Χάρισε το σπίτι του στο Ορφανοτροφείο Θηλέων και ξοδεύει τις οικονομίες μιας ζωής, σε δωρεές για το νοσοκομείο της Ρόδου

Ο Γιάννης Μανουσάκης από την Τήλο, που σαν κι αυτόν δεν είναι κανείς

Δεν υπάρχουν λόγια για εδώ! Εδώ είναι να αγοράσεις καπέλο, να πας στην Τήλο να χτυπήσεις την πόρτα του κυρ Γιάννη Μανουσάκη, ετών 77 και να του το βγάλεις! Με μια βαθιά υπόκλιση, για το μεγαλείο του, για την καρδιά του τη μεγάλη, για τον συγκινητικό τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί.

Υπάρχουν καλοί άνθρωποι σ’ αυτή τη ζωή, αλλά συχνά δεν είναι αυτοί που νομίζουμε.

Τέτοια ανιδιοτελή αγάπη που την ξοδεύεις στους ανθρώπους  χωρίς αντάλλαγμα, σπάνια το βρίσκεις. Χάρισε το σπίτι του στο Ορφανοτροφείο Θηλέων, αγόρασε το εξάρτημα (6.700 ευρώ) και λειτούργησε ο τομογράφος  στο νοσοκομείο της Ρόδου, έδωσε 37. 400 ευρώ και αγοράστηκαν δύο κρεβάτια εντατικής με όλο τον εξοπλισμό, κι έχει κι άλλα 10 χιλιάρικα που θα τα δώσει κι αυτά, «να πιάσουν τόπο στην υγεία»! Κι όλο βαθιά το χέρι στην τσέπη βάζει, για να πληρώσει το ενοίκιο κάποιου, τα φάρμακα κάποιου άλλου, αυτός ο παλιός ναυτικός που ζει από τη σύνταξη του ΝΑΤ, μαζί με τη σύζυγό του.

«Ήθελα τα χρήματα που μάζεψα από τη θάλασσα να πιάσουν τόπο, στο χώρο της υγείας», μου λέει. «Και το σπίτι μου, εδώ στο Μεγάλο Χωριό της Τήλου, το 2011 το δώρισα στο Ορφανοτροφείο Θηλέων της Ρόδου, με συμβολαιογραφική πράξη να ‘ρχονται τα παιδιά και να μένουν όταν πεθάνω. Έκανα με τέτοιο τρόπο τη συμβολαιογραφική πράξη,  ώστε να μην βρεθεί κανείς να το πουλήσει, να το χαίρονται τα παιδιά, αφού δεν κάναμε δικά μας τέκνα».

Ήσασταν ναυτικός σε μεγάλα καράβια! Δύσκολα τα βγάλατε τα χρήματα για να τα δωρίζετε τώρα!
Ναυτικός στα ποντοπόρα πλοία, στους τρεις ωκεανούς: Ατλαντικό, Ινδικό, Ειρηνικό. Δεκαεπτά χρόνια. Ήμουνα α΄ μάγειρας. Κουρασμένος όμως θαλασσοδαρμένος, με την ψυχή στο στόμα ταξίδευα. Εγώ δεν έκανα εμετό, αλλά με χτυπούσαν στο κεφάλι οι φουρτούνες. Αν κάνεις εμετό, ξαλαφρώνεις. Είναι κάτι που δεν το συνηθίζει κανένας ναυτικός. Αλλά άντεξα.

Ζείτε με τη γυναίκα σας. Γιατί δεν κρατάτε τα χρήματά σας, είστε ακόμη στα 77 κι εκείνη μικρότερη.
Έχουμε τη σύνταξή μου του ΝΑΤ να περνάμε, κι εκείνης της έβγαλα του ΟΓΑ, αλλά δεν την πήρε ακόμη.  Μας φτάνουν να περάσουμε.

