Επιστολή-φωτιά από καθηγητή του ΕΠΑΛ μετά τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου για τα μαρτύρια που έχει περάσει στο σχολείο του

Η επιστολή ενός καθηγητή από ΕΠΑΛ έρχεται στο φως μετά τον θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου και περιγράφει με δραματικό τρόπο τις συνθήκες που, όπως λέει, βιώνουν καθημερινά πολλοί εκπαιδευτικοί μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Η επιστολή μετά τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου

Διαβάζετε με δική σας ευθύνη όσα περιγράφει ο συγκεκριμένος καθηγητής και τα περιστατικά που, όπως καταγγέλλει, έζησε μέσα στην τάξη. Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της επιστολής που είχε παρουσιαστεί την προηγούμενη ημέρα από το site μας.

Εδώ μιλάμε ουσιαστικά για μια κραυγή αγωνίας από ανθρώπους που έχουν υπηρετήσει μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και των οποίων η φωνή ακούγεται τώρα, μετά τον μαρτυρικό θάνατο της καθηγήτριας Αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου, η οποία κατέληξε από εγκεφαλικό έπειτα από μπούλινγκ που δέχθηκε στο σχολείο της, στο 3ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης.

Η δεύτερη μέρα στο ΕΠΑΛ και το πρώτο χάος στην τάξη

Τη δεύτερη φορά που είχα μάθημα στο ΕΠΑΛ, δηλαδή την Τετάρτη 12/10/22, κατάφερα αρχικά να κάνω μάθημα σε δύο τμήματα της Γ΄ τάξης. Ίσως επειδή ήταν οι πρώτες ώρες και οι μαθητές νύσταζαν, ίσως για κάποιον άλλο λόγο.

Λίγο αργότερα όμως βρέθηκα ξανά στο ίδιο τμήμα της Α΄ τάξης, όπου αντιμετώπισα παρόμοια κατάσταση με την πρώτη φορά. Μόνο που τώρα υπήρχαν στην αίθουσα και μαθητές από άλλα τμήματα – ανάμεσά τους και ένας γνωστός ως ο πρόεδρος του Β΄ πληροφορικής, από το τμήμα που, σύμφωνα με όλους, θεωρείται το πιο παραβατικό του σχολείου.

Ο συγκεκριμένος μαθητής είχε τιμωρηθεί με διήμερη αποβολή, αλλά περιφερόταν κανονικά μέσα στο σχολείο. Μάλιστα, κάποιοι τον παρουσίασαν ως μαθητή της τάξης, λέγοντάς μου άλλο επίθετο από αυτό ενός μαθητή που απουσίαζε εκείνη την ώρα.

Το περιστατικό με το κινητό και η ένταση μέσα στην τάξη

Κάποια στιγμή ζήτησα από μια μαθήτρια που βαφόταν να κρύψει το κινητό της. Η μαθήτρια μου απάντησε «να τελειώσω το φρύδι μου πρώτα». Της εξήγησα ότι δεν μπορώ να περιμένω και πήρα το κινητό από το σημείο όπου το είχε αφήσει.

Τότε σηκώθηκε και με απειλητικό ύφος μου είπε «φέρε αμέσως πίσω το κινητό μου». Της ζήτησα να αλλάξει τόνο και της είπα ότι αν το θέλει θα πρέπει να βγει έξω από την τάξη. Το πήρε και βγήκε.

Όλα αυτά συνέβαιναν μέσα σε γενικευμένη φασαρία. Σε κάποια στιγμή, με παρότρυνση του «προέδρου του Β΄ πληροφορικής», οι μαθητές άρχισαν να στριγγλίζουν όλοι μαζί και να χτυπούν τις καρέκλες γελώντας.

Τους είπα ότι αν δεν θέλουν να γίνει μάθημα θα βάλω σε όλους απουσία και ζήτησα από την απουσιολόγο να το καταγράψει. Τελικά βρεθήκαμε ξανά στο γραφείο του λυκειάρχη και μάθημα, για άλλη μια φορά, δεν έγινε.

Η απειλή από εξωσχολικό μέσα στο σχολείο

Η κατάσταση κορυφώθηκε στο διάλειμμα. Ενώ βρισκόμουν στο γραφείο των καθηγητών, εμφανίστηκε ένας εξωσχολικός «νταής» με εμφανώς απειλητική διάθεση και προσπάθησε να με εκφοβίσει.

Φώναζε «ποιος είναι αυτός ο μάγκας που βγάζει έξω επειδή έχουν κινητά» ή κάτι παρόμοιο.

Του είπα, «εγώ είμαι». Μου λέει, «βγες έξω» και βγήκα. Μου λέει, «εσύ έβγαλες έξω την κοπέλα μου;» και ήρθε και κόλλησε στην κυριολεξία τη μύτη του στη μύτη μου.

