Πώς είναι σήμερα το κορίτσι που έσβησε την Ολυμπιακή Φλόγα το 2004 – Μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS και διαπρέπει στο Λονδίνο

Πώς είναι σήμερα το κορίτσι της Ολυμπιακής Φλόγας: Μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS και έγινε υποψήφια διδάκτωρ

Η Φωτεινή Παπαλεωνιδοπούλου, το «κορίτσι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004», ακολούθησε τον δρόμο της επιστήμης και διαπρέπει στη Μοριακή Βιολογία στο Λονδίνο

Ήταν μόλις 10 ετών όταν έσβησε την Ολυμπιακή Φλόγα μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Ντυμένη στα λευκά και με την αθωότητα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της, η μικρή Φωτεινή Παπαλεωνιδοπούλου στάθηκε στο κέντρο του Ολυμπιακού Σταδίου και έκλεισε με μία ανάσα την αυλαία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Η εικόνα του κοριτσιού που μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS ταξίδεψε σε κάθε γωνιά του πλανήτη και αποτυπώθηκε στη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων. Εκείνη η λιτή αλλά γεμάτη συμβολισμούς στιγμή αποτέλεσε ένα από τα πιο συγκινητικά στιγμιότυπα της τελετής λήξης του 2004.

Από το Ολυμπιακό Στάδιο στον δρόμο της επιστήμης

Περισσότερες από δύο δεκαετίες αργότερα, η Φωτεινή δεν είναι πια το μικρό κορίτσι που θυμούνται οι περισσότεροι από την τελετή λήξης. Έχει εξελιχθεί σε μια δυναμική γυναίκα με σημαντικές ακαδημαϊκές επιτυχίες, χτίζοντας βήμα βήμα τη δική της πορεία στον απαιτητικό χώρο της επιστημονικής έρευνας.

Όταν ανατρέχει σε εκείνη τη βραδιά, θυμάται ακόμη τον φόβο που είχε νιώσει μόνη της στο κέντρο του κατάμεστου σταδίου. Δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθος της παγκόσμιας προβολής ούτε είχε προετοιμαστεί για την ένταση της στιγμής.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου την είχε επιλέξει μέσα από μία φωτογραφία, αναζητώντας ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να εκφράσει την ελληνική ομορφιά και αθωότητα. Η επιλογή της δημιούργησε, μάλιστα, έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: το κορίτσι που ονομαζόταν «Φωτεινή» ήταν εκείνο που κλήθηκε να σβήσει τη Φλόγα.

Οι σπουδές και οι μεγάλες ευκαιρίες στο εξωτερικό

Η αγάπη της για την επιστήμη είχε εμφανιστεί ήδη από τα παιδικά της χρόνια. Με αφοσίωση, επιμονή και συνέπεια κατάφερε να εξελιχθεί αρχικά σε μία εξαιρετική φοιτήτρια και στη συνέχεια σε ερευνήτρια με διεθνείς εμπειρίες.

Η ακαδημαϊκή διαδρομή της ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο Πατρών και συνεχίστηκε πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Σημαντικοί σταθμοί στην πορεία της ήταν το Imperial College του Λονδίνου και το Cold Spring Harbor Laboratory της Νέας Υόρκης.

Καθοριστικής σημασίας αποδείχθηκε και η επιλογή της για το πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Watson. Η Φωτεινή κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα σε εκατοντάδες υποψηφίους, κερδίζοντας μία θέση που της άνοιξε νέους επιστημονικούς ορίζοντες και της έδωσε πολύτιμες εμπειρίες.

Η έρευνα στη Μοριακή Βιολογία

Η Φωτεινή εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και εργάστηκε ως υποψήφια διδάκτορας στο εργαστήριό της στο Francis Crick Institute, ένα από τα σημαντικότερα ερευνητικά κέντρα παγκοσμίως.

Το επιστημονικό της αντικείμενο είναι η Μοριακή Βιολογία και ειδικότερα οι μηχανισμοί που καθορίζουν την ανάπτυξη ενός οργανισμού. Η έρευνά της επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο διαφοροποιούνται τα βλαστοκύτταρα και ενεργοποιούνται τα γονίδια κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης.

Η γνώση που προκύπτει από αυτή τη μελέτη είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατανόηση της φυσιολογικής λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού. Παράλληλα, μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες να αντιληφθούν τι συμβαίνει όταν αυτοί οι μηχανισμοί απορρυθμίζονται, ανοίγοντας νέους δρόμους για την έρευνα και την αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών, όπως ο καρκίνος.

