Με τα νέα συμπεθέρια δεν τα βρίσκουμε καθόλου, πώς θα παντρέψουμε τα παιδιά μας αν δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας;

Η Ιωάννα περιγράφει το αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί με τους μέλλοντες συμπέθερους, λίγο πριν από τον γάμο της κόρης της. Παρότι τα παιδιά είναι ερωτευμένα και αποφασισμένα, οι γονείς δεν μπορούν να βρουν κοινό βηματισμό.

Δεν ταιριάζουμε καθόλου με τα συμπεθέρια

Η κόρη μου αποφάσισε με τον σύντροφό της να κάνουν το επόμενο βήμα και να παντρευτούν. Ο μελλοντικός μας γαμπρός είναι καλό παιδί, δεν έχω να πω κάτι αρνητικό. Όμως οι γονείς του είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Μένουμε σχετικά κοντά, κάτι που θα έπρεπε θεωρητικά να βοηθά στη συχνή επαφή και στην καλύτερη επικοινωνία. Στην πράξη όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Με τον άντρα μου προσπαθήσαμε να τους προσεγγίσουμε, να βρούμε κάποια κοινά σημεία, να συζητήσουμε ήρεμα για τα παιδιά μας και να γνωριστούμε ουσιαστικά. Δεν καταφέραμε τίποτα. Ό,τι λέμε εμείς, εκείνοι το βλέπουν αλλιώς. Άσπρο εμείς, μαύρο εκείνοι.

Κανονίσαμε να βγαίνουμε όλοι μαζί, να πίνουμε έναν καφέ, να μιλάμε για τα παιδιά και τα σχέδιά τους. Κάθε φορά όμως η προσπάθεια καταλήγει σε αποτυχία – για να το πω όσο πιο ήπια γίνεται. Η λεκτική αντιπαράθεση είναι σχεδόν δεδομένη σε κάθε συνάντηση.

Επίδειξη και υπεροψία σε κάθε κουβέντα

Οι συμπέθεροι είναι άνθρωποι που λατρεύουν να επιδεικνύονται. Μιλούν συνεχώς για τα ταξίδια τους, για τα αποκτήματα τους, για το τι έχουν δει και τι έχουν καταφέρει. Έχουν άποψη για όλα και φυσικά θεωρούν ότι τα κάνουν όλα καλύτερα από τους υπόλοιπους.

Το κάνουν ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί. Θα μας πουν πόσα μέρη έχουν γυρίσει, θα αναφερθούν στα ακριβά αντικείμενα που έχουν αγοράσει και, τον τελευταίο καιρό, που μετακόμισαν σε καινούργιο σπίτι, η συζήτηση περιστρέφεται διαρκώς γύρω από το πόσο κόστισε το καθένα από τα πράγματα μέσα σε αυτό.

Εμείς αποκτήσαμε το σπίτι μας πριν από πολλά χρόνια. Έχουμε ταξιδέψει και εμείς, έχουμε δει τον κόσμο, όμως δεν νιώσαμε ποτέ την ανάγκη να το διαφημίζουμε. Δεν θεωρούμε απαραίτητο να ξέρουν όλοι τι έχουμε ή πόσο κοστίζει. Μας φαίνεται, τουλάχιστον, κακόγουστο.

Δύο διαφορετικές φιλοσοφίες ζωής

Τώρα που πλησιάζει ο γάμος των παιδιών μας, η διαφορά στη νοοτροπία γίνεται ακόμη πιο έντονη. Εμείς είμαστε απλοί άνθρωποι. Κάνουμε τη δουλειά μας ήσυχα, χωρίς θόρυβο, χωρίς να προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε ή να αποδείξουμε κάτι σε κανέναν.

Θέλουμε να κρατάμε χαμηλούς τόνους και αυτό ισχύει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Λιτός γάμος ή επίδειξη πολυτέλειας;

Επιθυμούμε έναν απλό και λιτό γάμο. Η κόρη μας αγαπά τη διακριτικότητα και τη λιτότητα, αυτός είναι ο χαρακτήρας της. Ο γαμπρός, όμως, φαίνεται να επηρεάζεται αρκετά από τους γονείς του.

Εκείνοι αντιδρούν έντονα στην ιδέα ενός σεμνού γάμου. Θέλουν ο γάμος του γιου τους να είναι εντυπωσιακός, λαμπερός, γεμάτος πολυτέλεια, με ό,τι πιο ακριβό και φανταχτερό μπορεί να οργανωθεί. Και φυσικά, σύμφωνα με την παράδοση, τα έξοδα του γάμου βαραίνουν την πλευρά της νύφης.

Και εδώ γεννιέται το μεγάλο μας ερώτημα: μήπως επιθυμούν για άλλη μια φορά να επιδείξουν κάτι, αυτή τη φορά όμως με τη δική μας οικονομική συμμετοχή;

Ιωάννα