Σαν σήμερα 6 Αυγούστου: Πεθαίνει η Ρίτα Σακελλαρίου, η λαϊκή ντίβα που έκανε τη ζωή της τραγούδι

Σαν σήμερα 6 Αυγούστου: Πεθαίνει η Ρίτα Σακελλαρίου, η λαϊκή ντίβα που έκανε τη ζωή της τραγούδι

Από τη χωματερή του Σχιστού και τα εργοστάσια στις μεγαλύτερες πίστες της χώρας – Η φτώχεια, το «Ιστορία μου, αμαρτία μου», ο Ανδρέας Παπανδρέου και η τελευταία περιοδεία ενώ έδινε μάχη με τον καρκίνο

Απόλυτη φτώχεια, σκληρή δουλειά, μεγάλες πίστες, θυελλώδεις έρωτες και τραγούδια που έγιναν συνθήματα: η ζωή της Ρίτας Σακελλαρίου έμοιαζε με ένα λαϊκό τραγούδι γραμμένο ειδικά για εκείνη. Σαν σήμερα, στις 6 Αυγούστου 1999, η σπουδαία ερμηνεύτρια έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών.

Η είδηση του θανάτου της είχε προκαλέσει σοκ, καθώς η πραγματική έκταση της ασθένειάς της είχε γίνει γνωστή μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Η Ρίτα Σακελλαρίου έζησε την ορφάνια, τη φτώχεια και τη σκληρή εργασία, αλλά κατάφερε να φτάσει στις μεγαλύτερες πίστες της Ελλάδας. Γνώρισε θυελλώδεις έρωτες, βρέθηκε δίπλα σε ισχυρούς πολιτικούς και καλλιτέχνες και συνδύασε τα στρας με έναν σπάνιο αυτοσαρκασμό.

Από το «Κάθε ηλιοβασίλεμα» και το «Ιστορία μου, αμαρτία μου» μέχρι το «Αυτός ο άνθρωπος» και το «Εγώ δεν πάω Μέγαρο», η χαρακτηριστική φωνή της συνδέθηκε με διαφορετικές περιόδους του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

Από τη Σητεία στα Ταμπούρια και στη σκληρή βιοπάλη

Η Μαργαρίτα Σακελλαρίου γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1934 στη Σητεία της Κρήτης. Οι γονείς της είχαν γνωριστεί στην Κάλυμνο, όπου είχε βρει καταφύγιο η οικογένεια της μητέρας της, η οποία προερχόταν από πρόσφυγες της Σμύρνης.

Σε ηλικία περίπου δέκα ετών μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στα Ταμπούρια του Κερατσινίου. Ο πατέρας της ήταν τσαγκάρης και κομμουνιστής και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου βρέθηκε στο στόχαστρο των Αρχών. Τελικά έχασε τη ζωή του από αδέσποτη σφαίρα.

Μετά τον θάνατό του, η οικογένεια βρέθηκε αντιμέτωπη με την απόλυτη φτώχεια. Η Ρίτα Σακελλαρίου παντρεύτηκε σε ηλικία μόλις 14 ετών και απέκτησε δύο παιδιά, όμως ο γάμος της δεν κράτησε για πολύ.

Για να μπορέσει να επιβιώσει, εργάστηκε στο καπνεργοστάσιο του Παπαστράτου, στα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, αλλά και στη χωματερή του Σχιστού.

Την ίδια περίοδο άρχισε να εμφανίζεται σε λαϊκά κέντρα. Ανάμεσα στους πρώτους ανθρώπους που ξεχώρισαν τη φωνή της ήταν ο τυφλός μαέστρος Στέλιος Χρυσίνης, ο οποίος την άκουσε να τραγουδά στον «Μύλο» στο Πέραμα.

Εκείνος τη βοήθησε να προσεγγίσει τις δισκογραφικές εταιρείες και αργότερα την έστειλε στο «Φαληρικόν» στις Τζιτζιφιές. Εκεί βρέθηκε δίπλα σε σπουδαίους δημιουργούς, όπως ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου.

