Σε ένα κείμενο η Νάνσυ Νικολαΐδου περιέγραψε όλα όσα νιώθουν όσοι επλήγησαν από τις καταστροφικές φωτιές των τελευταίων ημέρων.
Όλες αυτές τις ημέρες που οι πυρκαγιές κατακαίνε την Ελλάδα, όλοι προσευχόμαστε να μην χαθούν άλλες ζωές. Να σωθούν άνθρωποι και ζώα. Να είναι τα σπίτια και τα αυτοκίνητα οι μόνες απώλειες, επειδή αυτά ξαναγίνονται.
Σίγουρα ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο με δουλειά και υπομονή θα τα φτιάξεις. Τις αναμνήσεις που είχες όμως από αυτά;
Τα κτίσματα που χάθηκαν δεν είναι μόνο κτίρια στα οποία οι άνθρωποι απλώς παραθέριζαν για λίγο καιρό το καλοκαίρι. Είναι κόποι ζωής. Όνειρα. Δουλειά. Προσδοκίες. Ευχαρίστηση ότι τα κατάφερες. Χαρά που βλέπεις τα παιδιά σου να παίζουν στον κήπο που έφτιαξες εσύ με κόπους και δυσκολίες.
Η δημοσιογράφος, Νάνσυ Νικολαΐδου, σε ένα κείμενό της και με δυο φωτογραφίες από το σπίτι της που κάηκε στον οικισμό Δροσοπηγή στις Αφίδνες από την πυρκαγιά που έπληξε την Αττική και έσβησε μόλις σήμερα έπειτα από σχεδόν μία εβδομάδα, περιέγραψε όλα όσα νιώθουν οι άνθρωποι που έχασαν στις καταστροφικές φωτιές τα σπίτια και τις περιουσίες τους.
Μετά την αναζωπύρωση της φωτιάς στους πρόποδες της ανατολικής Πάρνηθας, η φωτιά έγινε ανεξέλεγκτη το βράδυ της Πέμπτης με τις φλόγες να φθάνουν στο Κρυονέρι και τη Δροσοπηγή.
Στη Δροσοπηγή η φωτιά πλησίασε σπίτια, με τα συνεργεία να κόβουν δέντρα, προσπαθώντας να προστατέψουν την κατοικημένη περιοχή.
Αστυνομικοί έδιωχναν τους κατοίκους, ενώ ισχυρές πυροσβεστικές δυνάμεις έδωσαν σκληρή μάχη να ανακόψουν την πορεία της πυρκαγιάς.
Ωστόσο, κάποια σπίτια κάηκαν και στη Δροσοπηγή. Ένα από αυτά ήταν το σπίτι της γνωστής Νάνσυς Νικολαΐδου.
Διάβασε αναλυτικά τι έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook
«Δεν ξέρω είναι από αυτά τα απίστευτα… Από αυτά που λες “ρε δεν γίνεται να ζω κάτι τέτοιο, κάποιος μου κάνει πλάκα”!!!
Κι, όμως, δεν σου κάνει κανείς πλάκα… Σου κάνει πλάκα η ζωή…
Παίζει μαζί σου… Με τις δυνάμεις σου… Με τις αντοχές σου… Με τους ανθρώπους που αγαπάς… Με τα όνειρα σου…
Ναι, χάθηκαν όλα… Έσβησαν ολα… Μαυρισαν ολα…
Οι κόποι μιας ζωής και οι θυσίες του μπαμπά μου και της μανούλας μου που με τόσο μεράκι, πάθος και αγώνα κατάφεραν να φτιάξουν ένα σπιτάκι. Ένα σπιτάκι στο βουνό… Τη… βίλα Σοφία, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο μπαμπάς μου στη μαμά μου, όταν ήθελε να την πειράξει!
Ένα σπιτάκι γεμάτο λουλούδια που τόσο αγαπουσε… Ένα σπιτάκι στο οποίο έκανε και το μποστάνι του, με κολοκυθάκια, ζαρζαβατικά, ντομάτες κι ας μην του… κοκκινιζαν ποτέ και είχε καημό.
