Ο σύζυγός μου έφερε τη νέα του κοπέλα και απαίτησε να φύγω από το σπίτι – Μια ώρα αργότερα, ήταν αυτός που δεν είχε σπίτι

Μετά από χρόνια που προσπαθούσα να κρατήσω τον γάμο μου, σκέφτηκα ότι το να πιάσω τον άντρα μου με άλλη γυναίκα ήταν το “κερασάκι στην τούρτα”. Αλλά τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για το πώς μου έτριψε την ερωμένη του στο πρόσωπό μου ή για τον απροσδόκητο σύμμαχο που εμφανίστηκε δίπλα μου για να με βοηθήσει να τακτοποιήσω τα πράγματα.

Δεν ήξερα ότι ο γάμος θα μπορούσε να καταλήξει έτσι, αλλά ο σύζυγός μου, ο Στέλιος, αποφάσισε να κάνει δημόσιο θέαμα αυτής της απόλυτης καταστροφής. Αν ήξερα μόνο για το τι ήταν ικανός να κάνει…, ίσως να το έβλεπα να έρχεται.

Επιτρέψτε μου να γυρίσω λίγο πίσω. Είμαι παντρεμένη με τον Στέλιο εδώ και πέντε χρόνια και ας πούμε ότι το παραμυθένιο μέρος του γάμου δεν κράτησε πολύ. Τα πράγματα ξεκίνησαν καλά, και ήμασταν πραγματικά μαζί.

Αλλά ήρθαν τα προβλήματα και οι αγώνες μας για να συλλάβουμε ένα μωρό είχαν μεγαλύτερο αντίκτυπο στη σχέση μας από ό,τι κατάλαβα στην αρχή. Η ψυχική μου υγεία κατέρρευσε και ένιωθα σαν μια απόλυτη αποτυχία, όταν έβλεπα τις προσπάθειές μας να μην έχουν καλό τέλος.

Εν τω μεταξύ, ο Στέλιος άρχισε να παρασύρεται αντί να με υποστηρίζει. Έδειχνε να ενδιαφέρεται περισσότερο να «βρίσκει τον εαυτό του», κάτι που προφανώς σήμαινε να πάει στο γυμναστήριο και να αγοράσει ένα γρήγορο αυτοκίνητο.

Αμφισβήτησα τα πάντα για τον εαυτό μου. Κατηγόρησα το ίδιο μου το σώμα που δεν μπόρεσα να μείνω έγκυος. Ποτέ όμως δεν σκέφτηκα…

Τέλος πάντων, χθες το βράδυ, η καλύτερή μου φίλη Λόλα με έπεισε να φύγω από το σπίτι για να καθαρίσω το κεφάλι μου και να διασκεδάσω λίγο. Ο σύζυγός μου μού είχε πει ότι έμενε στο γυμναστήριο μέχρι αργά, οπότε πήγαμε σε αυτό το άνετο, αμυδρά φωτισμένο τζαζ κλαμπ στο κέντρο της πόλης, όπου η μουσική ήταν όμορφη αλλά όχι αρκετά δυνατή ώστε να μην μπορείς να συζητήσεις.

Η διάθεση στο κλαμπ ήταν τέλεια για λίγη απόσπαση της προσοχής. Η Λόλα με έκανε να γελάω και με καλή διάθεση, όταν ξαφνικά σώπασε. Τα μάτια της γούρλωσαν κοιτώντας κάπου πάνω από τον ώμο μου.

«Νατάσα… Δεν θέλω να σε ανησυχήσω, αλλά… είναι αυτός ο Στέλιος;»

Ένας κρύος τρόμος γέμισε το σώμα μου. Μπορείτε να το ονομάσετε γυναικεία διαίσθηση, ή μπορεί να ήταν αυτό που είδα στο πρόσωπό της. Όμως ήξερα τι θα έβλεπα μόλις άρχισα να γυρίζω.

Καθισμένος σε ένα γωνιακό τραπέζι, είδα τον άντρα μου με μια νεαρή γυναίκα κολλημένη στους ώμους του. Εκείνη γελούσε, κι εκείνος έγειρε, ψιθυρίζοντας κάτι στο αυτί της.

Η «σκηνή» στο μαγαζί

Τίποτα παρόμοιο δεν μου είχε συμβεί ποτέ, ακόμη και κατά τη διάρκεια των σχέσεών μου στο σχολείο. Έτσι, δεν πίστευα ποτέ ότι θα ήμουν το είδος της γυναίκας που θα προκαλούσε μια σκηνή. Αλλά το σώμα μου μετακινήθηκε από μόνο του.