Στεκόμασταν πρόσωπο με πρόσωπο και κοιταζόμασταν στα μάτια, ενώ γύρω μας μαθητές είχαν ήδη βγάλει κινητά για να καταγράψουν το περιστατικό ή να επέμβουν αν κάτι συνέβαινε.

Τη στιγμή που η ένταση είχε φτάσει στο αποκορύφωμα, παρενέβη ο λυκειάρχης, ο οποίος με αποφασιστικότητα απομάκρυνε τον άνδρα με σπρωξιές.

Τότε πληροφορήθηκα ότι επρόκειτο για ενήλικο εξωσχολικό, γνωστό στις αρχές και πρώην μαθητή του σχολείου. Ο νταής αποχώρησε βρίζοντας τον λυκειάρχη και το σχολείο, αλλά παρέμεινε στον χώρο – κάτι που, όπως σημειώνω, συμβαίνει σχεδόν καθημερινά.

Το μάθημα στο Β΄ πληροφορικής και οι απειλές

Στη συνέχεια μπήκα για πρώτη φορά στο τμήμα Β΄ πληροφορικής, που όλοι στο σχολείο θεωρούν το πιο προβληματικό.

Οι μαθητές είχαν κυριολεκτικά αφηνιάσει. Θα έλεγα πως αποτελούν τον πυρήνα μιας «παραβατικής κυβέρνησης» που έχουν εγκαθιδρύσει μέσα στο σχολείο.

Το περιστατικό με τον εξωσχολικό δεν τους είχε ικανοποιήσει. Με απειλούσαν για το αυτοκίνητό μου και μου έλεγαν ότι ο εξωσχολικός με περιμένει για να με δείρει.

Ταυτόχρονα χτυπούσαν θρανία και καρέκλες, ενώ όλοι μαζί στρίγγλιζαν – κάτι που, όπως φαίνεται, κάνουν σχεδόν καθημερινά.

Αποχώρησα από το τμήμα. Ήταν προφανές ότι προσπαθούσαν να με προκαλέσουν για να χάσω την ψυχραιμία μου, να κάνω κάποιο λάθος και να μου επιτεθούν, καταγράφοντας τα πάντα με κινητά ώστε τελικά, βάσει νομοθεσίας, να βρεθώ εγώ υπόλογος.

Οι μαθητές που περίμεναν στον χώρο στάθμευσης

Οι «μαθητές» των δύο τμημάτων, μαζί με τον εξωσχολικό, είχαν στηθεί στον δρόμο που οδηγεί στον χώρο στάθμευσης και στην έξοδο του σχολείου. Έδειχναν να με περιμένουν.

Κάποιοι συνάδελφοι μου πρότειναν να καλέσω την αστυνομία για να μπορέσω να φύγω.

Άλλοι με καθησύχασαν ότι δεν θα συμβεί κάτι.

Ο λυκειάρχης είχε φύγει για κάποια δουλειά, αν και προηγουμένως, χωρίς να το γνωρίζω, είχε φροντίσει να μιλήσει στον εξωσχολικό.

Όταν ηρέμησα, αποφάσισα να πάω μόνος μου να τους μιλήσω. Έκρινα ότι αν καλούσα την αστυνομία θα χανόταν κάθε πιθανότητα συνεννόησης και επομένως κάθε ελπίδα να κάνω τη δουλειά μου ως εκπαιδευτικός.

Στάθηκα δίπλα στον εξωσχολικό, ο οποίος προσποιούνταν ότι κοιτά το κινητό του, και τους είπα ότι αν δεν με θέλουν, δεν μπορώ να τους κάνω μάθημα και πως θα παραιτηθώ και θα φύγω από το νησί – κάτι που είχα ήδη πει και στους συναδέλφους μου.[…]

Η αναφορά στη δευτεροβάθμια και η σκέψη για παραίτηση

Στη συνέχεια πήγα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου ανέφερα προφορικά όλα όσα είχαν συμβεί στον διευθυντή των «εκπαιδευτικών θεμάτων», καθώς και την πρόθεσή μου να παραιτηθώ.

Δυστυχώς, όπως με ενημέρωσαν, δεν υπήρχε η δυνατότητα να παραιτηθώ μόνο από το ΕΠΑΛ και να παραμείνω στα άλλα σχολεία ως εκπαιδευτικός μειωμένου ωραρίου, όπως είχα ζητήσει.

Ο ίδιος γνώριζε ήδη την κατάσταση στο ΕΠΑΛ. Συζητήσαμε για το νομικό πλαίσιο που, όπως είπε, «δένει τα χέρια» των εκπαιδευτικών και με παρότρυνε να μην παραιτηθώ, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να καταστρέψει την καριέρα μου.

