Όλοι μιλούν για τον Τάσο Δούση – Έγραψε τον πιο αποθεωτικό αποχαιρετισμό στον Μαζωνάκη και καταχειροκροτήθηκε

Τάσος Δούσης για Γιώργο Μαζωνάκη: «Φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή»

Με ένα βαθιά προσωπικό και αποθεωτικό κείμενο αποχαιρέτησε ο Τάσος Δούσης τον Γιώργο Μαζωνάκη, ανατρέχοντας σε τρεις δεκαετίες τραγουδιών, αναμνήσεων και έντονων στιγμών.

Ο δημοσιογράφος και εκδότης δεν περιορίστηκε σε έναν τυπικό αποχαιρετισμό. Έγραψε για τον «Μαζώ» που συνδέθηκε με τα χρόνια της εφηβείας του, τις παρέες στο Αιγάλεω, τα ξενύχτια και τις εμπειρίες μιας ολόκληρης γενιάς.

Μέσα από την ανάρτησή του περιγράφει έναν καλλιτέχνη αυθεντικό, ασυμβίβαστο και διαφορετικό από όλους τους άλλους, τον οποίο αποκαλεί «ροκ σούπερ σταρ από τη Νίκαια» και «Αυτοκράτορα της πίστας».

«Ήταν μια κατηγορία μόνος του»

Στο κείμενό του ο Τάσος Δούσης παρουσιάζει τον Γιώργο Μαζωνάκη ως έναν καλλιτέχνη που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον. Ένα «αλάνι», όπως τον χαρακτηρίζει, το οποίο είχε δημιουργήσει από νωρίς τη δική του διακριτή ταυτότητα.

Είτε κάποιος αγαπούσε τα τραγούδια και το ιδιαίτερο ύφος του είτε όχι, γνώριζε ότι ο «Μαζώ» ακολουθούσε πάντοτε τη δική του πορεία. Δεν προσπάθησε να αντιγράψει τους μεγάλους λαϊκούς τραγουδιστές που προηγήθηκαν ούτε να προσαρμοστεί στις επιταγές κάθε εποχής.

Κατά τον Τάσο Δούση, υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους λαϊκούς καλλιτέχνες που μπορούσε να γεμίσει μόνος του ένα νυχτερινό κέντρο, χωρίς να στηρίζεται σε εντυπωσιακά εφέ ή σε μια υπερβολικά μεγάλη παραγωγή.

Τη σκηνική του παρουσία συνοψίζει σε μία χαρακτηριστική φράση:

«Ο Μαζώ στην πίστα φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή».

Ο Γιώργος Μαζωνάκης τόλμησε να ανατρέψει στερεότυπα, να εμφανιστεί με διαφορετικά ρούχα και να δοκιμάσει πράγματα που κανένας άλλος καλλιτέχνης της λαϊκής σκηνής δεν θα επιχειρούσε τόσο εύκολα.

Ακόμη και στις περιόδους που αντιμετώπιζε δυσκολίες, το κοινό εξακολουθούσε να βρίσκεται κοντά του. Όπως γράφει ο Τάσος Δούσης, ο κόσμος τον στήριζε επειδή ήθελε να βλέπει τον «Μαζώ», ακόμη και όταν εκείνος περνούσε τα δικά του σκοτάδια.

Οι αναμνήσεις από το Αιγάλεω και την παλιοπαρέα

Το κείμενο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση όταν ο Τάσος Δούσης επιστρέφει νοερά στα χρόνια της νιότης του και στις παρέες του Αιγάλεω.

«Θέλω να γυρίσω στα παλιά εδώ και τώρα… Γιώργος Μαζωνάκης, ΕΠΑΛ Αιγάλεω. Αφιερωμένο στην παλιοπαρέα, τον Τόλη, τον Βασίλη, τον Λευτέρη, τον Γιάννη», γράφει, συνδέοντας τα τραγούδια του καλλιτέχνη με προσωπικές στιγμές και ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή του.

Για τον ίδιο και για χιλιάδες συνομηλίκους του Μαζωνάκη που μεγάλωσαν στις ίδιες γειτονιές, οι επιτυχίες του αποτέλεσαν το σάουντρακ μιας ολόκληρης εποχής.

