Πέθανε ξημερώματα στο Ιπποκράτειο όπου νοσηλευόταν ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής

Πέθανε τα ξημερώματα στο Ιπποκράτειο, όπου νοσηλευόταν, ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Περικλής Περάκης, μια φωνή που σημάδεψε τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 και άφησε το δικό της αποτύπωμα στο ελαφρολαϊκό, στη λαϊκή disco αλλά και στην αναβίωση της ελληνικής οπερέτας.

Ο Περικλής Περάκης –ή πιο σωστά «Περράκης», με δύο «ρ», αν και ο ίδιος υπέγραφε συχνά και ως «Περάκης»– είχε μείνει για χρόνια μακριά από τα φώτα. Έτσι, οι νεότεροι φίλοι του ελληνικού τραγουδιού δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν όπως του άξιζε. Δεν έμαθαν τα τραγούδια του, ούτε γνώρισαν κάποιες ξεχωριστές στιγμές της πορείας του, που είχαν πραγματικό βάρος για την εποχή τους.

Από τη λυρική σκηνή στις μπουάτ της Πλάκας

Λίγοι γνωρίζουν ότι ο Περικλής Περάκης ξεκίνησε επαγγελματικά και ως λυρικός τραγουδιστής. Μαζί με την αδελφή του, τη γνωστή τραγουδίστρια Ξανθή Περάκη, είχε σπουδάσει τραγούδι σε τρία ωδεία – στο Εθνικό, στο Ελληνικό και στο Ορφείο, όπως είχε αποκαλύψει η ίδια σε συνέντευξή της στον Αλκίνοο Μπουνιά στην Espresso το 2016.

Ο ίδιος είχε αναφέρει σε εξώφυλλο δίσκου του ότι από το 1967 τραγουδούσε λυρικό ρεπερτόριο με την Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Ηρώδειο. Συμμετείχε σε παραστάσεις όπως οι όπερες του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» και «Ιφιγένεια η εν Ταύροις» στο Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ το 1969 εμφανίστηκε και στον «Μάκβεθ» του Τζουζέπε Βέρντι. Όχι σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, αλλά στη χορωδία, πλάι σε μεγάλες φωνές της εποχής.

Η φωνή του ήταν επιβλητική. Πλούσια σε χρώματα, με έκταση, πάθος και καθαρή άρθρωση. Έδινε βάρος στις λέξεις, στο νόημα, στην ερμηνεία. Και αυτό τον έκανε να ξεχωρίζει.

Πριν από όλα αυτά, όμως, είχε ήδη περάσει από τις μπουάτ της Πλάκας. Όπως θυμάται η τραγουδοποιός Μαίρη Δαλάκου:

«Στο ξεκίνημά μου στις μπουάτ της Πλάκας γνώρισα τον Περικλή, όταν βρεθήκαμε να τραγουδάμε μαζί, ένα χειμώνα στο Συμπόσιον του Γιώργου Μπουκουβάλα. Ερχόταν σπίτι μου για πρόβες, καθώς και η ηθοποιός Ελένη Κυπραίου, που απήγγειλε. Συνόδευα και τους δύο στο πιάνο –εκτός από τον εαυτό μου, όταν έλεγα τα τραγούδια μου–, γιατί δεν υπήρχε άλλος πιανίστας. Ο Περικλής ερμήνευε εξαιρετικά Μάνο Χατζιδάκι, τα τραγούδια από τον “Κύκλο με την Κιμωλία” και τον “Κύκλο του C.N.S.”. Έγινε υπέροχος φίλος και συνεργάτης!».

Η χρυσή εποχή του ελαφρολαϊκού

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, το ελαφρολαϊκό κυριαρχεί. Ο Περάκης μπαίνει δυναμικά στη δισκογραφία το 1973, με τραγούδια που ταιριάζουν ιδανικά στη φωνή του.

Την ίδια περίοδο δεσπόζουν ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος, η Τζένη Βάνου, ο Λευτέρης Μυτιληναίος, η Λίτσα Διαμάντη και πολλοί ακόμη. Ανάμεσά τους στέκεται με άνεση και ο Περικλής Περάκης.

Παρότι ηχογραφεί για τη μικρή εταιρεία Sonora, τα 45άρια του γνωρίζουν επιτυχία. «Απονιά», «Έλα ένα βράδυ», «Ποιος θα το πίστευε» και άλλα τραγούδια ακούγονται παντού. Με τα χρόνια θα τα πουν και άλλοι καλλιτέχνες, όπως ο Μανώλης Λιδάκης, ο Βασίλης Τερλέγκας, ο Βασίλης Καρράς, η Χριστίνα Μαραγκόζη. Όμως η πρώτη ερμηνεία έμενε ασυναγώνιστη.