Μου ζήτησε να «προσαρμοστώ κάπως», παρότι γνωρίζει πως σε τέτοιες περιπτώσεις αυτό σημαίνει να στέκεσαι σαν «νεκροζώντανος» μέσα στην τάξη: να κάνεις ότι δεν βλέπεις, δεν ακούς και δεν αντιδράς.

Τελικά δεν παραιτήθηκα, γιατί πίστεψα ότι μετά τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί υπήρχε ίσως μια πιθανότητα συνεννόησης.

Το νέο περιστατικό μέσα στην τάξη

Τη Δευτέρα 17/10/22 επέστρεψα ξανά στο ΕΠΑΛ, ελπίζοντας ότι κάτι θα είχε αλλάξει μετά τα επεισόδια της προηγούμενης εβδομάδας.

Στο μάθημα με το Β΄ πληροφορικής όμως αντιμετώπισα μια εξαιρετικά χυδαία κατάσταση.

Οι «μαθητές» έκαναν επίδειξη δύναμης: χτυπούσαν θρανία και καρέκλες στους τοίχους, ούρλιαζαν «καλόοοο εεεεε» ή «μμμμμμμμμμμμ», ενώ κάποιοι έβγαζαν απλώς άναρθρες κραυγές.

Όπως μου εξήγησαν, «αυτό εκνευρίζει πολύ τους καθηγητές».

Κάπνιζαν μέσα στην τάξη και έκαναν διάφορες προκλήσεις. Ένας ψηλός μαθητής σήκωσε στους ώμους του έναν μικρότερο που κάπνιζε και έκανε ημικαθίσματα κοιτώντας με.

Με περικύκλωναν, έκαναν γκριμάτσες και μου έλεγαν διάφορα.

Όλα αυτά, όπως φαίνεται, καταγράφονταν και σε βίντεο για το TikTok.

Οι προκλήσεις και οι διάλογοι μέσα στην τάξη

Σε κάποια στιγμή μπήκαν στην ουσία του θέματος:

«Εδώ μάθημα δεν κάνεις. Δεν κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12 όπως όλοι και άντε…»,
«όχι 12 ρε 16»,
«20 να μας βάλει»,
«λοιπόν όταν είμαστε ήσυχοι θα μας βάζεις 16 και όταν δεν θα είμαστε θα μας βάζεις 12 εντάξει; Εντάξει ρε;».

Όταν ρώτησα πού βρίσκεται η μοναδική μαθήτρια του τμήματος και γιατί είναι μόνο αγόρια στην αίθουσα, μου απάντησαν:

«τη βιάσαμε όλοι μαζί στις τουαλέτες και ψόφησε, και εκεί που κάθεσαι στην κατάληψη εμείς γ@@@@ε…, να ‘ξερες πού κάθεσαι…».

Στο σημείο αυτό πρέπει να πω ότι, παρότι πολλά από αυτά λέγονται για εντυπωσιασμό και επίδειξη «σκληρότητας», δεν σημαίνει ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πραγματικές πράξεις.

Δείτε το βίντεο

Οι απειλές για το αυτοκίνητο και οι απουσίες

Λίγο αργότερα επανήλθαν στο θέμα του αυτοκινήτου μου. Ένας μαθητής μού έδειξε την ταυτότητά του για να με πείσει ότι μένουμε στο ίδιο χωριό και ότι «περιπολεί» εκεί, άρα θα βρει το αυτοκίνητό μου.

Ένας συνάδελφος που εκτελούσε χρέη υποδιευθυντή προσπάθησε να παρέμβει, αλλά τον έδιωξαν από την τάξη.

«Τι θέλεις στην τάξη μας, κάνουμε μάθημα, μας ενοχλείς, έξω, έξω ρε».

Κάθε φορά που προσπαθούσα να μιλήσω ξεσπούσε γενικευμένη φασαρία.

Λίγο πριν τελειώσει η ώρα θυμήθηκαν τις απουσίες.

«Μην κάνεις κάνα αστείο και μας βάλεις απουσία»,
«αφού δεν κάναμε μάθημα τι θέλετε να σας κάνω;»,
«εμείς εδώ είμαστε, κάνε μάθημα άντε ντε κάνε μάθημα. Σταματήστε ρε, έ μιλάω σταματήστε ελάτε μέσα τώρα θα μας κάνει μάθημα»,
«άντε δάσκαλε κάνε μας μάθημα, εδώ είμαστε».

Ο πρόεδρος προσπαθούσε να επιβάλει «τάξη» για να συνεχιστεί η «διασκέδαση», αλλά η κατάσταση είχε ήδη ξεφύγει.

Παρότι προσπάθησα να μιλήσω για τον άνθρακα και τις χρήσεις του, ο θόρυβος και ο χλευασμός ήταν τόσο έντονοι που αναγκάστηκα να σταματήσω.

Η επιστολή έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα Καθημερινή της Κυριακής, στη γνωστή στήλη του Ανδρέα Δρυμιώτη.