Η Χάρις Αλεξίου μίλησε για τη ζωή της σαν να ξεφυλλίζει ένα προσωπικό ημερολόγιο γεμάτο απώλειες, φτώχεια, έρωτες, φόβους, δύναμη και μια μάχη με τον καρκίνο που δεν την άφησε να λυγίσει.
Η Χαρούλα Αλεξίου έχει πολλές φορές αφηγηθεί κομμάτια της ζωής της μέσα από συνεντεύξεις. Αν ενώσει κανείς αυτά τα λόγια, βλέπει μπροστά του τη διαδρομή μιας γυναίκας που ξεκίνησε από δύσκολες συνθήκες, γνώρισε από μικρή την απώλεια και κατάφερε να μετατρέψει το βίωμα σε τραγούδι.
Η ίδια έχει μιλήσει για τα παιδικά της χρόνια, την οικογένειά της, τη μητέρα της, τον πατέρα που έχασε νωρίς, τη φτώχεια, την πρώτη της επαφή με το τραγούδι, αλλά και τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισε.
Η Χαρούλα Αλεξίου συχνά αυτοβιογραφείται μέσα από τις συνεντεύξεις της. Ενώνοντας κανείς σκόρπια λόγια της, μπορεί να συνθέσει την πολυτάραχη ζωή της.
Τα πρώτα χρόνια και το πραγματικό της όνομα
Η Χάρις Αλεξίου γεννήθηκε μέσα σε δύσκολες συνθήκες, σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Θήβα. Από τα οκτώ της χρόνια βρέθηκε στην Αθήνα, την πόλη που έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για τη ζωή και την καλλιτεχνική της πορεία.
Η ίδια έχει μιλήσει με απλότητα για την καταγωγή της, το πραγματικό της όνομα και τις ρίζες της.
«Ήρθα στη ζωή το 1950 σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Θήβα και από τα οκτώ μου χρόνια ζω και εμπνέομαι στην Αθήνα.
Το όνομά μου είναι Χαρίκλεια Ρουπάκα.
Οι ρίζες μου είναι «μπλεγμένες», με πατέρα αγρότη και μητέρα Μικρασιάτισσα. Γνώρισα από μικρή ηλικία τις δυσκολίες της ζωής και κατάφερα να τις εκφράσω αργότερα με τη φωνή μου και τους στίχους μου.
Έχω πάρει το όνομα της γιαγιάς μου.
Η απώλεια του πατέρα και η νέα ζωή στην Αθήνα
Η παιδική της ηλικία άλλαξε βίαια όταν έχασε τον πατέρα της σε πολύ μικρή ηλικία. Η μητέρα της πήρε εκείνη και τον αδελφό της και κατέβηκαν στην Αθήνα, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Η καθημερινότητα δεν ήταν εύκολη. Η οικογένεια πάλευε για τα βασικά, αλλά μέσα σε αυτές τις δυσκολίες η Χάρις Αλεξίου άρχισε να διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την ευαισθησία που αργότερα θα περνούσε στα τραγούδια της.
Ζούσα σ’ ένα σπίτι ανοιχτό για όλους. Το γλέντι και η χαρά αποτελούσαν καθημερινότητα για την οικογένεια μου.Όλα όμως αλλάζουν όταν μόλις σε ηλικία 8 χρονών χάνω τον πατέρα μου, Θανάση. Η μητέρα μου Ιφιγένεια, μια δυναμική γυναίκα, παίρνει εμένα και τον αδερφό μου και κατεβαίνουμε στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή. Εκεί, ανοίγει ένα μπακάλικο, το «μπακάλικο της χήρας» όπως το αποκαλούσαν πολλοί στη γειτονιά. Βοηθάω στο μαγαζί, και παράλληλα δουλεύω και σε ένα μεσιτικό γραφείο, ενώ ο αδερφός μου ταξιδεύει με τα καράβια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια.