Κι όλο το χέρι βάζετε στην τσέπη, όλο χρήματα μαθαίνω, δίνετε σε όποιον σας ζητά!
Πολλές φορές, είμαι αλληλέγγυος, το ΄χω στο αίμα μου. Όπου υπάρχει πόνος, αρρώστια, έλλειψη χρημάτων, να δώσουν το ενοίκιο, να πάρουν τα φάρμακά τους. Πολλοί τα γυρίζουν πίσω, πολλοί δεν τα γυρίζουν. Πηγαίνω και στους ηλικιωμένους κάθε εβδομάδα, τους κάνω παρέα, τους ρωτώ τι ανάγκη έχουν. Και δεν πειράζει, φτάνει να κάνω το καλό. Η μάνα μου ήταν έτσι σε ένα χωριό της Σητείας, ο πατέρας μου γεωργός έβγαζε  απ΄ όλα, κι η μάνα μου η Δέσποινα, έδινε. Πηγαίνω και βοηθάω εθελοντικά τους αγρότες, τους τσοπάνηδες, μαθαίνω στους νέους τα μελίσσια. Κάνω τον καθηγητή, (γέλια) να γίνουν μελισσουργοί.

Μα, εσείς δίνετε πολλά! Πείτε μου πότε πήγατε και χτυπήσατε «πόρτα» στο νοσοκομείο της Ρόδου για να κάνετε δωρεά και τι σας είπαν;
Δεν είμαι ούτε ο Ωνάσης ούτε ο Σταύρος Νιάρχος.  Δύο μήνες πριν, πήγα. Έφυγα από την Τήλο για τη Ρόδο, πήγα στην είσοδο του νοσοκομείου και είπα ότι θέλω να δώσω χρήματα. Μ’ αφήσανε να περάσω μέσα, μου λέει ο διοικητής ο κ. Ρουμάνης, τον ξέρετε. «Είστε πλούσιος;» « Όχι του λέω, ένας άνθρωπος συνηθισμένος είμαι».  Τα είδαμε, τα μιλήσαμε, είδαμε τα προσπέκτους.

Για τον τομογράφο που δεν λειτουργούσε εσείς δώσατε τα 6.700 ευρώ για να αγοραστεί το εξάρτημα και τώρα λειτουργεί!
Ναι, ο τομογράφος είναι ανάμεσα στην αξονική και τη μαγνητική, ένα μηχάνημα μεγάλο που ξαπλώνεις και πάει από πάνω σου, Όχι αυτό που μπαίνεις μέσα! Είχε παρέλθει η εγγύηση. Πήγα την άλλη μέρα στην τράπεζα, έβγαλα τα χρήματα,  το παρήγγειλαν, ήρθε και τώρα πια  το μηχάνημα λειτουργεί.

Κι αμέσως μετά δώσατε άλλα 37.400 ευρώ  για δύο κρεβάτια, με οξυγόνο και μόνιτορ…
Ναι, γερμανικής κατασκευής. Πήγα στην τράπεζα, ήρθαν κι αυτά. Με θέληση γίνονται όλα.  Και τους είπα ότι όσο είμαι στη ζωή και υπάρχει η δυνατότητα, θα είμαι αρωγός.

Εξανεμίσατε τις οικονομίες μιας ζωής!
Θα κάνω κι εδώ στην Τήλο μια δωρεά, περίπου 10 χιλιάρικα που έχω γιατί εδώ με το παραμικρό τους στέλνουν στη Ρόδο, για θέματα υγείας.

Τι να πει κανείς για εσάς, δεν έχω λόγια!
Έ, μην το λέτε αυτό. Εγώ έτσι που μου μιλάνε όλοι τώρα αισθάνομαι σαν να κέρδισα λαχείο με 50 εκατ. ευρώ. Κι άλλοι τα κάνουν. Να, ήρθα στη Ρόδο για τα δόντια μου που τα φτιάχνω, για κάτι εμφυτεύματα και πήγα στον Βεργούλη. Μου λέει: «Εσύ είσαι που έγραψε η «Ροδιακή»; Από εμένα έχεις δυό δόντια, δωρεάν». Και άνθρωπος και καλός γιατρός.

Είχε μια χαρά ο κυρ Γιάννης στο τηλέφωνο χθες το μεσημέρι όταν ο Πέτρος Λαρδόπουλος μου τον έφερε στο φαρμακείο του της Τήλου, από το Μεγάλο Χωριό για να μου μιλήσει! Γιατί ο κυρ Γιάννης δεν έχει κινητό τηλέφωνο, δεν έχει σταθερό τηλέφωνο, μια μεγάλη καρδιά έχει που τους χωράει όλους μέσα.

rodiaki.gr