Για αρκετά χρόνια τραγουδούσε δεύτερες φωνές, συγκεντρώνοντας πολύτιμη εμπειρία κοντά στους ανθρώπους που είχαν διαμορφώσει το μεταπολεμικό λαϊκό τραγούδι.

Το «Ιστορία μου, αμαρτία μου» που έγινε το τραγούδι της ζωής της

Η πρώτη μεγάλη προσωπική επιτυχία της ήρθε το 1970 με το τραγούδι «Κάθε ηλιοβασίλεμα», σε μουσική του Γιώργου Μανισαλή και στίχους του Κώστα Ψυχογιού. Ο τίτλος του τραγουδιού χρησιμοποιήθηκε και στον πρώτο μεγάλο προσωπικό της δίσκο.

Τρία χρόνια αργότερα ήρθε η επιτυχία που έμελλε να τη σημαδέψει. Το «Ιστορία μου, αμαρτία μου» ακούστηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα και έγινε το τραγούδι με το οποίο ταυτίστηκε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο.

Η επιτυχία του είχε ξεκινήσει πριν ακόμη κυκλοφορήσει επίσημα σε δίσκο. Η Ρίτα Σακελλαρίου το ερμήνευε στα νυχτερινά κέντρα και το κοινό άρχισε να τη χαιρετά χρησιμοποιώντας τον τίτλο του.

Το τραγούδι ακούστηκε ακόμη και στην ταινία τρόμου «Ο Εξορκιστής» του Γουίλιαμ Φρίντκιν, σε σκηνή που διαδραματίζεται στο σπίτι της ελληνικής καταγωγής οικογένειας του πατέρα Καρράς.

Εκείνα τα χρόνια, η ερμηνεύτρια είχε ήδη εμφανιστεί και σε ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, αρκετές φορές δίπλα στον Νίκο Ξανθόπουλο και τη Μάρθα Βούρτση, τραγουδώντας γνωστές λαϊκές επιτυχίες.

Το «Κουίν Αν» και η ιδιαίτερη σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου

Το 1970 παντρεύτηκε τον παλαιστή Στέφανο Σιδηρόπουλο, γνωστό με το προσωνύμιο «Λευκός Άγγελος», ο οποίος ήταν 13 χρόνια μικρότερός της. Το ζευγάρι απέκτησε τρεις γιους και δημιούργησε το νυχτερινό κέντρο «Κουίν Αν» στην Εθνική Οδό.

Από το κέντρο πέρασαν πολλοί γνωστοί πολιτικοί και καλλιτέχνες, ανάμεσά τους η Μελίνα Μερκούρη και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είχε ιδιαίτερη αδυναμία στο τραγούδι «Αυτός ο άνθρωπος» και, σύμφωνα με μαρτυρίες εκείνης της εποχής, καλούσε τη Ρίτα Σακελλαρίου στη γιορτή του στο Καστρί για να του το τραγουδήσει.

Η σχέση της με τον Ανδρέα Παπανδρέου και με άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ βρέθηκε πολλές φορές στο επίκεντρο δημοσιευμάτων. Παράλληλα, η δημόσια εικόνα της συνδέθηκε με την άνθηση της νυχτερινής διασκέδασης και την καταναλωτική ευφορία που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του 1980.

Ο γάμος της με τον Στέφανο Σιδηρόπουλο κράτησε περίπου επτά χρόνια. Μετά τον χωρισμό τους πέρασε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, ωστόσο κατάφερε να επιστρέψει δυναμικά στη δισκογραφία και στις πίστες.

«Είσαι σαράντα γυναίκες όταν πατάς στην πίστα»

Σημαντικό σταθμό στην πορεία της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον συνθέτη Τάκη Μουσαφίρη. Μαζί ηχογράφησαν τραγούδια που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα, όπως τα «Μια ζωή πληρώνω», «Ένας άνδρας κλαίει», «Ένα τραγούδι πες μου ακόμα» και «Αυτός ο άνθρωπος».

