Ο σύζυγός μου αρνείται να πει την μαμά μου «μητέρα». Πως να την φωνάζει;

Μια γυναίκα μιλά για τη δυσκολία που νιώθει επειδή ο σύζυγός της δεν μπορεί να αποκαλέσει τη μητέρα της «μητέρα», παρόλο που εκείνη τον αγαπά και τον φροντίζει σαν παιδί της.

Η μητέρα μου τον αγκάλιασε σαν δικό της παιδί

Δεν διαφωνώ καθόλου με τη φράση ότι «μάνα είναι μόνο μία». Ωστόσο, η δική μου μητέρα έχει αποδείξει με πράξεις ότι αγαπά τον σύζυγό μου όπως αν ήταν δικός της γιος. Πολλές φορές μάλιστα τον στηρίζει περισσότερο απ’ ό,τι η δική του μητέρα, η οποία μένει μακριά και, δυστυχώς, δεν έχει ιδιαίτερη παρουσία στη ζωή μας.

Η μητέρα μου τον δέχτηκε με ανοιχτή καρδιά στην οικογένειά μας. Δεν υπάρχει μέρα που να μην του φτιάξει τα αγαπημένα του φαγητά ή να μην τρέξει να του σταθεί με κάθε τρόπο. Είναι πάντα εκεί, διαθέσιμη για κάθε βοήθεια και φροντίδα. Γι’ αυτό και θεωρώ απολύτως φυσικό και καθόλου υπερβολικό να την αποκαλεί «μητέρα». Όταν παντρευτήκαμε, του είπα ξεκάθαρα πως από εδώ και πέρα, οι γονείς μου είναι και δικοί του. Θα ήθελα να τους αισθάνεται δικούς του ανθρώπους.

Η δυσκολία του να χρησιμοποιήσει τη λέξη «μητέρα»

Παρά την τρυφερότητα και την αποδοχή που δέχεται από τη μητέρα μου, εκείνος μου εξήγησε ότι δεν του βγαίνει να την αποκαλεί «μητέρα». Δεν του είναι φυσικό και δεν μπορεί να το κάνει αυθόρμητα, ακόμα κι αν αναγνωρίζει και εκτιμά βαθιά όσα εκείνη του προσφέρει.

Μου ξεκαθάρισε πως δεν πρόκειται για έλλειψη σεβασμού ή αγάπης. Ίσα ίσα, ξέρει καλά πόσο σημαντική είναι στη ζωή μας και εκτιμά την παρουσία της, τη στοργή και τη φροντίδα της. Παρ’ όλα αυτά, νιώθει πως η λέξη «μητέρα» κουβαλά για τον ίδιο ένα ιδιαίτερο συναίσθημα που δεν μπορεί να αποδοθεί σε άλλο πρόσωπο, πέρα από τη δική του μαμά.

Η προσωρινή του λύση

Μέχρι στιγμής, η λύση που έχει βρει είναι να της μιλά ευγενικά στον πληθυντικό και να τη φωνάζει «κυρία Μαρία». Αυτή η επιλογή, αν και τυπική, με στεναχωρεί. Μου φαίνεται σαν να βάζει ένα αόρατο τείχος ανάμεσά τους, τη στιγμή που ξέρω ότι υπάρχει ζεστασιά και αγάπη.

Η μητέρα μου, από την πλευρά της, είναι πολύ διακριτική. Δεν έχει παραπονεθεί ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω πως μέσα της θα ήθελε πολύ να ακούσει από τα χείλη του τη λέξη «μητέρα». Ίσως όχι συχνά, αλλά έστω μια φορά.

Μικρές στιγμές οικειότητας που δείχνουν πολλά

Υπάρχουν όμως και κάποιες χαλαρές στιγμές, όπου του ξεφεύγει ένα πιο ζεστό και παιχνιδιάρικο:
«Κυρά Μαρία, φτιάξε μου έναν καφέ με τα χεράκια σου!»
Και αυτές οι φράσεις με κάνουν να χαμογελώ, γιατί δείχνουν πως, έστω και άτυπα, υπάρχει σύνδεση και οικειότητα.

Παρόλα αυτά, βαθιά μέσα μου, εξακολουθώ να επιθυμώ να ακούσω κάποια στιγμή να την αποκαλεί «μητέρα». Πιστεύω πως αυτό θα σφράγιζε έναν ήδη ισχυρό δεσμό και θα πρόσθετε ακόμα περισσότερη ζεστασιά στην οικογένειά μας.