Η μητέρα μου έπρεπε να εργάζεται σκληρά, αλλάζαμε συνεχώς σπίτι έστω και για 10 δραχμές φτηνότερο ενοίκιο…Αργότερα, η μητέρα μου έχτισε ένα λυόμενο που ήταν μόνο τούβλα και έμπαζε από παντού. Ακόμα και τα παράθυρα ήταν μεταχειρισμένα. Όμως ήταν το πρώτο δικό μας απόκτημα και ήμασταν ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό.
Ήμουν ένα παιδί που όταν θα του έλεγε μια σκληρή κουβέντα η μάνα του, δεν θα αντιδρούσε, αλλά θα χαμήλωνε τα μάτια και θα έκλαιγε.
Έχασα την μάνα μου, όταν ήμουν 28 χρονών. Τότε ένιωσα ότι ενηλικιώθηκα.
Ένα ακόμα γεγονός που μου κόστισε, ήταν ότι δεν κατάφερα να μορφωθώ στο βαθμό που ήθελα. Τελείωσα το πεντατάξιο σχολείο και αργότερα φοίτησα σε δραματική σχολή, επειδή ήθελα να είχα μια σπουδή…
Η πρώτη ηχογράφηση και η αρχή της πορείας της
Η είσοδος της Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι έγινε σχεδόν απρόσμενα. Μια συγκυρία στην Οντεόν την έφερε μπροστά στο μικρόφωνο και από εκεί άνοιξε ο δρόμος για μια καριέρα που θα άφηνε ιστορία στο ελληνικό τραγούδι.
Η πρώτη ηχογράφηση ήρθε το 1970, πριν ακολουθήσει η «Μικρά Ασία» του Απόστολου Καλδάρα, ένας δίσκος που υπήρξε καθοριστικός.
Ή πρώτη μου ηχογράφηση το 1970, ήταν ένα λαϊκό τραγούδι του Βασιλειάδη και του Πυθαγόρα, το «Όταν πίνει μια γυναίκα ». Η ηχογράφηση αυτή προοριζόταν για τη Νανά Χάρμα, κόρη του Ντούο Χάρμα και καλή λαϊκή τραγουδίστρια. Εγώ μόλις είχα περάσει από οντισιόν στην τότε Οντεόν, το κορίτσι αυτό έλειπε στην Αμερική, αλλά το τραγούδι έπρεπε να γραφτεί ως flip side ενός δίσκου 45 στροφών. Έτσι είπαν «ας βάλουμε την καινούργια». Έγινε, σημείωσε επιτυχία και μετά απ’ αυτό το τραγούδι ακολούθησε η «Μικρά Ασία» του Καλδάρα.
Ο Αχιλλέας Θεοφίλου και ο μεγάλος έρωτας
Στη ζωή της σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Αχιλλέας Θεοφίλου, τον οποίο η ίδια έχει χαρακτηρίσει μέντορά της.
Μέσα από εκείνον ήρθε πιο κοντά στο διάβασμα, στην ποίηση και σε μουσικές επιρροές που διεύρυναν τον κόσμο της. Δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος έρωτας, αλλά και ένας άνθρωπος που, όπως έχει πει, της έδωσε πολλά.
Ο Αχιλλέας Θεοφίλου ήταν μέντοράς μου. Ο Αχιλλέας με έκανε να αγαπήσω το διάβασμα. Μέχρι τότε είχα την έφεση, αλλά ήμουν κι ένα παιδί απαίδευτο απ’ το σπίτι μου. Ο άνθρωπος αυτός είχε τη γαλλική κουλτούρα, ακούγαμε μαζί μουσική, με μύησε στον Μπρασένς και στον Μπρελ, διαβάζαμε ποίηση. Πολύ μεγάλος έρωτας! Του οφείλω πολλά!
Στο τραγούδι «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» περιέγραψα την ζωή πλάι στην μητέρα μου «… εσύ τον άντρα σου είχες χάσει κι εγώ είχα χάσει το γονιό μου και τότε μάνα καλέ μάνα τότε σε βάφτισα αρχηγό μου»….
Η μάχη με τον καρκίνο
Από τις πιο δυνατές εξομολογήσεις της είναι εκείνη για τον καρκίνο. Η Χάρις Αλεξίου έχει μιλήσει για τη στιγμή που βρέθηκε αντιμέτωπη με τη διάγνωση, αλλά και για την απόφαση να μην αφήσει την ασθένεια να την καταβάλει.
