Λένε ότι τα μυστικά μπορούν να καταστρέψουν έναν γάμο. Όταν ανακάλυψα ότι ο σύζυγός μου είχε αγοράσει κρυφά ένα δεύτερο σπίτι, προετοιμαζόμουν για το χειρότερο. Αλλά τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για αυτό που βρήκα όταν έφτασα εκεί. Κατέληξα να κλαίω στο θέαμα και δεν υπήρχε τίποτα που να με παρηγορεί.
Πώς θα σας φαινόταν αν το άτομο που εμπιστευόσασταν περισσότερο έκρυβε κάτι τόσο μεγάλο που θα μπορούσε να κλονίσει τα θεμέλια του γάμου σας; Αυτή είναι ακριβώς η καταιγίδα στην οποία μπήκα με τον σύζυγό μου, Φίλιππο. Είμαι η Μαρία, 28, και γράφω για να μοιραστώ την ιστορία μου όταν ανακάλυψα το μυστικό του Φίλιππου… Ένα μυστικό που με έριξε σε μια συναισθηματική δίνη, την οποία δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Ο Φίλιππος και εγώ ήμασταν πάντα συνεργάτες με όλη τη σημασία της λέξης. Είχαμε τις ιδιορρυθμίες μας, αλλά πάντα αντιμετωπίζαμε τη ζωή κατά μέτωπο μαζί. Ή τουλάχιστον, νόμιζα ότι το κάναμε.
Η εγκυμοσύνη μας απομάκρυνε
Η ιστορία ξεκίνησε λίγους μήνες αφότου έμεινα έγκυος. Ο Φίλιππός άρχισε να δουλεύει μέχρι αργά — όχι μόνο μια-δύο ώρες επιπλέον, αλλά τόσο αργά που κάποιες μέρες επέστρεφε σπίτι σχεδόν τα μεσάνυχτα. Στην αρχή, είπα στον εαυτό μου ότι ήταν απλώς αγχωμένος για το μωρό και για την ανάγκη να μας διευκολύνει. Αλλά μετά οι δικαιολογίες άρχισαν να φθείρονται.
Ένα βράδυ, καθώς καθίσαμε στο τραπέζι για το βραδινό, τον ρώτησα ευθέως: “Γιατί δουλεύεις τόσο αργά, Φίλιππε; Δεν είσαι σπίτι τις περισσότερες φορές.”
Δεν σήκωσε καν το βλέμμα από το πιάτο του. «Είναι απλά μια δύσκολη περίοδος στο γραφείο, Μαρία. Ξέρεις πώς είναι».
Αλλά δεν ήξερα πώς ήταν. Και κάτι σχετικά με τον τρόπο που απέφευγε τα μάτια μου με έκανε να νιώθω άβολα.
«Φίλιππε», πίεσα, με τη φωνή μου να τρέμει ελαφρά, «Μου λείπεις. Μιλάμε σχεδόν πια. Αυτό το μωρό… Δεν μπορώ να το κάνω μόνη μου».
Τελικά σήκωσε το βλέμμα του και για μια στιγμή είδα κάτι στα μάτια του. Ήταν ενοχή; Φόβος;
«Δεν είσαι μόνη, Μαρία», ψιθύρισε, φτάνοντας απέναντι από το τραπέζι για να μου σφίξει το χέρι. «Υπόσχομαι ότι δεν είσαι μόνη».
«Τότε γιατί νιώθω ότι μου φεύγεις;» ρώτησα με δάκρυα που απειλούσαν να χυθούν. «Κάθε βράδυ, ξαγρυπνώ και αναρωτιέμαι πού είσαι, τι κάνεις…»
Τράβηξε το χέρι του πίσω σαν να είχε καεί. “Κάνω τα πάντα για εμάς, Μαρία. Σε παρακαλώ… απλά εμπιστεύσου με.”
Το μήνυμα «βόμβα»
Λίγες εβδομάδες αργότερα, καθώς ο Φίλιππος κοιμόταν δίπλα μου, το τηλέφωνό του χτύπησε στο κομοδίνο. Κανονικά, δεν θα έκανα δεύτερες σκέψεις, αλλά κάτι με ανάγκασε να ρίξω μια ματιά στην οθόνη.
