Βρισηίδα Ανδριώτου: «Βλέπω τον Σπύρο με δυο κουτιά χάπια και ουρλιάζω – Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τεράστιο όγκο χρήματος»

Νέα στοιχεία φέρνει στη δημοσιότητα η Βρισηίδα Ανδριώτου, περιγράφοντας με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες την εμπλοκή της ίδιας και του Σπύρου Μαρτίκα σε κύκλωμα ψεύτικων επενδύσεων που τους οδήγησε σε απόγνωση και, τελικά, σε απόπειρα αυτοκτονίας.

Το καλοστημένο σκηνικό στο Καζίνο Λουτρακίου

Η Ανδριώτου εξηγεί πως όλα ξεκίνησαν όταν οι δυο τους αποδέχτηκαν πρόσκληση για ένα πολυτελές Σαββατοκύριακο στο Καζίνο Λουτρακίου, φιλοξενούμενοι του υπαρχηγού του κυκλώματος. Από την άφιξή τους στο ξενοδοχείο, η εξυπηρέτηση ήταν υποδειγματική και τους δόθηκε μια από τις μεγαλύτερες σουίτες.

«Η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου άρχισε όταν δεχθήκαμε να παρευρεθούμε καλεσμένοι του υπαρχηγού στο ξενοδοχείο του καζίνο Λουτρακίου για ένα Σαββατοκύριακο. Μόλις φτάσαμε στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και αναφέραμε το όνομα του αρχηγού, δεχθήκαμε μία άψογη εξυπηρέτηση και μας προσέφεραν ένα μεγάλο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Στη σουίτα του αρχηγού, η οποία ήταν και η καλύτερη του ξενοδοχείου, όπως μας ανέφεραν, η υποδοχή ήταν εγκάρδια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου τον τεράστιο όγκο χρήματος, μας είπαν 5 εκατομμύρια ευρώ, πάνω σε ένα μεγάλο τραπέζι, επιδεικτικά απλωμένο μπροστά μας, μαζί με ένα τεράστιο πουγκί με 1.500 χρυσές λίρες.

Κοιταζόμασταν και νιώσαμε άβολα. Μας καθησύχασαν. Καθίσαμε στον καναπέ και μετά από λίγα λεπτά έβγαλε ο υπαρχηγός από ένα σακίδιο γύρω στις 700.000 € όπως είπε και τα έδωσε στον αρχηγό. Ανέφερε μάλιστα επίμονα ότι αυτά τα λεφτά ήταν του δικηγόρου του».

Η επίδειξη πλούτου και οι πιέσεις για επένδυση

Το κλίμα συνεχίστηκε σε ρυθμούς πολυτελείας. Το ζευγάρι γνώρισε τη σύντροφο του αρχηγού, μια εντυπωσιακή γυναίκα που έδειχνε έντονο ενδιαφέρον προς τη Βρισηίδα. Τα τραπέζια στα εστιατόρια ήταν πανάκριβα και κανείς δεν πλήρωνε.

«Γνωρίσαμε και τη σύντροφο του αρχηγού. Μία ξανθιά εντυπωσιακή γυναίκα τρομερά φιλική, έξυπνη, που εκδήλωνε έντονα τη συμπάθεια και τον θαυμασμό της ιδιαίτερα στο πρόσωπό μου. Τα τραπέζια εκείνο το Σαββατοκύριακο ήταν άκρως πολυτελή και πανάκριβα.

Ο αρχηγός με τεράστια άνεση παράγγελνε τα καλύτερα και δεν είδα ποτέ κάποιον να πληρώνει. Ο Σπύρος Μαρτίκας επέμενε να δώσει κάτι για το τραπέζι και δεν του επέτρεψαν ποτέ να πληρώσει το παραμικρό.

Μετά από όλο αυτό το Σαββατοκύριακο συζητάγαμε συνέχεια για την πλύση εγκεφάλου που δεχθήκαμε για αυτήν την επένδυση. Ο Σπύρος δεχόταν συνέχεια τηλεφωνήματα τόσο από τον υπαρχηγό όσο και από τον αρχηγό, που τον παρακινούσαν να επενδύσει».

Η νύχτα της επίθεσης και η αποτυχία να τον λυγίσουν

Η κατάσταση ξέφυγε όταν ο Σπύρος δέχτηκε επίθεση από δύο άνδρες με όπλα, ενώ φαινόταν να έχει λάβει πληρωμή σε ράβδους χρυσού. Η Ανδριώτου περιγράφει μια κλιμάκωση που οδήγησε στην απόλυτη ψυχική κατάρρευση.

«Ιούλιο, δέχομαι τηλεφώνημα από τον Σπύρο γύρω στις 05:30 το πρωί. Τον ακούω όπως δεν τον έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Τρομαγμένο σε πανικό γιατί του επιτέθηκαν με όπλα δύο τύποι και να μου περιγράφει την ιστορία έτσι όπως έγινε.

Ότι πληρώθηκε με πλάκες χρυσού από το ξενοδοχείο του Λουτρακίου την Παρασκευή, ότι ο υπαρχηγός ήταν συνέχεια μαζί του, ότι πέρασε και τον πήρε από το φαρμακείο του ξημερώματα Δευτέρας συγκεκριμένη ώρα, ότι κοντοστάθηκε με το αυτοκίνητο που εκείνος οδηγούσε, σε ένα σκοτεινό σημείο χωρίς λόγο, λίγα μέτρα πιο κάτω με τον υπαρχηγό που δεν τον άγγιξαν, ενώ ο Σπύρος Μαρτίκας ήταν μέσα στα αίματα, από τα χτυπήματα από τα όπλα. Θα τον πήγαινε ο υπαρχηγός σε ενεχυροδανειστή για να εξαργυρωθεί όλο το χρυσό που του είχαν δώσει».

Η στιγμή της απόλυτης απόγνωσης

Το βράδυ της ίδιας μέρας, η Βρισηίδα περιγράφει σκηνές που κόβουν την ανάσα:

«Το βράδυ μέσα από την κάμερα, βλέπω στα σκοτάδια τον Σπύρο Μαρτίκα με δύο κουτιά χάπια έτοιμος να τα καταπιεί και αρχίζω και ουρλιάζω από το ηχείο της κάμερας. Ειδοποίησα την αδερφή του για να μην ζήσουμε ακόμα χειρότερα γεγονότα. Απόγνωση και απελπισία ξαφνικά σε όλη μας τη ζωή. Πανικός και τρόμος.

Τα παράτησα όλα, πήρα το πρώτο αεροπλάνο και γύρισα αμέσως από τη Μυτιλήνη. Πήρα τηλέφωνο έντρομη τον υπαρχηγό, μέσα σε πανικό, να του ουρλιάζω σε απόγνωση για ό,τι μας έκανε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου την απάθεια, την ψυχρότητα, την περιφρόνηση, την απαξίωση. Κατάλαβα έναν άνθρωπο χωρίς συνείδηση, χωρίς συναίσθημα. Δεν ένιωθε το παραμικρό. Ένας κοινός, αδίστακτος, ψυχρός εγκληματίας που μόλις κατάφερε και πέτυχε τον στόχο του».

«Είδα τον Σπύρο με δυο κουτιά χάπια και ήταν έτοιμος να τα καταπιεί»