«Mετά από εκείνο το Ουράνιο Τόξο, πήγα σε μία γωνιά και έκλαιγα για 20 λεπτά»

Ο Χρήστος Δημόπουλος ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τη διαδρομή του στο «Ουράνιο Τόξο», την παιδική του ηλικία και τις στιγμές που τον σημάδεψαν, αποκαλύπτοντας πώς έμαθε να επικοινωνεί με τα παιδιά με έναν μοναδικό τρόπο.

Δεν μου άρεσαν ποτέ οι υπερβολικά αποθεωτικές εισαγωγές στις συνεντεύξεις. Δεν έβλεπα τη συνέντευξη ως έναν τρόπο να εξυψωθεί ο καλεσμένος, αλλά ως μια ευκαιρία να αφηγηθεί τη δική του ιστορία. Και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να αποφύγω κάτι τέτοιο.

Η πορεία του Χρήστου Δημόπουλου ταυτίστηκε με το “Ουράνιο Τόξο”. Και το “Ουράνιο Τόξο”, με τη σειρά του, έγινε κομμάτι της παιδικής ηλικίας πολλών από εμάς. Η σχέση που έχτισε με τα παιδιά μέσα από την εκπομπή συνόδευε για χρόνια τα μεσημέρια μετά το σχολείο — μια σχεδόν ιερή στιγμή της ημέρας.

Οι ατάκες που έγιναν κομμάτι μιας γενιάς

Η αλληλεπίδρασή του με τα παιδιά χάρισε ατάκες που έμειναν και έγιναν μέχρι και memes. «Έκλαψα λίγο αλλά έκατσα», «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω νυχτερίδα» και πολλές ακόμα. Σήμερα, άνθρωποι γύρω στα 30 τις θυμούνται και τις λένε μεταξύ τους, σαν μικρές αναμνήσεις μιας άλλης εποχής.

Πώς έμαθε να μιλά στα παιδιά

Αυτή η ξεχωριστή ικανότητα δεν ήρθε τυχαία. Ο ίδιος την απέκτησε προσπαθώντας να κερδίσει την κόρη της γυναίκας του, την οποία γνώρισε όταν ήταν μόλις τριών ετών. Όπως λέει με χιούμορ, γλίτωσε τα δύσκολα — πάνες και ξενύχτια — αλλά βρέθηκε μπροστά σε μια άλλη πρόκληση: να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός παιδιού.

Μέσα από αυτή τη σχέση, αλλά και την εμπειρία της εκπομπής, διαμόρφωσε έναν δικό του τρόπο επικοινωνίας. Μια γλώσσα απλή, άμεση, που αντιμετωπίζει τα παιδιά ισότιμα — σαν φίλους που κάθονται μαζί για μια πορτοκαλάδα.

Σήμερα, άνθρωποι που τον έβλεπαν μικροί τον αναγνωρίζουν στον δρόμο. Ταξιτζήδες, αστυνομικοί, νέοι άνθρωποι, του λένε: «με εσάς μεγαλώσαμε». Και αυτό είναι κάτι που λίγοι έχουν την τύχη να βιώσουν.

Σε αυτό το Personas, ο Χρήστος Δημόπουλος μάς υποδέχτηκε με ευγένεια και χιούμορ στο σπίτι του στον Χολαργό. Και αν υπάρχει το κλισέ «μην γνωρίζεις ποτέ τους παιδικούς σου ήρωες», υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Και αυτή είναι μία από αυτές.

Ο Χρήστος Δημόπουλος στο Personas του Reader

Με δικά του λόγια

«H δική μου παιδική ηλικία ήταν πολύ μοναχική. Οι γονείς μου χώρισαν λίγο πριν γεννηθώ, οπότε δεν έζησα ποτέ με τον πατέρα μου. Τον έβλεπα, φυσικά, αλλά με τη μητέρα μου ήμασταν πολύ δεμένοι. Την ακολουθούσα όπου είχε πρόβες. Έτσι, μεγάλωσα κυρίως στο σπίτι, αλλά και στα παρασκήνια του Εθνικού Θεάτρου και στα πλατό του Φίνου».

«Τώρα που το σκέφτομαι, σχεδόν μισό αιώνα μετά, είναι σαν να πέρασα από πολλές δραματικές σχολές χωρίς να το καταλάβω. Σαν να σπούδαζα χωρίς να είμαι φοιτητής. Έτσι μπήκε μέσα μου το μικρόβιο της υποκριτικής. Μπορεί να μην έγινα ηθοποιός, αλλά βρέθηκα στην τηλεόραση».

«Το 2000 με πήραν τηλέφωνο από την ΕΡΤ, ο Μάνος Ευστρατιάδης που τότε ήταν Γενικός Διευθυντής. Μου είπε ότι ήθελαν να ξαναξεκινήσει το Ουράνιο Τόξο. Ήμουν διστακτικός, του είπα “Μάνο, είμαι μεγάλος για παιδικό πρόγραμμα”. Τελικά πείστηκα και ευτυχώς, γιατί ακολούθησε η πιο δυνατή περίοδος της εκπομπής, με βραβεία και μεγάλη απήχηση».