Η ίδια είχε χάσει τη μητέρα της από καρκίνο, κάτι που έκανε τη δική της περιπέτεια ακόμη πιο φορτισμένη. Ωστόσο, στάθηκε τυχερή, καθώς η ασθένεια εντοπίστηκε έγκαιρα χάρη στην ετήσια μαστογραφία.
Έπαθα καρκίνο. Αλλά είπα: Όχι, δεν θα τον αφήσω να με νικήσει. Από αυτό έχασα και τη μητέρα μου… Ήμουν τυχερή, γιατί τον πρόλαβα. Κάνοντας τη μαστογραφία μου, όπως κάθε χρόνο, το διαπίστωσα. Αυτό που παίρνεις από ένα τέτοιο γεγονός είναι η ταπείνωση, γιατί ποτέ δεν πιστεύεις ότι θα το πάθεις κι εσύ. Όταν λοιπόν χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, βλέπεις ότι είσαι κι εσύ μια καρδούλα που έχει ανάγκη από φροντίδα.
Ο γιος της, η μοναξιά και το χιούμορ
Η Χάρις Αλεξίου έχει μιλήσει με τρυφερότητα για τον γιο της, αλλά και με ειλικρίνεια για τη μοναχικότητα, τη μελαγχολία και την ανάγκη της να κρατά πάντα ζωντανό το χιούμορ της.
Για εκείνη, το γέλιο υπήρξε τρόπος άμυνας, τρόπος επιβίωσης και μια βαθιά προσωπική δύναμη.
Έχω ένα γιο που με προσέχει, με αγαπάει, με φροντίζει, τον καμαρώνω γιατί είναι πολύ δημιουργικός, είναι πολύ γλυκό παιδί και ξέρει τι θέλει.
Είμαι άνθρωπος που μπορεί να κλάψει. Έχω νιώσει την μελαγχολία, την εσωστρέφεια σε στιγμές έντασης και κεφιού, σε πολλά live δικά μου. Νομίζω είμαι και μοναχική και εσωστρεφής. Όχι πολύ μοναχική, αλλά είμαι. Δεν θέλω να την κάνω φίλη μου την μοναξιά. Δεν μ’ αρέσει. Η μοναξιά είναι αρρώστια…
Δεν θα μπορούσα να ζήσω αν δεν είχα το χιούμορ, θα είχα αρρωστήσει. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη δυνατότητα να γελάω, ακόμη και εις βάρος του ίδιου μου του εαυτού.
Ο έρωτας, η ζωή και όσα δεν θέλει
Η Χάρις Αλεξίου δεν έχει κρύψει ότι αντιμετωπίζει τον έρωτα με πάθος και θαυμασμό. Μιλά για τον άνδρα σαν μύθο, για την ανάγκη να συγκινείται, αλλά και για την επιθυμία της να παραμένει ενεργή, ζωντανή και σε κίνηση.
Παράλληλα, έχει ξεκαθαρίσει τι δεν θέλει: τις τιμητικές φιέστες που μοιάζουν με απολογισμό τέλους.
Για μένα ο άνδρας είναι ένας μύθος. Ήθελα να τον θαυμάζω, να με συγκινεί… Αν ερωτευτώ σήμερα, θα ερωτευτώ με τα μπούνια, σαν να μην έχω ζήσει τους έρωτες του παρελθόντος…
Είμαι χορτάτη από τη ζωή, ντρέπομαι να πω ότι δεν είμαι. Αλλά θέλω κι άλλο. Να είμαι σε δράση. Ξυπνάω και σηκώνομαι ωραία από το κρεβάτι μου. Ένα «χοπ» και σηκώνομαι.
Θα σας πω, ένα πράγμα, που δεν θέλω να μου κάνουν: Τιμητικές φιέστες. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι τελειώσαμε…
Αποσπάσματα από συνεντεύξεις σε: (lifo.gr- BHmagazino-“Φιλελεύθερο” της Κύπρου κ.ά)
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