Αστραπιαία, ήμουν ακριβώς στο τραπέζι τους και το ξέσπασμά μου τους έκανε και τους δύο να πηδήξουν. «Στέλιο, μιλάς σοβαρά τώρα;» γάβγισα(!).

Ο σύζυγός μου σήκωσε τα μάτια, μπερδεμένος και τρόμαξε για ένα δευτερόλεπτο. Σύντομα, όμως, είδα ανακούφιση να χτυπά το πρόσωπό του και το χειρότερο από όλα, η έκφρασή του μετατράπηκε σε χαμόγελο.

«Νατάσα, επιτέλους», είπε με αυτό το ηλίθιο χαμόγελο ακόμα στο πρόσωπό του. Το κορίτσι δίπλα του, η Μαρία, χαμογέλασε σε αντάλλαγμα και με κοίταξε σαν να είχε κερδίσει.

«Στέλιο», προσπάθησα να μιλήσω, χωρίς να ξέρω καν τι θα έλεγα, αλλά με διέκοψε.

«Κοίτα, Νατάσα. Είναι καλύτερα που το ξέρεις τώρα. Δεν χρειάζεται να συνεχίσω να το κρύβω», είπε απρόσεκτα. «Είμαι ερωτευμένος με κάποια άλλη. τελειώσαμε. Τελείωσε.”

Έτσι ακριβώς. Κανένας δισταγμός. Χωρίς τύψεις. Ήθελα να ουρλιάξω, να κλάψω, να τον χαστουκίσω στο αυτάρεσκο πρόσωπό του, αλλά με κάποιο τρόπο, έμεινα εκεί, μουδιασμένος.

Ξαφνικά, η Λόλα με πήρε από το χέρι, μουρμουρίζοντας κάτι για το πώς ο Στέλιος θα το μετάνιωνε μια μέρα και με οδήγησε έξω.

Δεν το πρόσεξα καν πότε οδήγησε το αυτοκίνητό μου κατευθείαν στο διαμέρισμά της μέχρι που με κάθισε στο κρεβάτι της, όπου τελικά έσπασα και έκλαψα για ώρες με λυγμούς.

Νέα σκηνή λίγο πριν την έκρηξη

Το επόμενο πρωί, μετά από σχεδόν καθόλου ύπνο, αποφάσισα να πάω σπίτι και να τον αντιμετωπίσω. Ίσως είχε …συνέλθει.

Αλλά όταν έφτασα στο σπίτι μας, το θέαμα που με υποδέχτηκε, ένιωσα σαν να ανακάλυψα την απάτη του ξανά.

Εκεί, στο μπροστινό μπαλκόνι, ήταν όλα μου τα πράγματα — σκορπισμένα, σαν να ήταν σκουπίδια. Ρούχα, κορνίζες, ακόμα και τα παλιά μου σχολικά βιβλία, πετάχτηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και εκεί, στεκόταν στη βεράντα με την Μαρία στο πλευρό του, χαμογελώντας σαν να είχε μόλις κερδίσει το λαχείο. Βγήκα από το αυτοκίνητό μου νιώθοντας το μούδιασμα να κυριεύει, και περπάτησα αργά προς το μέρος τους.

Ο Στέλιος έφτασε μπροστά μου. «Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σου το υπενθυμίσω, αλλά αυτό το σπίτι ανήκει στον παππού μου και δεν έχεις καμία αξίωση γι’ αυτό», ειρωνεύτηκε ενώ το πρόσωπό μου παρέμενε κενό. «Έφυγες! Πάρε τα πράγματά σου και φύγε. Τώρα.”

Στάθηκα εκεί, εντελώς μουδιασμένη, καθώς τα λόγια του αντηχούσαν μέσα μου. Εκτός από το ότι με εξαπατούσε και με πέταξε, με έδιωχνε από το σπίτι μου. Και το χειρότερο; Έμοιαζε σαν να απολάμβανε κάθε δευτερόλεπτο.

Ωστόσο, προσπάθησα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Σε καμία περίπτωση δεν του έδωσα την ικανοποίηση που με έβλεπε να καταρρέω. Άρχισα λοιπόν να μαζεύω τα πράγματά μου, να ρίχνω ρούχα και τυχαία αντικείμενα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου μου. Όμως η ταπείνωση έκαιγε βαθιά.

Αντί να μπει μέσα όπως ο Στέλιος, η Μαρία έμεινε στη βεράντα και με παρακολουθούσε. Δεν μπορούσε καν να κρύψει τη διασκέδασή της. Όταν σήκωσα μια ματιά, αποφάσισε να βάλει αλάτι στην πληγή μου.

