Μαζωνάκης: «Γροθιά στο στομάχι» η αφιέρωση του Τάσου Δούση – «Αποχαιρετισμός σε έναν Ροκ Σούπερ Σταρ από την Νίκαια»

Τάσος Δούσης για Γιώργο Μαζωνάκη: «Γροθιά στο στομάχι» ο αποχαιρετισμός στον ροκ σούπερ σταρ από τη Νίκαια

Με ένα μακροσκελές και βαθιά προσωπικό κείμενο αποχαιρέτησε ο Τάσος Δούσης τον Γιώργο Μαζωνάκη, εστιάζοντας όχι μόνο στη σπουδαία καλλιτεχνική του πορεία, αλλά κυρίως στο αποτύπωμα που άφησε σε μια ολόκληρη γενιά.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 54 ετών. Ο τραγουδιστής είχε μεταβεί στο ιδιωτικό ιατρείο The Stem Cell Clinic, στην οδό Καρνεάδου στο Κολωνάκι, όπου υπέστη καρδιακή ανακοπή, με τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του να βρίσκονται υπό διερεύνηση.

Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση, άνθρωποι από τον χώρο της μουσικής και της τηλεόρασης δημοσίευσαν συγκινητικά μηνύματα στα social media. Ανάμεσά τους και ο Τάσος Δούσης, ο οποίος επέλεξε να γράψει έναν αποχαιρετισμό γεμάτο προσωπικές αναμνήσεις.

«Μια κατηγορία μόνος του»

Ο Τάσος Δούσης περιγράφει τον Γιώργο Μαζωνάκη ως έναν αυθεντικό, αντισυμβατικό και απολύτως αναγνωρίσιμο καλλιτέχνη, ο οποίος δεν προσπάθησε ποτέ να μοιάσει σε κάποιον άλλον ή να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις κάθε εποχής.

Στέκεται στην ιδιαίτερη φωνή, στην εκκεντρική εμφάνιση και στη μοναδική σκηνική παρουσία του, στοιχεία που τον μετέτρεψαν σε μια ξεχωριστή περίπτωση για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι.

Όπως γράφει, ο «Μαζώ» μπορούσε να εμφανίζεται στην πίστα φορώντας φούστα, να ερμηνεύει τραγούδια του Στράτου Διονυσίου και να κάνει ολόκληρο το νυχτερινό κέντρο να στέκεται «προσοχή».

Για τον δημοσιογράφο, ο Γιώργος Μαζωνάκης υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες που μπορούσαν να γεμίσουν μόνοι τους τα νυχτερινά κέντρα, χωρίς να χρειάζονται εντυπωσιακά εφέ και υπερβολές.

Η ευάλωτη πλευρά πίσω από τη σκηνική εικόνα

Στην ανάρτησή του, ο Τάσος Δούσης δεν αναφέρεται μόνο στον τραγουδιστή και στον άνθρωπο της νύχτας. Επιχειρεί να αναδείξει και την πιο ευάλωτη πλευρά του καλλιτέχνη, πίσω από τη σκληρή και προκλητική δημόσια εικόνα.

Περιγράφει έναν άνθρωπο που αντιμετώπιζε τη μοναξιά και τα προσωπικά του σκοτάδια, βρίσκοντας το δικό του καταφύγιο στη μουσική, στην πίστα και στην πίστη.

Παράλληλα, υπερασπίζεται τις επιλογές και τον τρόπο ζωής του Γιώργου Μαζωνάκη, ζητώντας από όσους σπεύδουν να τον κρίνουν μετά τον θάνατό του να σεβαστούν την προσωπική του διαδρομή.

Ιδιαίτερη θέση στο κείμενο έχουν οι αναμνήσεις από την εφηβεία, τις παρέες του Αιγάλεω, τα ξενύχτια, τους έρωτες και τις απογοητεύσεις που συνδέθηκαν με τα τραγούδια του.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Τάσου Δούση