Όπως μεγάλο καημό είχε και με το… γκαζόν. Γιατί δεν έβγαινε καλά το γκαζόν στο κήπο. Μα αφου από τα δέντρα δεν είχε αρκετό ήλιο… Όμως εκείνος εκεί το προσπαθουσε και δεν τα παρατούσε ποτέ. Άλλωστε, ο μπαμπάς μου έχει μάθει να μην τα παρατάει ποτέ. Αυτό είναι το θέμα…
Ένα σπιτάκι που εγώ το ερωτεύτηκα απο τη πρωτη στιγμή. Απο τη πρώτη στιγμή “είδα” μέσα σε αυτό να τρέχουν τα παιδιά μου και να φωνάζουν χαρουμενα. Να παίζουν στο κήπο. Να κάνουν ποδηλατάδα στο βουνό, να τρέχουν στο δρόμο και να αναπνέουν καθαρό αέρα και οξυγόνο. Να ζουν μαζί με τη γιαγιά και τον παππού…
Εκεί ήσυχα… Μακριά απ όλους και απ ολα… Χωρίς αυτοκίνητα, μηχανάκια, φωνές, κορναρισματα. Εκεί να μην ενοχλούμε κανέναν και να μην μας ενοχλεί κανεις…
Και αυτή η στιγμή που είχα οραματιστει ήρθε κι εκεί στο σπιτάκι στο βουνό τα έζησα ολα.
Εκεί έζησα τους πρώτους μήνες τις γνωριμίας μου με το Δημήτρη. Εκεί παντρευτήκαμε κι εκεί “χτίσαμε” κι εμείς με τη σειρά μας τη ζωή μας και κάναμε τα όνειρά μας. Εκεί γεννήθηκαν τα παιδια μας. Εκεί ζήσαμε όλες αυτές τις πολύτιμες στιγμές της ζωής μας και της ζωής τους.
Εκεί ζήσαμε ευτυχισμένα με όλες τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Εκεί όλοι μαζί στο σπιτάκι μου στο βουνό.
Εκεί που προχθές το πρωί όταν έφυγα για να πάω σε ένα επαγγελματικό ραντεβού δεν μπορουσα να φανταστώ ότι δεν θα επέστρεφα πάλι ποτέ…
Δεν μπορουσα να φανταστώ πως θα ερχόταν η στιγμή που θα γυρνουσα το βράδυ με το αυτοκίνητο και ουσιαστικά δεν θα είχα που να… στρίψω, γιατί δεν υπήρχε πουθενά να πάω.
Μπορώ να σας μιλώ για εβδομάδες ολόκληρες για το σπιτάκι μου στο βουνό…
Ναι τα σπίτια ξανά γίνονται, αλλά αυτό το σπιτάκι μου στο βουνό δεν ξανά γίνεται και σκίζεται η καρδιά μου.
Ο πόνος είναι μεγάλος και αφόρητος… Ίσως και γι αυτό να αποφάσισα να σας τα γράψω όλα αυτά. Για ανακούφιση… Στιγμιαία….
Τώρα? Τώρα μηδενίσαμε το κοντέρ και πάμε πάλι από την αρχή…
Σφίγγουμε τα χέρια και τα δόντια και προσπαθούμε να γράψουμε τη ζωή μας από την αρχή.
Όλοι μαζί, σφιχτααγκαλιασμένοι προσπαθούμε να δουμε κατάματα τη ζωή και να τα πάρουμε όλα από την αρχή….
Ραντεβού, λοιπόν, για το επόμενο πρωινό καφεδάκι που θα έρθει η στιγμή να πιούμε όλοι μαζί παρέα όχι στο σπιτάκι μου στο βουνό, αλλά κάπου εκεί κοντά…
Μπαμπά μου να είσαι σίγουρος, πως θα έχει παλι κήπο».
Δες την ανάρτησή της εδώ:
Η δημοσιογράφος είχε ενημερώσει για το περιστατικό με ανάρτησή της πριν δύο μέρες.
«Χάθηκαν όλα» ανέφερε η ίδια σε ποστ που έκανε στο προφίλ της στο Facebook.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
