Αυτούς που αγαπήσαμε και «έφυγαν» από κοντά μας, δεν τους ξεχνάμε ποτέ

Η απουσία εκείνων που αγαπήσαμε και έφυγαν, δεν παύει ποτέ να μας βαραίνει. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ανθρώπινη, βαθιά εξομολόγηση για την απώλεια, τη μνήμη και την αγάπη που παραμένει ζωντανή.

Όταν κάποιος φεύγει, το μυαλό αρνείται να το δεχτεί

Πού πηγαίνει ένας άνθρωπος όταν φεύγει από αυτόν τον κόσμο;
«Πέθανε», σου λένε.
«Και πότε θα γυρίσει;», ρωτάς με αθωότητα.
Δε θα επιστρέψει. Πήγε… Και αυτό το «πήγε», το τελειωτικό και απόλυτο του θανάτου, είναι αδύνατο να το συλλάβεις.

Δεν θέλεις να το πιστέψεις πως πέθανε. Πως δε θα τον ξαναδείς, δε θα ακούσεις ξανά τη φωνή του, δε θα μοιραστείτε ξανά στιγμές.
Μέσα σου δημιουργείται ένα μεγάλο κενό.

Τα δάκρυα κυλούν, η ψυχή σου παγώνει. Αρνείσαι.
Σου λένε πως «δεν είναι πια εδώ». Κι όμως, κάπου μέσα σου ξέρεις πως αυτό δεν είναι αλήθεια.

Η μνήμη κρατά τους αγαπημένους μας ζωντανούς

Αν δεν είναι εδώ, τότε πώς γίνεται να ακούς το γέλιο του στ’ αυτιά σου; Πώς νιώθεις την αγκαλιά του; Πώς μυρίζεις το άρωμά του;
Όλα είναι παιχνίδια της μνήμης. Είναι το μυαλό, είναι η καρδιά. Είναι οι κοινές στιγμές, η αγάπη που του είχες.

Η αγάπη δεν πεθαίνει. Δεν εξαφανίζεται. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, η αγάπη μένει.
Μοιράστηκες, έδωσες, πήρες. Και τώρα, όλα έχουν απομείνει σε μια φωτογραφία πάνω σε ένα ψυχρό μάρμαρο. Αυτή λέει ποιος βρίσκεται από κάτω.
Μα εσύ δε θέλεις να το πιστέψεις.

Πού πηγαίνει η ψυχή;

Πού πάει ο άνθρωπος όταν φεύγει από εδώ; Πού ταξιδεύει η ψυχή του όταν το σώμα βυθίζεται στο σκοτάδι;

Άλλοι θα πουν πως αυτά είναι μεταφυσικές ανησυχίες.
Εσύ όμως τις λες ανθρώπινες.
Κλείνεις τα μάτια και περιμένεις να νιώσεις την παρουσία του. Είσαι σίγουρος πως κάπου γύρω σου βρίσκεται. Δεν μπορεί να μην υπάρχει πια.

Δεν τον βλέπεις, αλλά η αγάπη σου εξακολουθεί να υπάρχει. Κάπου πηγαίνει. Ακόμη κι αν δεν μπορείς να δεις πού.

Η απώλεια πονάει όσο υπάρχει αγάπη

Οι απώλειες είναι δύσκολες. Δεν είναι εύκολο να τις αποδεχτείς, ούτε να συμβιβαστείς με την ιδέα τους.
Και το δυσκολότερο είναι η αγάπη που δεν τελειώνει. Αυτή που συνεχίζεται ακόμα κι όταν ο άλλος έχει φύγει.
Αγαπάς, παρόλο που δεν μπορείς να τον δεις, να τον αγγίξεις ή να τον ακούσεις.

Αγαπάς αυτό που έμεινε: την ανάμνηση, τη μνήμη.
Και όχι, δεν τον ξεχνάς. Κανείς που αγαπήθηκε πραγματικά δεν ξεχάστηκε ποτέ. Κι αν κάποιος ξεχάστηκε, τότε ίσως δεν αγαπήθηκε ποτέ αληθινά.

Η παρουσία του συνεχίζει μέσα στα όνειρα

Κλείνεις τα μάτια και τον περιμένεις.
Σε ένα όνειρο, σε μια φευγαλέα εικόνα, σε μια παραίσθηση. Θα έρθει. Θα σου θυμίσει πώς ήταν να είστε μαζί.
Θα σου δείξει με τον δικό του τρόπο πως δε θέλει να τον ξεχάσεις.

Όχι ότι τον ξέχασες ποτέ. Αλλά η καθημερινότητα, οι δυσκολίες, η ζωή που συνεχίζεται, σε κάνουν κάποιες φορές να ξεχνιέσαι.

Και τότε έρχεται. Σου μιλάει, σου χαμογελάει. Εσύ βουρκώνεις.
Κανείς άλλος δεν τον βλέπει, κανείς δεν τον ακούει. Μόνο εσύ.
Και ξεσπάς σε κλάματα. Σιωπηλά, πονεμένα, ασταμάτητα. Με παράπονο.

Το κενό δεν γεμίζει ποτέ

Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πόσο σου λείπει.
Συνειδητοποιείς το μέγεθος του κενού που άφησε πίσω του. Ένα κενό που δεν αναπληρώνεται.

Και τότε, στη στιγμή της απόλυτης απουσίας, η αγάπη σου γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.
Καταλαβαίνεις πως, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δε θα μπορέσεις ποτέ να τον ξεχάσεις.

Γιατί όσους αγάπησες και «έφυγαν», δεν τους ξεχνάς ποτέ.