Πέθανε απομονωμένος στο σπίτι όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια ο γνωστός ηθοποιός

Ο σπουδαίος Έλληνας ηθοποιός Νικηφόρος Νανέρης έφυγε από τη ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, επιλέγοντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του να ζήσει απομονωμένος στο Πήλιο. Η πορεία του στο θέατρο και τον κινηματογράφο άφησε έντονο αποτύπωμα, παρότι ο ίδιος προτίμησε να αποσυρθεί διακριτικά από τη δημοσιότητα.

Το αφιέρωμα μας στον σπουδαίο Έλληνα ηθοποιό Νικηφόρο Νανέρη Ο Νικηφόρος Νανέρης έφυγε από τη ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, απομονωμένος στο Πήλιο, εκεί όπου είχε επιλέξει να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Άφησε την τελευταία του πνοή στις 5 Απριλίου 2011 στις Μηλιές Πηλίου, ύστερα από νεφρική ανεπάρκεια. Με τον θάνατό του έκλεισε ένας κύκλος ζωής γεμάτος θέατρο, κινηματογράφο και προσωπική αναζήτηση.

Τα πρώτα χρόνια στην Καισαριανή

Γεννημένος στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1940, μεγάλωσε στην Καισαριανή. Εκεί πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, σε μια γειτονιά που επηρέασε βαθιά τον χαρακτήρα και τη στάση ζωής του. Έζησε εκεί μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών, πριν η ζωή του πάρει μια διαφορετική πορεία που θα τον οδηγούσε τελικά στον χώρο της τέχνης και κυρίως του θεάτρου.

Η στροφή προς το θέατρο και το ταξίδι στην Αμερική

Το 1957 ένα σημαντικό πρόσωπο εμφανίστηκε στη ζωή του: ο μουσικοσυνθέτης Τζιαν Κάρλο Μενότι. Η γνωριμία αυτή στάθηκε καθοριστική, καθώς τον ώθησε να στραφεί συνειδητά προς το θέατρο.

Την ίδια περίοδο φοιτούσε στο 7ο Νυχτερινό Γυμνάσιο Παγκρατίου, ενώ παράλληλα σπούδασε για δύο χρόνια στη δραματική σχολή του Καρόλου Κουν. Σύντομα, και σχεδόν απρόσμενα, βρέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή και την καλλιτεχνική του πορεία.

Στην Αμερική ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης και ξεκίνησε επίσημα την επαγγελματική του διαδρομή ως ηθοποιός. Στη διάρκεια της καριέρας του ενσάρκωσε απαιτητικούς και πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

Συνεργάστηκε με κρατικά θέατρα, σημαντικούς θιάσους, διακεκριμένους σκηνοθέτες και καταξιωμένους ηθοποιούς. Η παρουσία του στη σκηνή ξεχώριζε για την εσωτερικότητα, την πειθαρχία και τη βαθιά θεατρική παιδεία που τον χαρακτήριζε.

Δείτε το βίντεο-αφιέρωμα:

Η ζωή στο Πήλιο μακριά από τη δημοσιότητα

Από το 1978 και μετά αποφάσισε να απομακρυνθεί από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Επέλεξε να εγκατασταθεί σχεδόν μόνιμα στις Μηλιές Πηλίου, όπου βρήκε την ηρεμία που αναζητούσε.

Εκεί έζησε με απλότητα και σχετική απομόνωση, μακριά από τη δημοσιότητα. Παρά την απόσταση από τα φώτα, το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα παρέμεινε ισχυρό.

Οι Νίκος Κούρκουλος και Νικηφόρος Νανέρης ως Αθανάσιος -Αναστάσιος Πολυζωίδης και Γεώργιος Τερτσέτης αντίστοιχα στην ταινία του Πάνου Γλυκοφρύδη <<Η δίκη των δικαστών>> το 1974. Με αυτή την ταινία ο Νίκος Κούρκουλος και ο Μάνος Κατράκης, ο οποίος παρίστανε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αποχώρησαν οριστικά από την Φίνος φιλμ.

Η πορεία του στον ελληνικό κινηματογράφο

Παράλληλα με τη σημαντική του παρουσία στο θέατρο, ο Νικηφόρος Νανέρης άφησε έντονο αποτύπωμα και στον ελληνικό κινηματογράφο. Συμμετείχε σε πολλές ταινίες διαφορετικών περιόδων, ερμηνεύοντας ρόλους με δραματική ένταση και χαρακτηριστική σοβαρότητα.

Φιλμογραφία

• Αλεξάνδρεια (2001) – Πιανίστας
• Δυο ήλιοι στον ουρανό (1992) – Λάζαρος Καταπόδης
• Η μυστική έλευσις του θέρους (1991)
• Δυο ήλιοι στον ουρανό (1991) – Λάζαρος
• Η δίκη των δικαστών (1974) – Γεώργιος Τερτσέτης
• Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι εμείς (1972)
• Ο καμαριέρης της μπουζουξούς (1971)
• Όμορφες μέρες (1970) – Παναγής
• Δεν υπάρχουν λιποτάκτες (1970)
• Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) – Νέστορας Αναστασόπουλος
• Το νυφοπάζαρο (1969)
• Οι βοσκοί της συμφοράς (1967) – Περικλής Βλαχόπουλος
• Σιλουέττες (1967) – Πατέρας
• Ανοικτή επιστολή (1967) – Δημήτρης
• Βοσκοί (1967) – Περικλής Βλαχόπουλος
• Η τελευταία μας άνοιξη (1960) – Δημήτρης

Ο Νικηφόρος Νανέρης ανήκει σε εκείνη τη γενιά ηθοποιών που υπηρέτησαν την τέχνη με συνέπεια και αξιοπρέπεια. Μπορεί να έφυγε αθόρυβα από τη ζωή, όμως η πορεία και το έργο του παραμένουν ζωντανά στη μνήμη του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.