Δημήτρης Αρβανίτης: «Καρφώνει» την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, «Καποδίστριας» – «Δεν είναι κινηματογράφος αυτός! Έφυγα από την αίθουσα»

Δημήτρης Αρβανίτης: «Αδειάζει» την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, «Καποδίστριας» – «Αυτό δεν είναι κινηματογράφος, σηκώθηκα και έφυγα»

Η δημόσια συζήτηση γύρω από την ταινία «Καποδίστριας» συνεχίζεται με ένταση, μετά τις αιχμηρές δηλώσεις του σκηνοθέτη Δημήτρη Αρβανίτη, αλλά και τη μεγάλη συνέντευξη του πρωταγωνιστή Αντώνη Μυριαγκού, που επιχειρεί να φωτίσει τον άνθρωπο πίσω από το ιστορικό σύμβολο και να απαντήσει στην κριτική.

Σκληρή κριτική από τον Δημήτρη Αρβανίτη

Στην κάμερα της εκπομπής “Super Κατερίνα” μίλησε ο Δημήτρης Αρβανίτης και σχολίασε με ιδιαίτερα αυστηρό τρόπο τη νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας», η οποία, παρά τις αντιδράσεις, σημειώνει εντυπωσιακή πορεία στο ελληνικό box office.

Δείτε το βίντεο:

«Αυτή η ταινία πραγματικά με άφησε άφωνο. Δεν είναι κινηματογράφος. Είναι τόσο παλιομοδίτικη στην αντίληψή της, τόσο γερασμένη αισθητικά, που με έπιασε μια βαθιά μελαγχολία. Δεν άντεξα να τη δω μέχρι τέλους, έφυγα από την αίθουσα», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Αρβανίτης για το έργο του Γιάννη Σμαραγδή.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

Αντώνης Μυριαγκός: «Η εποχή μοιάζει να μη χωρά Καποδίστριες»

Συνέντευξη του πρωταγωνιστή της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή – «Η έννοια της θυσίας είναι άρρηκτα δεμένη με τον Καποδίστρια», σημειώνει – Τι απαντά στις αρνητικές κριτικές.

Συνέντευξη στον Στέφανο Νικολαΐδη

Υπάρχουν ιστορικές φυσιογνωμίες που δεν μένουν ποτέ στο παρελθόν. Ο Ιωάννης Καποδίστριας είναι μία από αυτές. Για αυτό και επανέρχεται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση, όχι απλώς ως ιστορική αναφορά, αλλά ως πεδίο έντονου διαλόγου και αντιπαράθεσης.

Η νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή ξαναφέρνει στο προσκήνιο ερωτήματα για τον πρώτο Κυβερνήτη της Ελλάδας, για τον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε την Ιστορία και, τελικά, για το πώς αντέχουμε να αντικρίζουμε τον εαυτό μας μέσα από αυτή.

Τον Καποδίστρια υποδύεται ο Αντώνης Μυριαγκός, ενσαρκώνοντας έναν άνθρωπο που δεν έζησε για να γίνει αρεστός, αλλά για να υπηρετήσει. Έναν μοναχικό, αυστηρό και ασυμβίβαστο ηγέτη, με μια αναπόφευκτα τραγική κατάληξη. Η προσέγγισή του δεν στοχεύει στην εξιδανίκευση, αλλά στην κατανόηση του ανθρώπου πίσω από τον μύθο και της θυσίας πίσω από το σύμβολο.

Σε μια συνέντευξη που έρχεται μετά από έντονες αντιδράσεις και σκληρή κριτική γύρω από την ταινία, ο Αντώνης Μυριαγκός μιλά στο skai.gr για το βάρος του ρόλου, τη «συνάντησή» του με τον Καποδίστρια και το γιατί η μορφή του πρώτου Κυβερνήτη εξακολουθεί να μας αφορά, ίσως περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε.