«Ήθελα την Ιατρική, η Βιολογία με… συνάντησε»

Η Φωτεινή μίλησε στο TheBest Magazine και στη Γιώτα Κοντογεωργοπούλου για τη ζωή της στο Λονδίνο, την αγάπη της για την επιστήμη και τις επιλογές που καθόρισαν την πορεία της.

«Θα μπορούσαμε πούμε ότι η Βιολογία ήταν κάτι που ασυναίσθητα είχα επιλέξει από παιδί. Μου άρεσε πάρα πολύ η φύση από όταν ήμουν μικρή. Μου άρεσε πάρα πολύ να βλέπω και να εξερευνώ τον κόσμο και να προσπαθώ να δίνω απαντήσεις σε πράγματα που γίνονται γύρω μας. Η έρευνα και οι θετικές επιστήμες αυτό κάνουν. Προσπαθούν να καταλάβουν τον κόσμο. Οπότε ναι μεν μετά όταν ήταν να δώσω εξετάσεις εκτιμούσα πάρα πολύ το επάγγελμα του γιατρού που είναι ένα κλασικό παράδειγμα προσανατολισμού για τα παιδιά που είναι αριστούχοι στο σχολείο, αλλά στην πορεία ανακάλυψα ότι το ίδιο ενδιαφέρον έχει και η βασική έρευνα και ότι κάτι μέσα μου με πάει στη Βιολογία. Αν έπαιρνα περισσότερα μόρια πιθανότατα τώρα να ήμουνα στην Ιατρική.

Βέβαια εμένα η Βιολογία ήταν το μάθημα που μου άρεσε, εξαιτίας αυτής κατέληγα στην Ιατρική. Θεωρώ ότι πολλές φορές δεν έχουμε το σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό από μικρή ηλικία και ξεχνάμε περισσότερο επαγγέλματα που μπορεί να ταιριάζουνε και στο χαρακτήρα μας και μπορεί να έχουνε και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Ακόμη και ενώ ήμουν στην Βιολογία στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας και πάλι φλέρταρα με την ιδέα μήπως δώσω κατατακτήριες εξετάσεις για να μπω στην Ιατρική. Δεν το έκανα, γιατί τελικά κατέληξα μετά από πολλή σκέψη ότι το ερευνητικό αντικείμενο είναι αυτό που εμένα με ενθουσιάζει. Συνέχισα λοιπόν με τη Βιολογία και στράφηκα στο ερευνητικό κομμάτι προσπαθώντας να πάρω στη συνέχεια και διάφορες υποτροφίες για να φύγω στο εξωτερικό σε ερευνητικά κέντρα ώστε να είμαι σίγουρη πριν κάνω το επόμενο βήμα του διδακτορικού που είναι μια απαιτητική διαδικασία, 4 χρόνια διάβασμα έρευνα, προσήλωση κλπ.».

«Ήταν μαγική εμπειρία η υποτροφία για το Watson»

«Ήταν για μένα κάτι μαγικό η υποτροφία Watson. Ήμουν στο προπτυχιακό, δεν είχα πάρει ακόμη το πτυχίο μου και έφευγα για δύο μήνες στη Νέα Υόρκη! Ούτε τα αγγλικά μου δεν είχα καλά καλά εξασκήσει. Ήξερα ότι τα άτομα που θα ήταν εκεί θα ήταν από top Πανεπιστήμια της Αμερικής. Αυτό με φόβιζε πάρα πολύ αλλά τελικά από όλη αυτή τη διαδικασία κατάλαβα ότι ποτέ δεν θα βρεθούμε να είμαστε ή να λέμε ότι είμαστε έτοιμοι για να κάνουμε κάτι. Έμαθα από αυτή την εμπειρία ότι καθώς μπαίνεις στο χορό αρχίζεις να χορεύεις. Πιστεύω ότι ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα μέχρι σήμερα.