Ο Τάκης Μουσαφίρης φέρεται να της είχε πει ότι όταν ανέβαινε στην πίστα ήταν «σαράντα γυναίκες μαζί», θέλοντας να περιγράψει τη μοναδική ενέργεια, τον δυναμισμό και την επιβλητική σκηνική παρουσία της.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 συνεργάστηκε με τον Νίκο Καρβέλα, ο οποίος έγραψε για εκείνη το «Σώσε με». Στον ίδιο δίσκο, με τίτλο «Αρέσω», περιλαμβάνονταν επίσης το ομότιτλο τραγούδι και το «Είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα».

Σταδιακά, η Ρίτα Σακελλαρίου άρχισε να στηρίζει ένα μέρος της καριέρας της σε τραγούδια με έντονο χιούμορ, προκλητικούς τίτλους και ρεφρέν που έμεναν εύκολα στη μνήμη.

Δεν προσπάθησε ποτέ να απομακρυνθεί από αυτή την εικόνα. Αντίθετα, την αγκάλιασε και την αντιμετώπιζε συχνά με τον χαρακτηριστικό αυτοσαρκασμό της.

Η μεγάλη επιτυχία «Εγώ δεν πάω Μέγαρο»

Το 1993 κυκλοφόρησε μία από τις πλέον χαρακτηριστικές επιτυχίες της τελευταίας περιόδου της καριέρας της: «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο», σε μουσική του Νίκου Τερζή και στίχους του Γιώργου Παυριανού.

Το τραγούδι αντιπαρέβαλλε με χιουμοριστικό τρόπο τον κόσμο του Μεγάρου Μουσικής με εκείνον της λαϊκής διασκέδασης. Παράλληλα, αξιοποιούσε την εικόνα που είχε δημιουργήσει η ίδια ως μια ώριμη και δυναμική γυναίκα, η οποία δεν δίσταζε να μιλά ανοιχτά για τον έρωτα και τους νεότερους άνδρες.

Ακολούθησαν οι δίσκοι «Και ξανά ερωτευμένη» το 1995 και «Να κρατάμε επαφή» το 1997. Ήταν οι τελευταίες ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές της πριν εμφανιστεί η σοβαρή ασθένεια.

Η τελευταία περιοδεία ενώ έδινε μάχη με τον καρκίνο

Τον Αύγουστο του 1998 ένας επίμονος πόνος στην πλάτη, τον οποίο αρχικά απέδωσε σε ψύξη, την ανάγκασε να επισκεφθεί το νοσοκομείο. Οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι έπασχε από καρκίνο και αμέσως ξεκίνησε χημειοθεραπείες.

Παρά την επιδείνωση της κατάστασης της υγείας της και την απώλεια των μαλλιών της, στις αρχές του 1999 φόρεσε περούκα και ταξίδεψε στην Αυστραλία για να πραγματοποιήσει περιοδεία.

Οι συνεργάτες της θυμούνταν ότι, μετά το τέλος των εμφανίσεων, δεν είχε πλέον τη δύναμη να τους ακολουθήσει. Επέστρεφε μόνη της στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστεί και να συγκεντρώσει δυνάμεις για την επόμενη βραδιά.

Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα εισήχθη και πάλι στο νοσοκομείο. Ο καρκίνος είχε ξεκινήσει από το πάγκρεας και είχε πλέον προκαλέσει εκτεταμένες μεταστάσεις.

Η Ρίτα Σακελλαρίου πέθανε στις 6 Αυγούστου 1999, αφήνοντας πίσω της μια καριέρα τεσσάρων δεκαετιών. Το ρεπερτόριό της αποτύπωσε όχι μόνο τις αλλαγές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, αλλά και τις έντονες αντιφάσεις μιας ολόκληρης εποχής.

Πίσω από τα στρας, τα τραγούδια-σλόγκαν και τη δημόσια εικόνα της «βασίλισσας της νύχτας» κρυβόταν μια γυναίκα που ξεκίνησε από την απόλυτη φτώχεια και κατάφερε να γίνει μία από τις πιο αγαπητές και αναγνωρίσιμες λαϊκές ερμηνεύτριες της Ελλάδας.