Πούλαγα κεριά έξω από την εκκλησία για να ζήσω τα παιδιά μου. Σήμερα έχω πασίγνωστη επιχείρηση – Η ιστορία της Νεκταρίας

Μια συγκλονιστική ιστορία ζωής, που ξεκινά από την απόγνωση και φτάνει μέχρι την επιτυχία, αποδεικνύοντας πως η δύναμη ψυχής και η επιμονή μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.

Καλησπέρα στην ομάδα σας!
Ονομάζομαι Νεκταρία και αυτό το Πάσχα αποφάσισα να μοιραστώ την προσωπική μου διαδρομή. Είμαι μονογονέας και έχασα τον σύζυγό μου σε έναν γάμο, από άσκοπους πυροβολισμούς. Ήταν φωτογράφος και είχε πάει να καλύψει το μυστήριο και το γλέντι.

Μια σφαίρα τον χτύπησε κατά λάθος στο κεφάλι και πέθανε ακαριαία. Από τη μία στιγμή στην άλλη βρέθηκα ολομόναχη με δύο μωρά μόλις 20 ημερών. Μέσα σε έξι μήνες η ζωή μας ανατράπηκε πλήρως και κυριολεκτικά… μείναμε χωρίς στέγη.

Πώς βρεθήκαμε στον δρόμο

Η πρώην σύζυγος του άντρα μου, μόλις έμαθε τον θάνατό του, διεκδίκησε το μερίδιο του παιδιού της από το σπίτι. Προχώρησε νομικά, ενώ εγώ δεν είχα ούτε τα βασικά. Έτσι, μας έβγαλε έξω. Το σπίτι ήταν στο όνομά του και δεν είχε προλάβει να αναγνωρίσει τα παιδιά μας. Είχαμε σκοπό να το κάνουμε, αλλά εκείνος δούλευε συνεχώς και εγώ ήμουν μόνη με τα νεογέννητα. Το ίδιο ίσχυε και για τον γάμο μας — δεν είχε ολοκληρωθεί επίσημα. Έτσι, στα χαρτιά δεν υπήρχαμε πουθενά.

Η αρχή με τα κεριά έξω από την εκκλησία

Μια θεία μου μάς φιλοξένησε για λίγο. Δεν εργαζόμουν και έπρεπε να βρω άμεσα λύση, αλλά δεν με προσλάμβανε κανείς. Μετά από δύο εβδομάδες, η κατάσταση έγινε δύσκολη. Μπήκα σχεδόν απελπισμένη στο πρώτο μαγαζί που είδα — ένα κηροποιείο στο κέντρο της Αθήνας. Είχα μόνο 500 δραχμές. Αγόρασα κεριά και βγήκα κατευθείαν έξω από μια εκκλησία. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Τα πούλησα όλα.

Για τέσσερις ημέρες και νύχτες στεκόμουν όρθια, άυπνη, έξω από την εκκλησία. Έκανα συνεχώς δρομολόγια για να φέρνω νέα κεριά και να συνεχίζω. Θυμάμαι μια στιγμή που είδα μια γνωστή του άντρα μου και κρύφτηκα από ντροπή. Δεν ήθελα να ξέρει την κατάσταση μου.

Σιγά σιγά, ο ιερέας με στήριξε. Μου έδινε φαγητό και ρούχα για τα παιδιά. Αργότερα άρχισα να καθαρίζω την εκκλησία και να πληρώνομαι. Με τον καιρό κατάφερα να μαζέψω λίγα χρήματα και να φύγω από τη θεία μου, νοικιάζοντας ένα μικρό σπίτι.

Η ευκαιρία που άλλαξε τα πάντα

Κάποιες φορές έπαιρνα μαζί και τα παιδιά στην εκκλησία. Με τα κεριά και τη δουλειά μου εκεί, κατάφερα να τα μεγαλώσω. Πέντε χρόνια αργότερα, μια κοπέλα που γνώριζα από την εκκλησία μού πρότεινε μια δουλειά: ο αδερφός της έψαχνε γραμματέα στο εργοστάσιό του. Είχα βασικές γνώσεις Αγγλικών και υπολογιστών.

Με προσέλαβε με τον κατώτερο μισθό, καθώς δεν είχα εμπειρία. Του χρωστάω ευγνωμοσύνη — μου έδωσε μια ευκαιρία που άλλαξε τη ζωή μου.

Από τα κεριά σε μια μεγάλη επιχείρηση

Μέσα σε πέντε χρόνια είχα αναλάβει ουσιαστικά τη λειτουργία της εταιρείας. Τα παιδιά μου είχαν μεγαλώσει, ήταν πλέον 11 ετών. Μετακομίσαμε σε καλύτερο σπίτι, έμαθα να οδηγώ και αγόρασα αυτοκίνητο. Έγινα μέτοχος και τελικά ιδιοκτήτρια της επιχείρησης. Η εταιρεία που βλέπετε σήμερα στην Εθνική Αθηνών–Λαμίας, με τα μεγάλα φωτεινά γράμματα, ανήκει σε εμένα — που κάποτε πουλούσα κεριά τη Μεγάλη Παρασκευή για να ζήσω τα παιδιά μου. Σήμερα, οι γιοι μου εργάζονται εκεί, ενώ εγώ έχω αποσυρθεί.

Το μήνυμα που θέλω να περάσω

Να πιστεύετε στον εαυτό σας και ΜΕΤΑ στον Θεό.

Να παλεύετε και να δουλεύετε. Δεν έχει σημασία ποια δουλειά κάνετε. Δεν ξέρετε ποτέ πού μπορεί να σας οδηγήσει. Η σκληρή προσπάθεια πάντα βρίσκει ανταπόκριση.

Και αν κάτι μου δίδαξε όλη αυτή η διαδρομή, είναι ότι:

Δεν είναι όλοι οι ιερείς ίδιοι.
Δεν είναι όλοι οι συγγενείς στο πλευρό σου.
Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Νεκταρία

Πηγή: singleparent.rgr