Την κυνήγησα αυτή την υποτροφία μπορώ να πω αλλά ήμουν και τυχερή. Μου έλειπε καθώς σπούδαζα κάποια ενημέρωση για το τι πρέπει να κάνουμε πώς πρέπει να κυνηγήσουμε αυτά τα πράγματα. Έτυχε να βρίσκομαι στο γραφείο του κ. Ματσούκα και να δουλεύω part time τα απογεύματα μετά τη σχολή. Ήταν η εποχή που ο ίδιος κανόνιζε το συνέδριο του James Watson (σ.σ. κορυφαίος Αμερικανός μοριακός βιολόγος, γενετιστής και ζωολόγος γνωστός για την ανακάλυψη της δομής του DNA, βραβευμένος με Νόμπελ Ιατρικής), ο οποίος θα ερχότανε να μιλήσει στην Ελλάδα και έτυχε να ψάξω το μέρος από το οποίο προέρχεται και να δω ότι υπάρχουν προγράμματα για προπτυχιακούς. Έτσι έκανα την αίτηση και μετά με δέχθηκαν. Δεν το πίστευα όταν μου είπαν ότι είχα γίνει δεκτή. Πέταξα από τη χαρά μου. Γενικά δεν είναι εύκολη διαδικασία να παίρνεις υποτροφίες. Υπάρχουν πολλές αποτυχίες στη διαδικασία αλλά υπάρχουν και πάρα πολλές υποτροφίες και ευκαιρίες και πρέπει συνεχώς να δοκιμάζουμε την τύχη μας με αυτές, γιατί η διαδικασία της έρευνας συνεχίζεσαι για πολλά χρόνια και έχουμε ανάγκη τις υποτροφίες. Έχει σημασία και το πόσο το κυνηγάς και πόσο δείχνεις ότι αυτό που ψάχνεις το έχεις μελετήσει και σε ενδιαφέρει και δεν έχεις κάνει τυχαία αίτηση».

«Όχι, δεν ήμουν αριστούχος»

«Στο Πανεπιστήμιο δεν ήμουν αριστούχος. Άν το αριστούχος σημαίνει πτυχίο πάνω από 9,5 όχι, δεν ήμουν. Με 8 τελείωσα το Πανεπιστήμιο. Αλλά στα μαθήματα που με ενδιέφεραν, που ήταν η μοριακή βιολογία, η αναπτυξιακή βιολογία και η βιοχημεία, εκεί ναι ήταν τα εννιάρια και τα δεκάρια. Είναι ένα πολύ γενικό πτυχίο αυτό της Βιολογίας στην Ελλάδα. Τέσσερα χρόνια με πάρα πολλά διαφορετικά αντικείμενα. Δεν έδινα μεγάλη σημασία σε αυτά που ήταν εκτός του αντικειμένου μου».

«Δεν θα γυρίσω στην Ελλάδα»

«Έχω αυτό το χρόνο κι άλλον έναν να τελειώσω το διδακτορικό μου, δηλαδή δύο γεμάτα χρόνια. Μετά δεν νομίζω ότι θα γυρίσω πίσω στην Ελλάδα. Νομίζω ότι θα μείνω στο εξωτερικό. Ωραία είναι στο εξωτερικό (γελάει). Τώρα ειδικά το Λονδίνο, δύσκολο είναι να βγει δεύτερο, ακόμη κι αν το συγκρίνουμε με άλλες μεγάλες πόλεις ή με την δική μας την Αθήνα, την αγαπημένη. Εκτός και αν ο συγκρίνουμε με τη διασκέδαση και τον ωραίο ήλιο, που σαν την Ελλάδα δεν έχει. Αλλά όσον αφορά ερευνητικά τις ευκαιρίες εξέλιξης και δημιουργίας, εντάξει είναι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του κόσμου το Λονδίνο, έχει τόσα πολλά πράγματα, τόσο πολύ κόσμο».

Ο δεσμός της με τα Παιδικά Χωριά SOS παραμένει δυνατός

Παρά τις αυξημένες απαιτήσεις της ακαδημαϊκής καθημερινότητας και τους γρήγορους ρυθμούς μιας μητρόπολης όπως το Λονδίνο, η Φωτεινή προσπαθεί να διατηρεί ισορροπία στη ζωή της. Μοιράζεται στιγμές από την καθημερινότητά της και απολαμβάνει τόσο τη συγκατοίκηση όσο και τις εμπειρίες που της προσφέρει η ζωή στο εξωτερικό.

Την ίδια ώρα, δεν ξεχνά τον τόπο όπου μεγάλωσε. Παραμένει ενεργό μέλος της ομάδας πρεσβευτών του Ιδρύματος Vodafone, προσφέροντας έμπρακτη στήριξη στα Παιδικά Χωριά SOS.