«Η εκπομπή άλλαξε πολλές ζώνες. Μια περίοδο παιζόταν στις 8:30 το πρωί και τότε συνέβη κάτι απρόσμενο: δεν την έβλεπαν μόνο παιδιά. Την παρακολουθούσαν νοικοκυρές, φοιτητές, ελεύθεροι επαγγελματίες. Και στον δρόμο πλέον με σταματούσαν ενήλικες, όχι παιδιά».

Η σχέση που του άλλαξε τον τρόπο σκέψης

«Εγώ δεν έχω βιολογικά παιδιά. Την κόρη μου — έτσι τη λέω — την γνώρισα όταν ήταν τριών ετών. Ήταν ένα παιδί ζωντανό, έξυπνο, γεμάτο ενέργεια. Προσπάθησα να την πλησιάσω μέσα από το παιχνίδι. Εκείνη ήταν που μου έμαθε πώς να μιλάω στα παιδιά, που μαλάκωσε τον τρόπο μου».

«Με μάγεψε αυτή η επικοινωνία. Το παιδί βλέπει τον κόσμο καθαρά, χωρίς φίλτρα. Και πολλές φορές σε επαναφέρει στη σωστή πορεία. Για μένα δεν ήταν δουλειά, ήταν χαρά».

«Τα παιδιά είναι κανονικοί άνθρωποι. Πρέπει να τους μιλάς σαν φίλους, σαν να πηγαίνετε μαζί για μια πορτοκαλάδα».

Οι στιγμές που τον σημάδεψαν

«Είχε έρθει ένα κοριτσάκι στην εκπομπή που είχε καρκίνο. Φορούσε μια μπαντάνα γιατί είχε χάσει τα μαλλιά της από τις θεραπείες. Δεν ανταποκρινόταν. Κάποια στιγμή έκανα πως πέφτω από την καρέκλα και τότε χαμογέλασε. Έτσι άνοιξε η επικοινωνία μας. Μετά την εκπομπή, πήγα μόνος μου και έκλαιγα για 20 λεπτά».

«Ένα άλλο παιδί μου είχε γράψει σε γράμμα: “οι γονείς μου έχουν χωρίσει αλλά όταν σας βλέπω το ξεχνάω”. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό που κάνω έχει αξία».

«Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και επαφή. Στα τελευταία χρόνια της εκπομπής έβλεπα παιδιά πιο κλειστά, πιο φοβισμένα. Η κρίση είχε περάσει μέσα στα σπίτια τους».

Το μήνυμα προς τους γονείς

«Αν έχεις αγάπη, δώσε την. Ακόμα κι αν έχεις λίγο χρόνο, κάνε αυτά τα λίγα λεπτά ουσιαστικά. Πιάσε το παιδί από το χέρι, πες του μια καλή κουβέντα, διάβασε του ένα παραμύθι. Να νιώθει ότι δεν είναι μόνο του, γιατί ο κόσμος είναι δύσκολος».

Η ζωή μετά το ουράνιο τόξο

«Δεν περίμενα ότι η εκπομπή θα ζήσει δεύτερη ζωή μέσα από τα social media. Με σταματούν ακόμα στον δρόμο και μου λένε “είστε ο κύριος Χρήστος; Με εσάς μεγαλώσαμε”».

«Όταν έκλεισε η ΕΡΤ, άρχισα να γράφω για παιδιά. Ήταν κάτι που αγαπούσα και το ένιωθα φυσικό. Το πρώτο μου βιβλίο είχε σχέση με κατασκευές από το Ουράνιο Τόξο».

Η οικογένεια και τα μικρά πράγματα που μετράνε

«Λένε πως το παιδί του παιδιού σου είναι διπλά δικό σου. Και το νιώθω με τις εγγονές μου. Έχουμε μια υπέροχη σχέση. Στην Τζια, στο μικρό μας σπιτάκι, καθόμαστε τα βράδια και μιλάμε κάτω από τα αστέρια. Παλιά λέγαμε παραμύθια, τώρα μιλάμε για τη ζωή».

«Μέσα μου παραμένω λίγο παιδί. Δεν ξέρω ακόμα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Είμαι 70 και νιώθω ότι έχω ακόμα πράγματα να κάνω».

«Έκανα και ένα μικρό τατουάζ στα 67 μου. Ένα καραβάκι από τις κατασκευές της εκπομπής. Συμβολίζει την παιδική αθωότητα, το ταξίδι και την απλότητα. Το έκανα γιατί τώρα μπορώ να κάνω και μια μικρή τρέλα».

«Τα παιδιά με έμαθαν να βλέπω τον κόσμο αλλιώς. Να αφήνω τις υπερβολές και τους φόβους των μεγάλων. Να βλέπω την ουσία. Και έτσι βρίσκω μεγαλύτερη ηρεμία».

Πηγή: reader.gr