«Ανυπομονώ να ξαναδιακοσμήσω αυτό το σπίτι», αναστέναξε χαρούμενη, σταυρώνοντας τα χέρια της. «Είναι όλα παλιομοδήτικα και τόσο άσχημα».

Το πρόσωπό μου έμεινε κενό. Προσπαθούσα να σκεφτώ οτιδήποτε δικό μου που θα μπορούσε να παραμείνει μέσα καθώς φόρτωνα πράγματα στο αυτοκίνητό μου. Ήταν ένα απλό σεντάν, οπότε χρειαζόμουν οπωσδήποτε άλλο ένα δρομολόγιο.

Ας ελπίσουμε ότι τη Λόλα δεν θα την ενοχλούσε να μείνω μαζί της για λίγο. Αλλά καθώς σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα για να μην δείξω ξανά κανένα συναίσθημα ή σπάσω, το άκουσα: το βουητό ενός αυτοκινήτου να στέκεται από πίσω μου.

Ο «από μηχανής θεός»

Γύρισα και εκεί, βγαίνοντας από μια κομψή μαύρη BMW, ήταν ο κύριος Θεμιστοκλής, ο παππούς του Στέλιου. Και φαινόταν μπερδεμένος.

Τώρα, αν υπάρχει ένα πράγμα που όλοι στην περιοχή γνωρίζουν είναι ότι ο κύριος Θεμιστοκλής μπορεί να είναι σκληρός. Έκτισε μια οικογενειακή περιουσία από το τίποτα. Επομένως, είχε μεγάλες προσδοκίες από όλα τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Στην αρχή, νόμιζα ότι το να είμαι μέλος στην οικογένεια θα ήταν δύσκολο εξαιτίας του. Αλλά για λόγους που δεν κατάλαβα ποτέ, μου φερόταν καταπληκτικά από την αρχή. Με αγαπούσε και φαινόταν όταν με έβλεπε με τον εγγονό του.

Ωστόσο, εξακολουθούσα να φοβόμουν τι θα συνέβαινε καθώς επεξεργαζόταν τη σκηνή με τα υπάρχοντά μου στο μπαλκόνι, μια παράξενη γυναίκα στη βεράντα και τον Στέλιο να μην υπάρχει πουθενά.

«Στέλιο, μωρό μου, έλα εδώ!» φώναξε η Μαρία, ανήσυχη.

Και ο ήχος της φωνής της έκανε τον κύριο Θεμιστοκλή να συνοφρυωθεί στην αρχή. Στη συνέχεια, η έκφρασή του άλλαξε από σύγχυση σε καθαρό θυμό.

«Τι στο διάολο συμβαίνει εδώ;» Η φωνή του κυρίου Θεμιστοκλή αντήχησε καθώς ο Στέλιος βγήκε έξω με το στόμα ανοιχτό.

«Παππού, δεν είχαμε ιδέα ότι θα ερχόσουν σήμερα», άρχισε, ξεροκαταπίνοντας. «Δεν είναι η καλύτερη στιγμή. Έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιωτικό θέμα. Δεν θα καταλάβαινες.”

«Στέλιο, μπορεί να είμαι μεγάλος, αλλά καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει», απάντησε ο κύριος Θεμιστοκλής με τη χοντρή φωνή του. «Ρώτησα μόνο γιατί δεν ήθελα να πιστέψω στα μάτια μου».

«Παππού», προσπάθησε ο Στέλιος, αλλά δεν πήρε άλλη λέξη.

«Φαίνεται ότι έδιωξες την αγαπημένη μου εγγονή από το σπίτι και σκας με αυτήν την αλήτισσα. Κάνω κάπου λάθος;» Ο κύριος Θεμιστοκλής συνέχισε απότομα και δεν ένιωσα άσχημα με την προσβολή του προς την Μαρία.

«Παππού, η Νατάσα και εγώ… τελειώσαμε. Δεν ανήκει πια εδώ».

«Και ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να το αποφασίσεις;» Τα φρύδια του κυρίου Θεμιστοκλή σηκώθηκαν. Μου έριξε μια ματιά για ένα δευτερόλεπτο με ένα τρυφερό βλέμμα πριν κοιτάξει πίσω τον Στέλιο.

«Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι αυτό το σπίτι μου ανήκει. Σας άφησα να ζήσετε εδώ γιατί κάνατε οικογένεια μαζί», συνέχισε. «Αλλά αν σκοπεύεις να συμπεριφέρεσαι στη Νατάσα σαν να είναι …μιας χρήσης, μπορείς να πάρεις δρόμο. Άμεσα!”