– Ο Καποδίστριας προβάλλεται εδώ και περίπου δύο εβδομάδες και έχουν ήδη κοπεί σχεδόν 500.000 εισιτήρια. Πώς βιώνετε αυτή την επιτυχία;

Είναι καταρχάς πολύ θετικό και ενθαρρυντικό ότι τόσος κόσμος πηγαίνει στις αίθουσες. Από μόνο του αυτό είναι επίτευγμα, ειδικά για μια ελληνική παραγωγή. Για όλους μας – παραγωγούς, δημιουργούς, σκηνοθέτη – είναι σημαντικό μια ταινία να βρίσκει τέτοια ανταπόκριση από την αρχή. Προσωπικά, το μόνο που νιώθω είναι χαρά.

– Σας αναγνωρίζει πλέον πιο συχνά ο κόσμος στον δρόμο;

Ναι, αρχίζει να γίνεται πιο έντονο. Με σταματούν συχνότερα, εκδηλώνεται αυθόρμητα η αγάπη του κόσμου και αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο.

– Κυριαρχούν τα θετικά σχόλια;

Με αγάπη, ναι. Δεν μπορώ να πω ότι έχω βιώσει εχθρικές αντιδράσεις. Αυτό που λαμβάνω είναι αγάπη προς τον ηθοποιό που έφερε εις πέρας έναν ρόλο. Όταν κάποιος νιώθει την ανάγκη να το εκφράσει, οφείλεις να είσαι ανοιχτός να το δεχτείς και να το ανταποδώσεις.

Δείτε το βίντεο:

«Όλοι μιλούμε για τον Καποδίστρια, αλλά λίγοι τον γνωρίζουμε»

– Όταν ο Γιάννης Σμαραγδής σας πρότεινε τον ρόλο, υπήρξε φόβος μαζί με τον ενθουσιασμό;

Φυσικά. Υπάρχει πάντα φόβος, ανασφάλεια και αίσθηση ευθύνης. Πρόκειται για κινηματογράφο εποχής, για μια ιστορία με μεγάλο βάρος και για μια προσωπικότητα που κουβαλά συλλογική μνήμη.

Ενώ χρησιμοποιούμε όλοι πολύ εύκολα το όνομα «Καποδίστριας», στην πραγματικότητα δεν τον γνωρίζουμε. Αν μπορούσα να δίνω εύκολες απαντήσεις, θα έχανε το ενδιαφέρον του για μένα. Το ζητούμενο είναι να θέτεις τα σωστά ερωτήματα.

Υπήρχε, λοιπόν, ανασφάλεια για το αν μπορώ να σηκώσω έναν τέτοιο ρόλο. Όταν αναλαμβάνεις έναν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα με τέτοιο βάρος, το ερώτημα είναι αν θα καταφέρεις να συνδεθεί ο κόσμος μαζί σου και να σε ακολουθήσει σε αυτή την ιστορία.

– Αυτός ο φόβος έχει και μια γοητεία.

Σίγουρα. Είναι μόλις η δεύτερη φορά που κρατώ πρωταγωνιστικό ρόλο, και η πρώτη σε τόσο μεγάλο ιστορικό πρόσωπο. Δεν είναι μυθοπλασία· έχει πραγματικό αντίκτυπο και τεράστιο ιστορικό βάρος.

«Η διαδρομή του Καποδίστρια μοιάζει με προαναγγελθέν τέλος»

– Πιστεύετε ότι φοβόταν;

Δύσκολη ερώτηση. Είναι απίθανο να μην υπήρχε φόβος. Γνώριζε τις απειλές, ήξερε ότι υπήρχαν φήμες για την εξόντωσή του. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι πήγε μόνος του στην εκκλησία εκείνο το πρωί. Αναρωτιέμαι αν ήξερε ποια θα ήταν η τελευταία του στιγμή.

«Ο παραλληλισμός με τον Χριστό ήταν συνειδητή επιλογή»

Ναι, ήταν ξεκάθαρη η πρόθεση του Γιάννη Σμαραγδή να συνδέσει συμβολικά αυτούς τους δύο βίους. Σύμφωνα και με το σενάριο, η πορεία του Καποδίστρια έμοιαζε με ένα χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου. Ως ηθοποιός, οφείλεις να κινηθείς μέσα στο πλαίσιο που σου δίνεται.