Το 1975 μετακινείται στην Columbia και συνεργάζεται με τον Γιώργο Χατζηνάσιο στον δίσκο «Αντιθέσεις». Από εκεί ξεχωρίζουν τραγούδια όπως το «Τώπε το ναι», «Εκεί στην άκρη», «Άνοιξε το παράθυρο» και «Της μοίρας τ’ αδράχτι» σε στίχους Νίκου Γκάτσου.

Η disco που μπήκε στο λαϊκό πάλκο

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με παραγωγό τον Γιώργο Πετσίλα, έρχεται το άλμπουμ «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ». Ένα ποτ-πουρί επιτυχιών με disco και funky διάθεση, φτιαγμένο για να παίζεται σε γάμους, αρραβώνες, πάρτι και λαϊκά μαγαζιά.

Η παραγωγή ήταν πλούσια, με συμμετοχή της «Συμφωνικής Ορχήστρας της Columbia» και του συγκροτήματος Naked Venus. Το αποτέλεσμα; Ασταμάτητα disco vibes και ένας δίσκος που δοκίμαζε τα ηχεία των στερεοφωνικών σε κάθε γειτονιά.

Δύο χρόνια μετά, με τα «Ευρωλαϊκά», συνεχίζει στο ίδιο κλίμα, με εξαιρετική παραγωγή και πρωτότυπα τραγούδια. Το «Κατηγορώ» ξεχώρισε ιδιαίτερα.

Η στροφή στην οπερέτα και η αναγνώριση

Το 1984 κυκλοφορεί από τη CBS το «Αφιέρωμα στην Ελληνική Οπερέττα». Δίπλα του ο ενορχηστρωτής Νίκος Στρατηγός και ο σπουδαίος Αλέκος Σακελλάριος, που γράφει και το συγκινητικό σημείωμα του δίσκου:

«Είναι παρήγορο και συγκινητικό να βλέπεις νέους ανθρώπους, όπως είναι ο Περικλής Περάκης και οι συνεργάτες του, να αγκαλιάζουνε με τόση τρυφερότητα και τόση στοργή τις παλιές μελωδίες, που βάλανε τα θεμέλια στο καλώς εννοούμενο ελληνικό τραγούδι… Τον ευχαριστώ για λογαριασμό όλων».

Περικλής Περάκης και Αλέκος Σακελλάριος. Φωτ.: Δημήτρης Αλεξιάδης

Ο Περάκης, έχοντας σπουδάσει κλασικό τραγούδι, επιστρέφει έτσι στις ρίζες του. Με τεχνική, συναίσθημα και σεβασμό, δίνει νέα ζωή σε κλασικά κομμάτια της ελληνικής οπερέτας.

Τα τελευταία χρόνια και η αποχώρηση

Ο τελευταίος του δίσκος, «Σημερινά Ακούσματα» (1988), κυκλοφόρησε από την Pan-Vox. Παρά την ποιότητά του, πέρασε σχεδόν απαρατήρητος.

Σταδιακά, τη δεκαετία του ’90, αποσύρθηκε. Όπως είχε πει η αδελφή του Ξανθή Περάκη:

«Ο Περικλής, που είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής και, κατά τη γνώμη μου, έχει αδικηθεί, άφησε την καριέρα που είχε για σαράντα χρόνια για να φροντίζει τη μητέρα μας. Άφησε το ξενύχτι και δούλευε ως δημοσιογράφος, από το πρωί έως το μεσημέρι, για να είναι μετά κοντά της. Έτσι, η μάνα μας έφτασε ενενήντα οκτώ χρόνων».

Ασχολήθηκε και με την τηλε-δημοσιογραφία, ενώ είχε ενεργό παρουσία και στα συνδικαλιστικά των τραγουδιστών. Όμως η καλλιτεχνική του διαδρομή, γεμάτη εναλλαγές και τόλμη, είναι εκείνη που μένει.

Ο Περικλής Περάκης δεν ήταν απλώς μια δυνατή φωνή. Ήταν ένας ερμηνευτής που πέρασε από τη λυρική σκηνή στο λαϊκό πάλκο και από τη disco στην οπερέτα, αφήνοντας πίσω του μια πορεία που αξίζει να θυμόμαστε.