Το πρόσωπο του Στέλιου χλόμιασε. «Τι… τι λες;»

Ο κύριος Θεμιστοκλής δεν ανοιγόκλεισε καν τα βλέφαρά του. «Λέω ότι η Νατάσα θα μείνει και εσύ θα φύγεις. Όχι μόνο αυτό, αλλά από τώρα, σε ξεκόβω. Σκέψου ότι όλα τα χρήματα και η υποστήριξή μου έχουν πετάξει. Πιστεύεις ότι μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι; Να μη σέβεσαι τη γυναίκα σου και να κάνεις την οικογένειά μας να φαίνεται άσχημη για κάποια κρίση πρώιμης μέσης ηλικίας και μια 20χρονη παιδούλα; Όχι όσο είμαι εγώ εν ζωή!»

“Παππού!”

«Φύγε τώρα!»

***

Μόλις ο Στέλιος και η Μαρία έφυγαν, ο κύριος Θεμιστοκλής με οδήγησε μέσα και αποκάλυψε γιατί πέρασε εξαρχής. «Νατάσα, άκουσα από τον γιο μου για σένα και τα προβλήματα γονιμότητας του Στέλιου και ήρθα εδώ για να προσφερθώ να πληρώσω για την εξωσωματική γονιμοποίηση».

«Ω, …παππού!», ούρλιαξα. Τα συναισθήματά μου τελικά βγήκαν στην επιφάνεια.

«Αλλά φαίνεται ότι έφτασα στην ώρα μου για να δω αυτήν την καταστροφή. Δεν σου αξίζει τίποτα από όλα αυτά», συνέχισε, και σχεδόν δεν μπορούσα να αντέξω την καλοσύνη του.

Κατάπια το εξόγκωμα στο λαιμό μου. «Ευχαριστώ, κύριε Θεμιστοκλή… Εγώ… Δεν ήξερα τι να κάνω, οπότε άρχισα να μαζεύω το αυτοκίνητό μου».

Έβαλε ένα καθησυχαστικό χέρι στον ώμο μου ενώ κουνούσε το κεφάλι του. «Δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Θεώρησε αυτό το σπίτι δικό σου. Θα χειριστώ όλα τα έγγραφα και θα τα επισημοποιήσω. Σου ζητώ επίσης συγγνώμη που δεν μεγάλωσα έναν καλύτερο εγγονό».

Έγνεψα καταφατικά καθώς δάκρυα έπεσαν από τα μάτια μου.

Τις μέρες που ακολούθησαν, ο κ. Θεμιστοκλής έκανε πράξη τον λόγο του. Το όνομά μου ήταν στα συμβόλαια του ακινήτου και ο Στέλιος αποκόπηκε από τα χρήματα και την υποστήριξη της οικογένειάς του.

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που…

Άκουσα τυχαία, από κάποιους καλοθελητές, ότι η Μαρία δεν έμεινε πολύ αφότου συνειδητοποίησε ότι οι τραπεζικοί λογαριασμοί έκλεισαν και προφανώς, ο Στέλιος έμενε σε φίλους από εδώ κι από κει.

Πρέπει να ήταν ένα πλήγμα για τον εγωισμό του γιατί επέστρεψε συρόμενος μόνο μια εβδομάδα μετά από εκείνη τη σκηνή στην μπροστινή αυλή μου.

Ήταν ακόμα με τα ίδια ρούχα με εκείνη τη μέρα και φαινόταν απαίσια.

«Έκανα ένα λάθος. Δεν μου μένει τίποτα. Η υπόλοιπη οικογένειά μου δεν θα με βοηθήσει. Μπορείς να τηλεφωνήσεις στον παππού μου; Θα σε ακούσει», θόλωσε ο Στέλιος χωρίς να κάνει ούτε μια εισαγωγή. «Δεν μπορώ να ζήσω έτσι».

Δεν υπήρχε συγγνώμη ή αληθινή μεταμέλεια για όσα έκανε για μένα. Μετάνιωσε μόνο που έχασε τα χρήματα και την επιρροή της οικογένειάς του.

Έτσι, πρέπει να πω τα λόγια που θέλει κάθε άτομο στη θέση μου. “Οχι! Έστρωσες το κρεβάτι σου, ξάπλωσε τώρα!» Ήταν κλισέ και σκληρό, αλλά πιστέψτε με, ήταν τόσο ικανοποιητικό εκείνη τη στιγμή.

Η έκφρασή του άλλαξε αμέσως σε θυμό, και πριν προλάβει να με προσβάλει, του έκλεισα την πόρτα στο πρόσωπο. Εξακολουθούσα να ακούω τις φωνές του, αλλά τα λόγια του δε με ξεγελούσαν πια.

Ίσως να νιώσω άσχημα για αυτόν αργότερα. Τι περίμενε όμως; Ο κακομαθημένος;!