Η απώλεια του γονιού, δεν ξεπερνιέται ποτέ

Η απώλεια ενός γονιού είναι μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ πραγματικά· απλώς μαθαίνεις να ζεις με αυτήν, κουβαλώντας τη μνήμη του μέσα σου.

Η απώλεια γονιού είναι ίσως το πιο σκληρό γεγονός που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος στην προσωπική του διαδρομή. Το παιδί χάνει εκείνον που του έδωσε ζωή. Εκείνον που στάθηκε δίπλα του από την πρώτη στιγμή. Ένα τέτοιο γεγονός μπορεί να κάνει κάποιον να μεγαλώσει απότομα. Και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Είναι βαθιά ανθρώπινο. Υπάρχουν στάδια που συνοδεύουν την απώλεια ενός γονιού, στάδια που αφήνουν έντονο αποτύπωμα στην ψυχή.

Τα στάδια που περνά ο άνθρωπος μετά την απώλεια

Όταν έρχεται η απώλεια, ο άνθρωπος βιώνει διαδοχικές φάσεις, που συνδέονται άμεσα με την ψυχοσύνθεσή του. Πρώτα έρχεται η άρνηση. Έπειτα η ανοχή, μια προσπάθεια να αντέξει το βάρος. Ακολουθεί ο συμβιβασμός με τη νέα πραγματικότητα. Μετά μπορεί να εμφανιστεί η κατάθλιψη. Και τελικά, όσο δύσκολο κι αν είναι, έρχεται η αποδοχή.

Η αποδοχή δεν σημαίνει λήθη. Σημαίνει κατανόηση πως δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που συνέβη. Η απώλεια είναι πέρα από τις δυνάμεις σου. Δεν μπορείς να τη διορθώσεις. Έτσι, σιγά-σιγά, την αποδέχεσαι και προσπαθείς να συνεχίσεις τη ζωή σου με αυτό το κενό μέσα σου.

Πόσο επηρεάζει ο τρόπος που έφυγε

Ο πόνος διαμορφώνεται και από τον τρόπο που έφυγε ο γονιός. Άλλο είναι μια απώλεια που έρχεται μετά από μάχη, άλλο μια ξαφνική ανατροπή. Είτε πρόκειται για τη μητέρα είτε για τον πατέρα, ο πόνος είναι ανείπωτος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απώλεια από εκείνη ενός γονιού.

Η εμπειρία αυτή ωριμάζει τον άνθρωπο. Πολλές φορές είναι η πρώτη τόσο βαθιά επαφή με τον θάνατο. Και όχι απλώς με τον θάνατο, αλλά με τον θάνατο ενός δικού του ανθρώπου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, βλέπει αλλιώς τη ζωή. Κατανοεί το απρόβλεπτο, τη φθαρτότητα, το πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες. Κι όμως, μέσα του θα κρατά για πάντα χαραγμένη τη μορφή του γονιού που έφυγε.

Να αγαπάς τον εαυτό σου και να μην τον θυσιάζεις

Να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις, γιατί στο τέλος της ημέρας, μόνο αυτόν έχεις. Αυτός σε σηκώνει όταν πέφτεις και αυτός σε ανεβάζει όταν χαίρεσαι. Μην τον μειώνεις για τις στιγμές που λύγισες. Μόνο εσένα έχεις, στα εύκολα και στα δύσκολα.

Σε εκείνες τις ώρες που κανένα χέρι δεν μοιάζει αρκετό να σε ζεστάνει και κάθε αγκαλιά φαίνεται ξένη, αδιάφορη, μην εγκαταλείπεις τον εαυτό σου. Δώσε του όσα αξίζει. Μην προσκολλάσαι σε ανθρώπους που δεν είναι πια στη ζωή σου. Μην περιμένεις ότι όλα θα αλλάξουν και θα έρθουν συγγνώμες να σε βρουν. Κανείς δεν σώθηκε από μια συγγνώμη, από μια λέξη που συχνά χάνει την αξία της από την κατάχρηση.

Να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον προστατεύεις. Να του δίνεις χρόνο. Να μένετε και λίγο μόνοι. Το πλήθος κουράζει, ο διαρκής συνωστισμός εξαντλεί. Μάθε να αναπνέεις χωρίς να εξαρτάσαι από το οξυγόνο των άλλων. Μην ζεις παθητικά, ούτε εις βάρος σου ούτε εις βάρος κανενός.

Κι αν κάτι δεν πήγε όπως το περίμενες, ίσως να είχε τον λόγο του. Κλείσε το μάτι στη ζωή και χαμογέλα. Ζήσε για σένα, για τις όμορφες μέρες που έρχονται, για εκείνα τα χαμόγελα που αγαπάς να βλέπεις στα πρόσωπα των άλλων. Αναζήτησε την αλήθεια. Ψάξε το φως. Νιώσε ελεύθερος και άφησε τον εαυτό σου να ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά, βήμα-βήμα, σελίδα-σελίδα.

Να αγαπάς αυτό που είσαι, ακριβώς όπως είσαι. Έτσι θα μάθουν και οι άλλοι να σε αγαπούν. Εκείνοι που αξίζουν θα σταθούν δίπλα σου ως συνοδοιπόροι, φίλοι, σύντροφοι. Θα είναι εκεί στις πιο φωτεινές και δημιουργικές στιγμές σου. Θα γελούν μαζί σου, γιατί δεν θα μπορούν αλλιώς.

Και όταν πέφτεις, θα σου χαμογελούν μέχρι να καταλάβεις πως στην καταιγίδα σου δεν είσαι μόνος. Είναι δίπλα σου. Είναι εκείνοι που σε ξεχώρισαν, σε έμαθαν, σε άγγιξαν τρυφερά και σου έδωσαν όσα χρειαζόσουν, χωρίς να τα ζητήσεις.

Εκείνοι που σε αγάπησαν στις σκοτεινές και στις φωτεινές σου μέρες, το έκαναν γιατί επέλεξαν να είναι στη ζωή σου. Τους χάρισες κι εσύ ένα κομμάτι από τη δική σου. Έγινες ένα ξεχωριστό χρώμα στη δική τους παλέτα. Μοιραστήκατε λόγια βαθιά, λόγια που σας ένωσαν. Χτίσατε πάνω σε κάτι κοινό: μια φιλία, έναν έρωτα, ένα καθαρό συναίσθημα. Να αγαπάς τον εαυτό σου και να μην τον αφήνεις να χάνεται.

Προσπάθησε να μη σκορπίζεσαι άσκοπα. Όταν δίνεσαι, κράτα και κάτι για σένα. Το «πολύ» κουράζει, εξαντλεί, φοβίζει. Γεννά ανασφάλειες, κρυμμένους φόβους, λόγια που ζητούν διέξοδο από χείλη που δεν τόλμησαν ποτέ να μιλήσουν.

Άνοιξε την ψυχή σου εκεί που ξέρεις πως δεν θα χαθείς. Κι αν νιώσεις ότι χάνεσαι, πιάσου από εσένα. Κράτα τον εαυτό σου ψηλά, αγάπησέ τον και μην τον πληγώνεις. Και να θυμάσαι: οι άνθρωποι που αξίζει να βρίσκονται στη ζωή μας είναι εκείνοι που μας δείχνουν έμπρακτα ότι μας χρειάζονται στη δική τους.