Το μήνυμα έγραφε: “Σε ευχαριστώ γι αυτό που έκανες. Σε αγαπώ. Π. 🤗”
Η καρδιά μου έπεσε. Ποια ήταν η «Π»; Γιατί έλεγε ότι τον αγαπούσε;
Πάγωσα κοιτώντας το τηλέφωνο σαν να μπορούσε να εκραγεί. Ήξερα ότι δεν έπρεπε, αλλά το ξεκλείδωσα πάντως, με τα δάχτυλά μου να τρέμουν.
Στα μηνύματά του, βρήκα ένα αρχείο για ένα δεύτερο σπίτι. ΕΝΑ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΠΙΤΙ!
«Τι στο διάολο; ψιθύρισα κρατώντας το τηλέφωνο. Το μυαλό μου έτρεξε. Ήταν εδώ που πήγαινε κάθε βράδυ; Ποια συναντούσε;
Τα χέρια μου έτρεμαν καθώς κύλιζα σε περισσότερα μηνύματα, με το καθένα να γίνεται μαχαιριά στην καρδιά μου. Ο Φίλιππος στριφογύρισε δίπλα μου και άφησα γρήγορα το τηλέφωνο κάτω, με το μυαλό μου να περιστρέφεται σε διάφορα σενάρια.
“Μαρία;” μουρμούρισε νυσταγμένος. “Είσαι καλά;”
Κατάπια σκληρά, καταπολεμώντας τα δάκρυα. «Μόνο το μωρό κλωτσάει», είπα ψέματα, τοποθετώντας ένα προστατευτικό χέρι πάνω από τη φουσκωμένη κοιλιά μου. Το παιδί μας. Το μέλλον μας. Ήταν όλα χτισμένα σε ψέματα;
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ. Το επόμενο πρωί, όταν ο Φίλιππος έφυγε για «δουλειά», παρακολούθησα το στίγμα του στο GPS, στην κοινή εφαρμογή μας. Φυσικά, δεν ήταν στο γραφείο. Ήταν στη διεύθυνση από το αρχείο.
Η ανακάλυψη μιας δεύτερης ζωής
Πήρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου, η φωνή μου έσπασε καθώς ψιθύρισα στο αγέννητο παιδί μου: «Πάμε να μάθουμε τι έκρυβε ο μπαμπάς».
Μια ώρα αργότερα, έφτασα εκεί. Το σπίτι ήταν όμορφο — ένα σπίτι σε στιλ παραμυθιού με μεγάλα παραθυρόφυλλα και μια περιμετρική βεράντα. Έμοιαζε σαν κάτι βγαλμένο από όνειρο.
Πάρκαρα μερικά σπίτια πιο κάτω, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Καθώς πλησίασα, είδα τις κουρτίνες να αλλάζουν και μετά τον είδα. Ο Φίλιππος στεκόταν στο παράθυρο και με κοιτούσε σαν να είχε δει φάντασμα.
Πριν καν προλάβω να επεξεργαστώ τι συνέβαινε, ένα αγοράκι βγήκε τρέχοντας από την πόρτα. Έτρεξε γρήγορα προς το μέρος μου, χαμογελώντας.
“Είσαι εδώ για να μας βοηθήσεις;” ρώτησε με το πρόσωπό του να λάμπει από ενθουσιασμό.
“Βοήθεια σε τι;” τραύλισα, τελείως στα χαμένα.
Πριν προλάβω να πάρω απάντηση, το αγόρι γύρισε και έτρεξε πίσω προς το σπίτι. Ο Φίλιππος ήταν στην πόρτα μέσα σε δευτερόλεπτα, κλείνοντας το δρόμο μου.
«Τι κάνεις εδώ, Μαρία;» ρώτησε με τη φωνή του να τρέμει.