Ξενύχτια, μεθύσια, ερωτικές απογοητεύσεις, θρίαμβοι, εφιάλτες και ατελείωτα πάρτι συνδέθηκαν με τα τραγούδια του. Γι’ αυτό, όπως εξηγεί, ο θάνατός του δεν μοιάζει μόνο με την απώλεια ενός μεγάλου τραγουδιστή, αλλά και με το τέλος ενός κομματιού της δικής τους νιότης.

Η προσφώνηση «Μαζώ» δεν αποτελούσε, κατά τον Τάσο Δούση, έλλειψη σεβασμού. Ήταν μια έκφραση αγάπης και οικειότητας, καθώς το κοινό αισθανόταν πως ο καλλιτέχνης, παρά τη μεγάλη επιτυχία του, παρέμενε ένας άνθρωπος δικός του.

Η αυθεντικότητα και το «σε όποιους αρέσουμε»

Ιδιαίτερη θέση στον αποχαιρετισμό έχει η ασυμβίβαστη στάση του Γιώργου Μαζωνάκη απέναντι στη ζωή και στην καλλιτεχνική του εικόνα.

Ο Τάσος Δούσης υποστηρίζει ότι ο τραγουδιστής δεν προσπάθησε ποτέ να κερδίσει την αποδοχή του συστήματος ή να γίνει αρεστός σε όλους. Αντιθέτως, αγαπήθηκε ακριβώς επειδή παρέμεινε εκκεντρικός, απρόβλεπτος και αυθεντικός.

Δεν φοβόταν να τσαλακωθεί, να προκαλέσει συζητήσεις ή να αδιαφορήσει για όσους διαφωνούσαν με το ύφος και τις επιλογές του. Ακόμη και η εμφάνισή του στην πίστα με παντόφλες χρησιμοποιείται από τον δημοσιογράφο ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στάσης.

Το προσωπικό του δόγμα, όπως γράφει, ήταν ξεκάθαρο: «σε όποιους αρέσουμε».

Πίσω από τη σκληρή και αντισυμβατική εικόνα, όμως, περιγράφει έναν άνθρωπο ευάλωτο και ευαίσθητο σαν μικρό παιδί. Έναν άνθρωπο που βίωνε τη μοναξιά και αναζητούσε καταφύγιο στη μουσική, στην πίστα και στην πίστη.

Ολοκληρώνοντας το μήνυμά του, ο Τάσος Δούσης ζητά να υπάρξει σεβασμός προς έναν άνθρωπο που επέλεξε να ζήσει με τους δικούς του όρους:

«Ζούσε τη ζωή του όπως του έκανε κέφι. Τα πλήρωσε τα γραμμάτια του κεφιού του και έτσι δεν χρωστάει σε κανέναν μας. Γεια σου Αυτοκράτορα της πίστας…».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Τάσου Δούση

Μαζώ! Ο μάγκας που τραγουδούσε στην πίστα Διονυσιου φορωντας φούστα και ο κόσμος καθόταν στο μαγαζί προσοχή.
Εκ βαθέων…Για τα τραγούδια μιας εφηβείας….
❤️Θέλω να γυρίσω στα παλιά εδώ και τώρα…Γιώργος Μαζωνάκης ΕΠΛ Αιγάλεω. Αφιερωμένο στην παλιοπαρέα Τολης,Βασίλης,Λευτέρης,Γιάννης… Αποχαιρετισμός σε έναν Ροκ Σούπερ Σταρ από την Νίκαια…
❤️Δεν περίμενα, δεν φανταζόμουνα ,πως θα ξεκινούσα ένα δημοσιογραφικό μου άρθρο-αφιέρωμα για τον Γιώργο Μαζωνάκη.
❤️Νιώθω πως έχω ανάγκη να γράψω δυο κουβέντες εκ βαθέων ,ως αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που ήταν 30 χρόνια μαζί μας, με έναν τρόπο εντελώς δικό του.
❤️Τι θέλω να πώ; Ο Μαζωνάκης ήταν ένας καλλιτέχνης που δεν έμοιασε σε κανέναν άλλον! Ο μάγκας με τα καλά και τα κακά του ,ήταν μια κατηγορία μόνος του. Ένα αλάνι που δεν μπορούσες να το μπερδέψεις με κανένα άλλο.
❤️Είτε σου άρεσε ο Μαζώ ,είτε όχι ,ήξερες πως ο άνθρωπος έπαιζε μπάλα μόνος του. Απο που να το ξεκινήσω. Ο Μαζώ άλλαξε την νύχτα! Ηταν από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες που μόνος του, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς μαγαζάρες, χωρίς εφέ, απλά τα γέμιζε.
❤️Ήταν από της τελευταίες αναγνωρίσιμες λαϊκές φωνές που δεν μοιάζει με καμία, χωρίς να είναι ο Πάριος ή ο Καρράς.
❤️Ο Μαζώ στην πίστα φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή. Αυτά τα έκανε μόνο ο Μαζώ και γι αυτό ήταν ξεχωριστός. Τον έκανε ο Ζαχαράτος πως στο μαγαζί, στην πίστα… «δεν τραγούδαγε»
❤️Ναι είναι αλήθεια, πως η φωνή δεν βοήθαγε τα τελευταία χρόνια, στα σκοτάδια της ζωής του, και όμως ο κόσμος εκεί. Τον στήριζε γιατί γούσταρε να βλέπει τον Μαζώ και ας ήταν στα πατώματα.
❤️ «Ανήκω σε εμένα και στα όνειρα μου, δεν θέλω κανέναν μες της μοναξιά μου…»
Σήμερα νομίζω πως και εγώ πενθώ ένα κομμάτι της δικής μου ζωής ,που έχει για σάουντρακ τα 30 χρόνια των τραγουδιών του Μαζώ.
❤️Εγώ,ο Τόλης,ο Βασίλης η παλιοπαρέα από το Egaleo city και χιλιάδες αλάνια σαν εμάς ,που είμαστε συνομήλικοι με τον Μαζώ και μεγαλώσαμε στα ίδια λημέρια, στις ίδιες αλάνες, στο ίδιο σχολείο, παντρέψαμε στιγμές της ζωής μας με τα τραγούδια του.

