Ο γιος μου δεν θέλει να δώσει Πανελλήνιες. Θέλει να γίνει υδραυλικός και είμαι περήφανη γι’ αυτόν!

Δεν θέλει Πανελλήνιες — θέλει να δουλέψει με τα χέρια του και να γίνει υδραυλικός. Και η μητέρα του δηλώνει πιο περήφανη από ποτέ.

Ο γιος μου όλο αυτό το διάστημα με την τηλεκπαίδευση πραγματικά υπέφερε. Μισεί οτιδήποτε αφορά το σχολείο.

Είναι ένα παιδί ζωηρό, δραστήριο που αγαπά το γυμναστήριο και τη σκληρή δουλειά. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως βοηθός υδραυλικού δίπλα σε έναν οικογενειακό μας φίλο και έχει φτάσει σε σημείο να εξυπηρετεί ακόμα και δύο ή τρεις πελάτες την ημέρα. Σιγά-σιγά αρχίζει να αποκτά και τη δική του πελατεία — και όλα αυτά από δική του επιλογή.

Δεν θέλει πανεπιστήμιο — και αυτό δεν είναι κακό

Φέτος είναι στη Γ’ Λυκείου και κανονικά θα έδινε Πανελλήνιες. Όμως δεν θέλει. Δεν τον ενδιαφέρουν ούτε οι σπουδές ούτε τα πανεπιστήμια. Και ξέρετε κάτι; Δεν με ενοχλεί καθόλου. Αντίθετα, νιώθω περήφανη.

Θα είμαι δίπλα του σε ό,τι κι αν αποφασίσει. Και εγώ και ο πατέρας του σπουδάσαμε, κάναμε όνειρα για τα παιδιά μας, αλλά γρήγορα καταλάβαμε πως τα παιδιά δεν είναι εδώ για να ζήσουν τα δικά μας όνειρα.

Θα μπορούσα να τον πιέσω να ακολουθήσει έναν δρόμο που δεν θέλει. Να τον σπρώξω προς το πανεπιστήμιο. Αλλά γιατί; Για να καταλήξουμε αντίπαλοι;

Αντί γι’ αυτό, επιλέγω να τον στηρίξω και να δω τα θετικά της επιλογής του. Δεν θα αγχωθούμε για εξεταστικές, για έξοδα σπουδών σε άλλη πόλη ή για το αν θα τα καταφέρει. Αν ήθελε να σπουδάσει, θα ήμουν δίπλα του. Αλλά αφού δεν θέλει, θα είμαι πάλι δίπλα του.

Ξέρει τι θέλει και αυτό έχει αξία

Δεν πάει στα τυφλά. Έχει ψάξει, έχει μάθει και έχει αποφασίσει. Θέλει να γίνει υδραυλικός και ήδη έχει ένα πλάνο.

Μπορεί να μην περιλαμβάνει πανεπιστήμιο, αλλά περιλαμβάνει προοπτική, κέρδη και εξέλιξη. Και το πιο σημαντικό: αγαπά αυτό που κάνει. Και όταν αγαπάς τη δουλειά σου, μπορείς να πετύχεις.

Ξέρω ότι δεν θα φτάσει 35 χρονών και θα είναι ακόμα χαμένος. Έχει στόχο. Κάτι που εγώ δεν είχα στην ηλικία του.

Τα παιδιά δεν είναι υποχρεωμένα να ακολουθήσουν το ίδιο μονοπάτι

Ακόμα κι αν πήγαινε στο πανεπιστήμιο, ποιος εγγυάται ότι θα το τελείωνε; Πόσοι δεν αλλάζουν γνώμη στη διαδρομή;

Αντίθετα, μπορεί να επιλέξει να σπουδάσει αργότερα, αν το θελήσει. Η πόρτα δεν κλείνει.

Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή

Ζούμε σε μια κοινωνία που θέλει όλα τα παιδιά να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί. Αλλά ποιος λέει ότι αυτές είναι οι μόνες αξιόλογες δουλειές;

Ποιος θέλει να πει «το παιδί μου είναι υδραυλικός»; Κι όμως, γιατί όχι;

Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Σημασία έχει να ξυπνάς το πρωί και να χαίρεσαι αυτό που κάνεις.

Το μόνο που με νοιάζει είναι να είναι ευτυχισμένος. Και βλέπω πόσο τον γεμίζει αυτό που κάνει.

Η ευτυχία είναι πάνω από τις προσδοκίες

Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για γραφεία και βιβλία. Υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν με τα χέρια τους.

Και ξέρετε κάτι; Τον πιστεύω. Πιστεύω όσα λέει, όσα θέλει και όσα ονειρεύεται.

Τον Σεπτέμβριο κάποιοι θα στέλνουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο. Ο δικός μου θα δουλεύει σε σωληνώσεις και σιφώνια. Και εγώ θα είμαι εξίσου — αν όχι περισσότερο — περήφανη.

Γιατί τελικά, αυτό που θέλουμε όλοι δεν είναι τίτλοι. Είναι να βλέπουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα.

Πηγή: scarymommy.com, singleparent.gr