«Όχι», είπα, πλησιάζοντας. “Τι κάνεις εδώ; Γιατί έχεις αυτό το σπίτι; Και ποιο είναι αυτό το αγόρι;”
«Μαρία, σε παρακαλώ», ικέτευσε ο Φίλιππος με το πρόσωπό του να αλλάζει χρώματα. “Δεν πρέπει να είσαι εδώ. Όχι έτσι.”
“Όχι έτσι; Πώς πρέπει να είμαι εδώ, Φίλιππε; Αφού έλαβα άλλο ένα μυστηριώδες κείμενο από κάποια “Π”; Μετά από τόσες νύχτες μόνη; Πες μου, πότε θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να ανακαλύψω τη μυστική ζωή του συζύγου μου;”
Το μικρό αγόρι κρυφοκοίταξε πίσω από τα πόδια του Φίλιππου. “Είναι η κυρία από τη φωτογραφία; Αυτή για την οποία λες πάντα;”
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά. “Φωτογραφίες; Μιλάς για μένα εδώ; Σε ποιον, Φίλιππε; Στην… στην άλλη σου οικογένεια;”
Τα μάτια του Φίλιππου άνοιξαν διάπλατα από φρίκη. “Θεέ μου, όχι, Μαρία μου! Δεν είναι… σε παρακαλώ, άσε με να σου εξηγήσω!”
Το πρόσωπο του Φίλιππου χλόμιασε και για μια στιγμή σκέφτηκα ότι μπορεί να λιποθυμήσει. Έριξε μια ματιά πάνω από τον ώμο του και μετά πάλι σε εμένα.
“Τότε εξήγησέ μου. Τι κρύβεις; Πού είναι αυτή;”
«Μαρία, δεν είναι αυτό που νομίζεις», είπε γρήγορα. «Σε παρακαλώ, έλα μέσα και θα σου εξηγήσω τα πάντα».
“Να μου εξηγήσεις τι;” Τραβήχτηκα με δάκρυα στα μάτια. “Εξήγησε, γιατί μου είπες ψέματα; Γιατί τριγυρνάς κρυφά;”
«Απλά εμπιστεύσου με», παρακάλεσε. «Σε παρακαλώ, Μαρία».
Τύλιξα τα χέρια μου προστατευτικά γύρω από την κοιλιά μου, αντικρούοντας τους λυγμούς μου. “Να σε εμπιστευτώ; Σε εμπιστευόμουν κάθε βράδυ που γύριζες σπίτι αργά. Σε εμπιστεύτηκα όταν είπες ότι όλα ήταν καλά. Σε εμπιστεύτηκα με την καρδιά μου, Φίλιππε, και κοίτα πού φτάσαμε!”
Πήγε μπροστά, με το χέρι, αλλά εγώ οπισθοχώρησα. “Μην με αγγίζεις! Όχι μέχρι να μου πεις την αλήθεια. Όλα αυτά. Εδώ, αυτή τη στιγμή.”
«Μαρία», με πνιγμένη φωνή, «τρέμεις. Σε παρακαλώ, έλα μέσα. Σκέψου το μωρό».
“Το μωρό;” γέλασα πικρά. “Τώρα θέλεις να σκεφτείς το μωρό; Πού ήταν αυτή η ανησυχία όλα εκείνα τα βράδια που ήμουν μόνη, τρομοκρατημένη μήπως γίνω μητέρα χωρίς τον άντρα μου στο πλευρό μου;”
Ενάντια στην καλύτερη κρίση μου, τον ακολούθησα μέσα.
Η …κεραμίδα στο κεφάλι μου
Η σκηνή μέσα στο σπίτι δεν μοιάζει με αυτό που περίμενα. Οι γονείς μου έβαφαν τους τοίχους. Τα αδέρφια του Φίλιππου μάζευαν έπιπλα. Μερικοί οικογενειακοί φίλοι και τα παιδιά τους έφτιαχναν την κουζίνα. Όλο το σπίτι έσφυζε από δραστηριότητα.
«Τι… τι είναι αυτό; ψιθύρισα κοιτώντας γύρω μου με δυσπιστία. «Τι συμβαίνει;
Ο Φίλιππος πήρε τα χέρια μου στα δικά του, τα μάτια του έψαχναν τα δικά μου. “Μαρία, αγόρασα αυτό το σπίτι για εμάς. Για σένα, εμένα και το μωρό. Ήθελα να σου κάνω έκπληξη.”