«Μελέτησα πολλούς ιστορικούς για τον ρόλο»

– Πώς προετοιμαστήκατε;

Χρειαζόμουν συγκέντρωση και απομόνωση. Διάβασα πολλά βιβλία, έλαβα υπόψη διαφορετικές ιστορικές προσεγγίσεις, για να έχω μια σφαιρική εικόνα. Ήθελα να αποδώσω τον κοσμοπολίτη, τον μορφωμένο άνθρωπο, τον πολιτικό με όραμα και πνευματικότητα.

– Υπήρξε σκηνή που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα;

Υπήρχαν πολλές δύσκολες στιγμές. Δεν είναι τίποτα εύκολο. Είναι ομαδική δουλειά και πολλές φορές η προετοιμασία είναι επώδυνη, ειδικά όταν υπάρχουν περιορισμοί χρόνου και χρημάτων.

«Περίμενα τις αντιδράσεις για την ταινία»

– Σας αιφνιδίασε η ένταση της κριτικής;

Όχι. Ήξερα ότι θα υπάρξουν έντονες αντιπαραθέσεις, όχι μόνο καλλιτεχνικές αλλά και ιστορικές. Ο Καποδίστριας παραμένει μια αμφιλεγόμενη μορφή. Είναι μια πολύ πιο σύνθετη προσωπικότητα από ό,τι συνήθως λέμε.

Ο απλός κόσμος, όμως, έχει καθημερινά προβλήματα. Ακούω τις αρνητικές κριτικές, αλλά ακούω και τον κόσμο που πηγαίνει, βλέπει την ταινία και συγκινείται.

«Δεν μπορώ να απαξιώσω τον κόσμο που συγκινείται»

– Το κοινό χειροκροτεί στο τέλος.

Δεν μπορώ να το υποτιμήσω αυτό. Αν κάτι δεν άρεσε πραγματικά, ο κόσμος θα του γύριζε την πλάτη. Όταν όμως πηγαίνει στην αίθουσα, έχει δικαίωμα να νιώσει και να κρίνει μόνος του. Ίσως κάτι ψάχνει που του λείπει.

«Το μήνυμα είναι η ακεραιότητα»

Ο κόσμος κάνει αναπόφευκτα συγκρίσεις με το σήμερα. Τι σημαίνει πολιτική, τι σημαίνει θυσία, ποια είναι η σχέση πολίτη και κράτους. Ο Καποδίστριας μπήκε πλούσιος στην πολιτική και έφυγε φτωχός. Δολοφονήθηκε. Αυτά τα ερωτήματα δεν μπορεί να μη μας απασχολούν.

«Η κοινωνία δυσκολεύεται να χωρέσει τέτοιες φιγούρες»

Ο Καποδίστριας παραμένει άβολη φιγούρα. Δεν ξέρω αν η εποχή μας επιτρέπει να ανθίσουν τέτοιοι άνθρωποι. Ζούμε σε μια περίοδο έντονου ατομικισμού, φόβου και ανασφάλειας. Όμως θέλει και αντίσταση.

– Η ίδια η κοινωνία σε αποθαρρύνει να αντισταθείς.

Κάπως έτσι, ναι.

«Κέρδος μου οι άνθρωποι που γνώρισα»

– Δεχθήκατε πιέσεις να μην συμμετάσχετε;

Όχι, προσωπικά όχι.

– Τι σας άφησε αυτός ο ρόλος;

Ήταν μεγάλο κέρδος που γνώρισα καλύτερα αυτή τη μορφή, αλλά και τους απογόνους του, όπως τη Ναταλία Καποδίστρια. Το γύρισμα, οι συναντήσεις, οι συζητήσεις, οι δυσκολίες, όλα αυτά είναι εμπειρίες που κουβαλάς.

– Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα αλλάζατε κάτι;

Όχι. Στον κινηματογράφο ό,τι έγινε, έγινε εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι και το γοητευτικό. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προχωράς και να προσπαθείς στο επόμενο βήμα.