Σήμερα γιορτάζει ο σπουδαίος Άγιος, τον οποίο βοήθησε η Παναγία να θεραπευτεί και ο οποίος προσευχήθηκε 1.000 φορές πάνω σε μια πέτρα

Ο Άγιος που τιμάται σήμερα είναι ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ένας σπουδαίος ασκητής που έζησε με ταπεινότητα και προσευχή, ενώ σύμφωνα με την παράδοση θεραπεύτηκε με θαυματουργό τρόπο από την Παναγία.

Τα ονόματα που γιορτάζουν στις 2 Ιανουαρίου

Σήμερα, 2 Ιανουαρίου, γιορτάζουν όσοι φέρουν τα ονόματα Σεραφείμ, Σεραφειμία, Σεραφείμα, Σεραφίνα, Σεραφειμή, Σίλβεστρος, Σιλβέστρης, Σίλβης, Σιλβέστρα και Σίλβα.

Τα παιδικά του χρόνια και το θαύμα της Παναγίας

Ο Όσιος Σεραφείμ γεννήθηκε στο Κουρσκ της Ρωσίας στις 19 Ιουλίου 1759 και το κοσμικό του όνομα ήταν Πρόχορος. Οι γονείς του, Ισίδωρος και Αγάθη Μοσνίν, ήταν πλούσιοι έμποροι. Ο πατέρας του διατηρούσε πλινθοποιία και είχε αναλάβει την ανέγερση ναών και άλλων οικοδομών. Πριν τον πρόωρο θάνατό του το 1762, είχε ξεκινήσει την κατασκευή ενός ναού προς τιμήν του Οσίου Σεργίου του Ραντονέζ.

Από μικρός ο Πρόχορος ξεχώριζε για την ευλάβεια και το ενδιαφέρον του για τα ιερά γράμματα. Όμως σε ηλικία δέκα ετών αρρώστησε βαριά και οι γιατροί δεν έδιναν ελπίδες. Τότε είδε ένα όνειρο με την Παναγία, η οποία του υποσχέθηκε θεραπεία. Λίγες μέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας λιτανείας με τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, έπιασε δυνατή βροχή και η εικόνα φιλοξενήθηκε στην αυλή του σπιτιού του. Η μητέρα του τον πέρασε κάτω από την εικόνα και από εκείνη τη στιγμή άρχισε σταδιακά να αναρρώνει μέχρι την πλήρη ίασή του.

Η είσοδος στη μοναχική ζωή και η προσευχή στο δάσος

Ως νεαρός, εγκατέλειψε το σπίτι του και πήγε στη μονή του Σάρωφ για να μονάσει. Η περίοδος δοκιμασίας του κράτησε οκτώ χρόνια και στις 13 Αυγούστου 1786 εκάρη μοναχός με το όνομα Σεραφείμ. Δύο μήνες αργότερα χειροτονήθηκε Διάκονος.

Αφοσιώθηκε πλήρως στην πνευματική ζωή. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας βρισκόταν στο μοναστήρι, ενώ τα βράδια αποσυρόταν στο ασκητήριο του στο δάσος. Εκεί προσευχόταν αδιάλειπτα και ξημερώματα επέστρεφε ξανά στο μοναστήρι.

Δεκαπέντε χρόνια σε πλήρη απομόνωση

Το 1793, στις 2 Σεπτεμβρίου, χειροτονήθηκε ιερέας και με την ευλογία του ηγουμένου αποσύρθηκε στο δάσος του Σάρωφ για να ζήσει ως ερημίτης. Εκεί πέρασε δεκαπέντε χρόνια με απόλυτη σιωπή και απομόνωση. Νήστευε αυστηρά, προσευχόταν αδιάκοπα, μελετούσε τις Γραφές και αγωνιζόταν σωματικά και πνευματικά. Για 1.000 μέρες και νύχτες προσευχόταν πάνω σε μια πέτρα, με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό λέγοντας: «Ὁ Θεὸς ἰλάσθητι μοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ».

Όταν επέστρεψε στο μοναστήρι, συνέχισε να ζει απομονωμένος για άλλα δεκαπέντε χρόνια, τα πέντε από τα οποία τηρώντας απόλυτη σιωπή. Με τον αγώνα και την προσευχή φωτίστηκε από τη Θεία Χάρη και αξιώθηκε να έχει θείες αποκαλύψεις.

Η διακονία στον κόσμο και το «Χαρά μου!»

Αφού ολοκλήρωσε τον πνευματικό του αγώνα, αφιερώθηκε στην προσφορά προς τον συνάνθρωπο. Άνοιξε το κελί του στους επισκέπτες και τους δεχόταν όλους με αγάπη. Όταν τους έβλεπε, τους καλωσόριζε με τα λόγια: «Χαρά μου!».

Εξομολογούσε, θεράπευε, έδινε ευλογίες, σταύρωνε με λάδι τους πιστούς και προσέφερε αγίασμα, παξιμάδια και αντίδωρο. Συχνά έλεγε στους επισκέπτες του: «Χριστὸς Ἀνέστη!».

Το τέλος της ζωής του και το θείο φως

Την Κυριακή 1η Ιανουαρίου 1833, ο Όσιος επισκέφθηκε για τελευταία φορά τον ναό του νοσοκομείου των Αγίων Ζωσιμά και Σαββατίου. Άναψε κεριά, ασπάστηκε τις εικόνες και κοινώνησε. Στο τέλος της Λειτουργίας ζήτησε συγχώρεση από όλους και τους είπε: «Σώζεσθε, μὴν ἀκηδιᾶτε, ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε. Στέφανοι μᾶς ἑτοιμάζονται».

Ο μοναχός Παύλος παρατήρησε ότι εκείνη τη μέρα πήγε τρεις φορές στον τόπο που είχε επιλέξει για τον ενταφιασμό του. Το βράδυ τον άκουσε να ψάλλει ύμνους του Πάσχα: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι….», «Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ….», «Ὤ, Πάσχα τὸ μέγα καὶ ἱερώτατον, Χριστέ….».

Στις 2 Ιανουαρίου 1833, ο Όσιος Σεραφείμ κοιμήθηκε με ειρήνη. Οι μοναχοί τον βρήκαν γονατιστό σε στάση προσευχής, μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, με τον χάλκινο σταυρό στον λαιμό και τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος. Νόμιζαν ότι κοιμόταν.

Η ανεύρεση των ιερών λειψάνων

Τα λείψανά του χάθηκαν την περίοδο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Επανεντοπίστηκαν το 1990 στην Αγία Πετρούπολη και το 1991 επέστρεψαν στη μονή Ντιβέγιεβο.