Τράβηξα τα χέρια μου μακριά. “ΜΙΑ ΕΚΠΛΗΞΗ; Λοιπόν, αυτό δεν είναι έκπληξη – αυτό είναι ένα μυστικό! Γιατί δεν μου το είπες;”
Πριν προλάβει να απαντήσει, εμφανίστηκε η μαμά μου, κρατώντας ένα πινέλο. «Επειδή τον έβαλα να υποσχεθεί», είπε απαλά.
“Μαμά;”
«Δυσκολευτήκαμε, Μαρία», παραδέχτηκε με τη φωνή της να τρέμει. “Ο μπαμπάς σου και εγώ χάσαμε τις δουλειές μας πριν από λίγους μήνες. Ο Φίλιππος μας έδωσε έναν τρόπο να παραμείνουμε στη ζωή. Μας προσέλαβε για να βοηθήσουμε να φτιάξουμε αυτό το σπίτι. Αυτό το μήνυμα που είδες; Αυτή ήμουν εγώ, τον ευχαριστούσα.”
Το δωμάτιο γύρισε. Η ανακούφιση, η ενοχή, ο θυμός και η ευγνωμοσύνη με έπληξαν ταυτόχρονα.
“Μαμά, γιατί δεν μου το είπες; Θα μπορούσαμε να βρούμε κάτι μαζί”.
Τα μάτια της μητέρας μου γέμισαν δάκρυα. “Ω, γλυκιά μου. Είσαι έτοιμη να γεννήσεις ένα μωρό. Έπρεπε να εστιάσεις σε αυτό, όχι να ανησυχείς για εμάς. Ο Φίλιππος ήρθε σε εμάς με αυτήν την ιδέα. Είπε ότι ήταν ένας τρόπος να μας βοηθήσει όλους.”
«Και εκείνο το αγοράκι;» ρώτησα κοιτάζοντας τριγύρω.
«Ο Νικόλας;!», φώναξε ο φίλος του Φίλιππου. “Ο γιος μου. Μας βοηθάει να βάψουμε… Λοιπόν, συνήθως τον χρησιμοποιώ γιατί του αρέσει να μπογιατίζει παντού!”
Η ανατροπή στην ιστορία
Γύρισα στον Φίλιππο, τα συναισθήματά μου ήταν μπερδεμένα. «Όλο αυτό το διάστημα, μας έφτιαχνες ένα σπίτι;»
«Και να βοηθήσουμε τους γονείς σου», είπε απαλά. “Ήθελα να το κάνω σωστά, Μαρία. Να είναι το τέλειο. Αλλά τώρα βλέπω ότι το να σε κρατήσω στο σκοτάδι ήταν λάθος. Ήμουν τόσο συγκεντρωμένος στο τελικό αποτέλεσμα, που ξέχασα το ταξίδι.”
Ήρθε πιο κοντά μου. “Ήθελα να σου δώσω κάτι καλύτερο, Μαρία. Ξέρω πόσο μισείς το σπίτι που ζούμε τώρα… πόσο μικρό είναι, πόσο ψυχοπλακωτικό το νιώθεις. Ήθελα αυτό να είναι η νέα μας αρχή.”
“Έπρεπε να μου το είχες πει. Με πέταξες στην κόλαση, Φίλιππε. Νόμιζα ότι με απατούσες. Νόμιζα ότι είχες μια κρυφή οικογένεια!”
«Το ξέρω», είπε με δάκρυα στα μάτια. “Συγγνώμη. Απλώς δεν ήθελα να σε αγχώσω. Νόμιζα ότι έκανα το σωστό”.