🆘Ξενύχτια, μεθύσια, απογοητεύσεις, θριάμβους, εφιάλτες, έρωτες, πάρτυ…. Με τον χαμό του Μαζώ ξεριζώθηκε ενα κομμάτι της ψυχής μας και της νιότης μας.
❤️Πάω στοίχημα πως και φανατικός να μην ήσουν του Μαζωνάκη ,σήμερα ίσως να νιώθεις πως σου λείπει ένα κομματάκι απειροελάχιστο από την καθημερινότητα της ζωής σου.
❤️Γιατί; Διότι ο Μαζώ ήταν ψηλά, αλλά κάπου τον ένιωθες δικό σου. Δεν ήταν τυχαίο πως ο κόσμος τον έλεγε Μαζώ. Ήταν δείγμα οικειότητας και αγάπης. Ξέρετε γιατί ο κόσμος αγαπούσε τον Μαζωνάκη; Γιατί ο Γιώργος δεν προσπάθησε να γίνει αποδεκτός από ΚΑΝΕΝΑΝ. 🆘Λατρεύτηκε ως ο περίεργος, εκκεντρικός, φευγάτος. Με τα μπινελίκια του, με τα σκοτάδια του, με την τρέλα του. ❤️Έγραφε στις παντόφλες του (και με τέτοιες βγήκε στην πίστα) τους πάντες που μπορεί να μην συμφωνούσαν με το στυλ και τις απόψεις του.
❤️Ο Γιώργος δεν πάλεψε για την αποδοχή του. Έλεγε “σε όποιους αρέσουμε” και εκεί τελείωνε η κουβέντα.
❤️Σκληρός ο Μαζώ…. θα σκεφτείτε. Και όμως, αυτό το αλάνι από την Νίκαια, μέσα από την σκληράδα του, ήταν και ευάλωτος και ευαίσθητος σαν μικρό παιδί. Βίωνε ατελείωτη μοναξιά και έβρισκε λιμάνι σωτηρίας στην πίστα και στην πίστη.
❤️Ο Μαζώ έφυγε νωρίς αλλά έζησε «γεμάτα» όπως εκείνος γούσταρε. Ό,τι και αν έκανε ήταν επιλογή του και οι επιλογές είναι σεβαστές. Οι «ξερόλες» που μιλούν για κόκες ,τοξίνες κλπ να σεβαστούν έναν άνθρωπο που δεν πείραξε και δεν ενόχλησε κανέναν. Ζούσε την ζωή του όπως του έκανε κέφι. Τα πλήρωσε τα γραμμάτια του κεφιού του και έτσι δεν χρωστάει σε κανέναν μας. Γεια σου Αυτοκράτορα της πίστας…