«Μαζώ! Ο μάγκας που τραγουδούσε στην πίστα Διονυσιου φορωντας φούστα και ο κόσμος καθόταν στο μαγαζί προσοχή.
Εκ βαθέων…Για τα τραγούδια μιας εφηβείας….
❤️Θέλω να γυρίσω στα παλιά εδώ και τώρα…Γιώργος Μαζωνάκης ΕΠΛ Αιγάλεω. Αφιερωμένο στην παλιοπαρέα Τολης,Βασίλης,Λευτέρης,Γιάννης… Αποχαιρετισμός σε έναν Ροκ Σούπερ Σταρ από την Νίκαια…
❤️Δεν περίμενα, δεν φανταζόμουνα ,πως θα ξεκινούσα ένα δημοσιογραφικό μου άρθρο-αφιέρωμα για τον Γιώργο Μαζωνάκη.
❤️Νιώθω πως έχω ανάγκη να γράψω δυο κουβέντες εκ βαθέων ,ως αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που ήταν 30 χρόνια μαζί μας, με έναν τρόπο εντελώς δικό του.
❤️Τι θέλω να πώ; Ο Μαζωνάκης ήταν ένας καλλιτέχνης που δεν έμοιασε σε κανέναν άλλον! Ο μάγκας με τα καλά και τα κακά του ,ήταν μια κατηγορία μόνος του. Ένα αλάνι που δεν μπορούσες να το μπερδέψεις με κανένα άλλο.
❤️Είτε σου άρεσε ο Μαζώ ,είτε όχι ,ήξερες πως ο άνθρωπος έπαιζε μπάλα μόνος του. Απο που να το ξεκινήσω. Ο Μαζώ άλλαξε την νύχτα! Ηταν από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες που μόνος του, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς μαγαζάρες, χωρίς εφέ, απλά τα γέμιζε.
❤️Ήταν από της τελευταίες αναγνωρίσιμες λαϊκές φωνές που δεν μοιάζει με καμία, χωρίς να είναι ο Πάριος ή ο Καρράς.
❤️Ο Μαζώ στην πίστα φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή. Αυτά τα έκανε μόνο ο Μαζώ και γι αυτό ήταν ξεχωριστός. Τον έκανε ο Ζαχαράτος πως στο μαγαζί, στην πίστα… «δεν τραγούδαγε»
❤️Ναι είναι αλήθεια, πως η φωνή δεν βοήθαγε τα τελευταία χρόνια, στα σκοτάδια της ζωής του, και όμως ο κόσμος εκεί. Τον στήριζε γιατί γούσταρε να βλέπει τον Μαζώ και ας ήταν στα πατώματα.
❤️ «Ανήκω σε εμένα και στα όνειρα μου, δεν θέλω κανέναν μες της μοναξιά μου…»
Σήμερα νομίζω πως και εγώ πενθώ ένα κομμάτι της δικής μου ζωής ,που έχει για σάουντρακ τα 30 χρόνια των τραγουδιών του Μαζώ.
❤️Εγώ,ο Τόλης,ο Βασίλης η παλιοπαρέα από το Egaleo city και χιλιάδες αλάνια σαν εμάς ,που είμαστε συνομήλικοι με τον Μαζώ και μεγαλώσαμε στα ίδια λημέρια, στις ίδιες αλάνες, στο ίδιο σχολείο, παντρέψαμε στιγμές της ζωής μας με τα τραγούδια του.
🆘Ξενύχτια, μεθύσια, απογοητεύσεις, θριάμβους, εφιάλτες, έρωτες, πάρτυ…. Με τον χαμό του Μαζώ ξεριζώθηκε ενα κομμάτι της ψυχής μας και της νιότης μας.
❤️Πάω στοίχημα πως και φανατικός να μην ήσουν του Μαζωνάκη ,σήμερα ίσως να νιώθεις πως σου λείπει ένα κομματάκι απειροελάχιστο από την καθημερινότητα της ζωής σου.
❤️Γιατί; Διότι ο Μαζώ ήταν ψηλά, αλλά κάπου τον ένιωθες δικό σου. Δεν ήταν τυχαίο πως ο κόσμος τον έλεγε Μαζώ. Ήταν δείγμα οικειότητας και αγάπης. Ξέρετε γιατί ο κόσμος αγαπούσε τον Μαζωνάκη; Γιατί ο Γιώργος δεν προσπάθησε να γίνει αποδεκτός από ΚΑΝΕΝΑΝ. 🆘Λατρεύτηκε ως ο περίεργος, εκκεντρικός, φευγάτος. Με τα μπινελίκια του, με τα σκοτάδια του, με την τρέλα του. ❤️Έγραφε στις παντόφλες του (και με τέτοιες βγήκε στην πίστα) τους πάντες που μπορεί να μην συμφωνούσαν με το στυλ και τις απόψεις του.
❤️Ο Γιώργος δεν πάλεψε για την αποδοχή του. Έλεγε “σε όποιους αρέσουμε” και εκεί τελείωνε η κουβέντα.
❤️Σκληρός ο Μαζώ…. θα σκεφτείτε. Και όμως, αυτό το αλάνι από την Νίκαια, μέσα από την σκληράδα του, ήταν και ευάλωτος και ευαίσθητος σαν μικρό παιδί. Βίωνε ατελείωτη μοναξιά και έβρισκε λιμάνι σωτηρίας στην πίστα και στην πίστη.
❤️Ο Μαζώ έφυγε νωρίς αλλά έζησε «γεμάτα» όπως εκείνος γούσταρε. Ό,τι και αν έκανε ήταν επιλογή του και οι επιλογές είναι σεβαστές. Οι «ξερόλες» που μιλούν για κόκες ,τοξίνες κλπ να σεβαστούν έναν άνθρωπο που δεν πείραξε και δεν ενόχλησε κανέναν. Ζούσε την ζωή του όπως του έκανε κέφι. Τα πλήρωσε τα γραμμάτια του κεφιού του και έτσι δεν χρωστάει σε κανέναν μας. Γεια σου Αυτοκράτορα της πίστας…».