;»

Η γυναίκα με κοίταξε με το σαγόνι σφιγμένο, πριν μιλήσει. «Ο Γιώργος μου είπε ότι χώρισε».

«Φυσικά και το έκανε», είπα απότομα. «Και ενώ είμαστε σε αυτό, μπορείτε να εξηγήσετε πώς ο σύζυγός μου συμβασιούχος σε σχολεία, που μετά βίας έχει την οικονομική δυνατότητα να φτιάξει το αυτοκίνητό μας, κατάφερε να εντυπωσιάσει κάποια σαν εσάς;»

Τα μάτια της στένεψαν και σηκώθηκε σταυρώνοντας τα χέρια της. «Περίμενε λίγο. Τι εννοείς; Καθηγητής!; Ο Γιώργος είπε ότι ο πατέρας του ήταν ένας πλούσιος επιχειρηματίας και κληρονόμησε μια περιουσία».

Ένιωσα ότι το πάτωμα είχε πέσει από κάτω μου. “Τι;” ψιθύρισα.

Η φωνή της γυναίκας ανέβηκε από δυσπιστία. “Ναί! Μου είπε πριν από δύο χρόνια ότι επισκεπτόταν την πόλη για επαγγελματικό ταξίδι. Οδηγούσε ένα όμορφο αυτοκίνητο—κάποια μάρκα πολυτελείας—και έτρωγε σε ένα από τα πιο ακριβά εστιατόρια της πόλης. Εκεί γνωριστήκαμε. Είπε ότι ήταν εδώ για λίγες μέρες, αλλά αφού αρχίσαμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον, αποφάσισε να μείνει».

Κούνησα το κεφάλι μου, με δυσκολία να καταλάβω τι έλεγε. «Όχι, αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια. παλεύουμε χρόνια. Δεν μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά ούτε διακοπές, πόσο μάλλον πολυτελή αυτοκίνητα ή καλό φαγητό!».

Καθίσαμε σιωπηλές για μια στιγμή, το βάρος των ψεμάτων του Γιώργου μας πίεζε και τους δύο. Τελικά, η γυναίκα έσπασε τη σιωπή.

Η σύγκρουση με τον Γιώργο

«Με λένε Εύα», είπε απαλά. «Και αν αυτό που μου λες είναι αλήθεια, τότε νομίζω ότι και οι δύο αξίζουμε να ακούσουμε την αλήθεια από αυτόν».

Έγνεψα καταφατικά, με σταθερή φωνή. «Θα τον αντιμετωπίσουμε. Μαζί.”

Πήγαμε γρήγορα στο σπίτι της Εύας και βρήκαμε τον Γιώργο στο παιδικό δωμάτιο, κρατώντας ένα από τα δίδυμα. Σήκωσε το βλέμμα του και για μια στιγμή, η έκφρασή του άλλαξε από έκπληξη σε απόλυτο πανικό.

«Έλενα; Τι κάνεις εδώ;» τραύλισε.

«Πες μου, Γιώργο», ψιθύρισα. «Γιατί είσαι εδώ, ντυμένος σαν σταρ του σινεμά, κρατώντας μωρά που δεν είναι δικά μου;»

Η ερωμένη σταύρωσε τα χέρια της και τον κοίταξε κατάματα. «Και γιατί δεν μου είπες ότι είσαι παντρεμένος;»

Ο Γιώργος αναστέναξε και έβαλε το μωρό κάτω στην κούνια. «Κοίτα, μπορώ να σου εξηγήσω».

«Τότε εξήγησε!» είπαμε και οι δύο μαζί.

Ο Γιώργος πέρασε ένα χέρι μέσα από τα μαλλιά του και περπάτησε στο δωμάτιο. «Πριν από δύο χρόνια, ο πατέρας μου πέθανε. Μου άφησε μια κληρονομιά – 300.000 €».

“Τι;” Ανοιγόκλεισα. «Μου είπες ότι δεν είχε τίποτα!»