“Έχεις ιδέα;…”, πνίγηκα, “τι ένιωσα διαβάζοντας αυτό το μήνυμα; “Σ’ αγαπώ – Π”; Ξέρεις πώς έκλαψα στον ύπνο μου;”
Το πρόσωπο του Φίλιππου τσαλακώθηκε. «Θεέ μου, Μαρία, ποτέ δεν εννοούσα… Η μαμά σου, υπογράφει τα μηνύματά της «Π» για την «Πεθερά». Έπρεπε να σκεφτώ πώς θα μου φαινόταν τόσο πολύ με το να κάνω τα πάντα τέλεια…»
“Τέλεια;” διέκοψα. “Φίλιππε, τέλεια θα ήταν να είχα τον σύζυγό μου δίπλα μου. Τέλεια θα ήταν να μοιραζόμασταν μαζί αυτό το όνειρο.”
Γονάτισε και μου έδωσε ένα απαλό φιλί στην κοιλιά μου. “Ήθελα να δώσω στο παιδί μας όλα όσα δεν είχαμε ποτέ. Ένα όμορφο σπίτι, μια αυλή για παιχνίδι, παππούδες και γιαγιάδες κοντά… Ήθελα να γίνω ο άντρας που σου άξιζε“.
«Ήσουν ήδη», ψιθύρισα, αφήνοντάς τον τελικά να με τραβήξει κοντά του.
Τον κοίταξα, με το βάρος των πάντων να κατακαθίσει. Ο θυμός μου άρχισε να ξεθωριάζει, αντικαταστάθηκε από μια συντριπτική αίσθηση αγάπης.
«Όχι άλλα μυστικά», ψιθύρισα, τραβώντας τον σε μια αγκαλιά. “Πρέπει να μου το υποσχεθείς, Φίλιππε. Όχι άλλα μυστικά.”
«Ποτέ ξανά», είπε κρατώντας με σφιχτά. «Από εδώ και στο εξής, χτίζουμε τα όνειρά μας μαζί».
Καθώς κοίταξα γύρω από το δωμάτιο, την οικογένεια και τους φίλους μου που μαζεύονταν για να δημιουργήσουν ένα σπίτι για εμάς, συνειδητοποίησα πόση αγάπη με περιέβαλε. Δεν ήταν τέλειο. Δεν ήταν πάντα εύκολο. Αλλά ήταν αληθινό.
Αργότερα εκείνο το βράδυ, καθώς καθόμουν στη βεράντα του μελλοντικού σπιτιού μας, ο Φίλιππος ήρθε μαζί μου, με ένα φλιτζάνι τσάι στα χέρια του.
«Λοιπόν», είπε κουνώντας μου τον ώμο. «Τι νομίζεις;
Χαμογέλασα με δάκρυα στα μάτια. “Νομίζω ότι είσαι ηλίθιος. Αλλά είσαι ο ηλίθιος μου!”
Γέλασε, τραβώντας με κοντά. «Θα το δεχτώ».
«Ξέρεις», είπα απαλά, σκύβοντας μέσα του, «αυτή η βεράντα… Μας βλέπω ήδη εδώ, να παρακολουθούμε το μικρό μας να κάνει τα πρώτα του βήματα.
Το χέρι του Φίλιππου βρήκε το δικό μου, σφίγγοντας απαλά. «Μας βλέπω να γερνάμε εδώ, να κουνιόμαστε στην κούνια δίπλα δίπλα».
«Μου υπόσχεσαι κάτι άλλο;» τον ρώτησα κοιτάζοντάς τον.
“Οτιδήποτε.”
“Υποσχέσου μου ότι ό,τι κι αν συμβεί, όσο δύσκολα κι αν γίνουν τα πράγματα, πάντα θα βρίσκουμε τον δρόμο της επιστροφής σε αυτή τη στιγμή. Και αυτό το συναίσθημα.”
Με φίλησε το μέτωπο, με τη φωνή του να πλημμυρίζει από συγκίνηση. “Το υπόσχομαι, Μαρία μου. Αυτό το σπίτι, αυτή η οικογένεια, αυτή η αγάπη – είναι ό,τι ήθελα ποτέ. Και δεν θα το αφήσω ποτέ.”
Μερικές φορές, η αγάπη δεν αφορά μεγάλες χειρονομίες ή τέλειες στιγμές. Έχει να κάνει με το να εμφανίζεσαι, ακόμα κι όταν δεν έχεις όλες τις απαντήσεις.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