Ο Γιώργος αναστέναξε. «Είπα στην Εύα ότι ήμουν στην πόλη για δουλειές. Με πίστεψε. Σκέφτηκα… Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να το κάνω να λειτουργήσει, να έχω μια νέα ζωή. Θα σου έλεγα, Έλενα, αλλά…»

«Μα τι;» φώναξα. «Σε τελείωσαν τα χρήματα;»

Η ερωμένη προχώρησε, με το πρόσωπό της χλωμό από οργή. «Μου είπες ότι ο πατέρας σου ήταν εκατομμυριούχος, ότι περίμενες να ξεκαθαρίσει το υπόλοιπο κτήμα!»

Ο Γιώργος στριμώχτηκε. «Εγώ… μπορεί να είχα πει την μισή αλήθεια».

«Την μισή αλήθεια!;» σφύριξε εκείνη. «Μου είπες ψέματα! Και στους δυο μας!»

Ο Γιώργος σήκωσε τα χέρια του. «Κοιτάξτε, δεν είχα σκοπό να φτάσει τόσο μακριά. επρόκειτο να το αντιμετωπίσω. Απλώς… χρειαζόμουν μια διέξοδο από αυτό το χάος».

Τον κοίταξα κατάματα, η καρδιά μου έγινε κομμάτια. «Χρειαζόσουν μια διέξοδο; Είχες ήδη οικογένεια, Γιώργο».

Η ερωμένη γύρισε προς το μέρος μου. «Τελείωσα μαζί του. Και πρέπει να έχεις τελειώσει κι εσύ».

Ο Γιώργος έφυγε εκείνο το βράδυ χωρίς τίποτα άλλο παρά τα ρούχα στην πλάτη του. Καμιά από τις δύο δεν ήθελε να τον ξαναδεί.

Ένα νέο ξεκίνημα

Την επόμενη εβδομάδα, υπέβαλα αίτηση διαζυγίου. Δεν ήταν εύκολο, αλλά έπρεπε να το κάνω. Ο Νικόλας άξιζε καλύτερα. Μου άξιζε καλύτερα.

Η Εύα πήρε τη δική της απόφαση. «Δεν πλησιάζει αυτά τα μωρά», μου είπε αποφασιστικά. «Θα χειριστώ τα πράγματα από την πλευρά μου».

έγνεψα καταφατικά. “Καλώς. Ούτε εγώ τον θέλω κοντά στην οικογένειά μου».

Λίγες μέρες αργότερα, με πήρε τηλέφωνο η Εύα. «Έλενα, το σκέφτηκα», είπε. «Είσαι δυνατή και σαφώς νοιάζεσαι για την οικογένεια. Ξέρω ότι αυτό μπορεί να ακούγεται περίεργο, αλλά θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω κάποια σαν εσένα».

«Κάποια σαν εμένα;» ρώτησα προσεκτικά.

«Ως νταντά», είπε. «Χρειάζομαι βοήθεια με τα δίδυμα. Θα σε πληρώσω καλά και μπορείς να ζήσεις στο σπίτι του προσωπικού. Είναι… το λιγότερο που μπορώ να κάνω μετά από όλα».

Έμεινα άναυδη. Στην αρχή, δεν ήξερα τι να πω, αλλά τελικά, συμφώνησα. Η Εύα δεν ήταν ο κακός στην ιστορία μου. Ήταν το ίδιο εξαπατημένη με εμένα και θέλαμε και οι δύο να προχωρήσουμε.

Τρεις μήνες αργότερα, γέννησα το δεύτερο παιδί μου, ένα όμορφο κοριτσάκι. Δούλευα ως νταντά της Εύας, ζώντας σε ένα μικρό αλλά άνετο σπίτι στο οικόπεδο του σπιτιού της. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσα μία κάποια σταθερότητα στη ζωή μου.

Η ζωή δεν ήταν αυτό που είχα σχεδιάσει, αλλά ήταν και πάλι δική μου. Ο Γιώργος είχε φύγει, αλλά ήμουν πιο δυνατή από όσο ήξερα ποτέ ότι μπορούσα να είμαι.

Μερικές φορές, η προδοσία οδηγεί στην ελευθερία. Και η ελευθερία; Αυτό άξιζε τα πάντα.