Πέθανε πρωί στα 88 ο πασίγνωστος ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης

Πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο πασίγνωστος ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης Δημήτρης Τσούτσης, ένας καλλιτέχνης που άφησε έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το τηλεοπτικό κοινό τη δεκαετία του ’90.

Η διαδρομή ενός σεμνού εργάτη του θεάτρου

Ο Δημήτρης Τσούτσης υπηρέτησε το θέατρο με συνέπεια και ήθος για περισσότερα από 30 χρόνια. Αν και το ευρύ κοινό τον γνώρισε κυρίως μέσα από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, η ουσία της καλλιτεχνικής του πορείας βρισκόταν στη σκηνή.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932 και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Πέλλου Κατσέλη, από όπου αποφοίτησε το 1964, ξεκινώντας αμέσως μια σταθερή και αξιόλογη πορεία.

Τα πρώτα χρόνια στο Εθνικό θέατρο

Το 1965 εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε ως μέλος του χορού στην τραγωδία του Αισχύλου «Αγαμέμνων». Θα παραμείνει εκεί μέχρι το 1968, συμμετέχοντας σε σημαντικές παραγωγές.

Κατά την πρώτη του θητεία στο Εθνικό εμφανίστηκε στα έργα: «Άλκηστις» του Ευριπίδη, «Η Τρελή του Σαγιό» του Ζιροντού, «Το Ιερό Σφαγείο» του Παντελή Πρεβελάκη, «Εκάβη» του Ευριπίδη, «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, «Ηφαίστειο» του Παντελή Πρεβελάκη, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή, «Ταρτούφος» του Μολιέρου, «Ρήσος» του Ευριπίδη και «Ιππής» του Αριστοφάνη.

Το 1968 αποχώρησε από το Εθνικό Θέατρο, αντιδρώντας στην πολιτική παρέμβαση που επιχειρούσε να επιβάλει το δικτατορικό καθεστώς. Την ίδια στάση κράτησαν τότε και εμβληματικές μορφές όπως ο Αλέξης Μινωτής και η Κατίνα Παξινού.

Στο ελεύθερο θέατρο και μεγάλες συνεργασίες

Μετά την αποχώρησή του, στράφηκε στο ελεύθερο θέατρο. Το 1968 συνεργάστηκε με τον θίασο του Δημήτρη Χορν στον «Δον Ζουάν» του Μολιέρου.

Το 1969 εμφανίστηκε με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη στο έργο «Μην ακούτε, κυρίες μου» του Γκιτρύ, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πρωταγωνίστησε στο θέατρο Μετροπόλιταν στο έργο «Τα Μεγάλα Χρόνια» του Γεωργίου Ρούσσου, ενσαρκώνοντας τον Εθνικό συνθέτη Νικόλαο Μάντζαρο.

Το 1970 συνεργάστηκε με τον θίασο των Αλέξη Μινωτή και Κατίνας Παξινού στο έργο «Η Ήρα και το παγώνι» του Ο’ Κέισι.

Από το 1971 έως το 1973 ήταν μέλος του θιάσου του Δημήτρη Μυράτ, συμμετέχοντας στα έργα: «Φόνος στο Ιερό Παλάτιο» του Γεωργίου Ρούσσου, «Η Αγία Ιωάννα των Σφαγείων» του Μπρεχτ, «Πρόβατα στο διάδρομο προσγειώσεως» του Μπουχβάλντ, «Παράξενο τάμα» του Γκόμεζ και «Ο Κόκκος της Άμμου» του Ρομπέρ Τομά.

Η επιστροφή και η μακρά πορεία στο Εθνικό

Το 1973 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1982.

Στη δεύτερη αυτή περίοδο συμμετείχε σε πληθώρα σημαντικών έργων, όπως «Αλκιβιάδης» του Νίκου Τουτουντζάκη, «Όπως σας αρέσει» του Σαίξπηρ, «Κύκλωψ» του Ευριπίδη, «Ο Θάνατος του Δαντόν» του Μπύχνερ, «Ο Βασιλιάς Ουμπού» του Ζαρρύ, «Ο Γενικός Γραμματέας» του Ηλία Καπετανάκη, «Θηλιά» του Γιώργου Σκούρτη, «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ, «Στη φωλιά του κούκου» του Έλτον, «Ιππής», «Θεσμοφοριάζουσες», «Όρνιθες», «Αχαρνείς», «Λυσιστράτη» και «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ, «Ένας μήνας στην εξοχή» του Τουργκένιεφ, «Η Σονάτα των Φαντασμάτων» του Στρίντμπεργκ, «Στο Βυθό» του Γκόρκι και πολλά ακόμη.

Το 1982 αποχώρησε ξανά από το Εθνικό και εμφανίστηκε στο θέατρο Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού στο έργο «Σόδομα και Γόμορρα» του Νίκου Καζαντζάκη.

Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Χρήστο Πολίτη, το δίδυμο Γιάννη Φέρτη – Μίμης Ντενίση στα έργα «Αμαντέους» και «Μαύρη Κωμωδία» του Πίτερ Σάφερ, καθώς και με τον θίασο Αλέκου Αλεξανδράκη – Νόνικας Γαληνέα στο «Ευαίσθητη Ισορροπία» του Άλμπι.

Το 1988 επέστρεψε για τρίτη φορά στο Εθνικό Θέατρο, όπου παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2003.

Σε αυτή την τελευταία του περίοδο εμφανίστηκε σε έργα όπως «Θεσμοφοριάζουσες», «Ηλίθιος» του Ντοστογιέφσκι, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στον ρόλο του άρχοντα Καπουλέτου, «Η Φαλακρή Τραγουδίστρια» του Ιονέσκο, «Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι» του Μπέρναρντ Σω, «Το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας» του Ξενόπουλου, «Η Τρέλα του Γεωργίου Γ’» του Μπένετ και «Πλούτος» του Αριστοφάνη στον ομώνυμο ρόλο.

Το 2003 αποχαιρέτησε οριστικά τη σκηνή με το έργο «Ένας ήρωας με παντούφλες» των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακόπουλου, ερμηνεύοντας τον Αποστόλο Δεκαβάλα. Σε αυτή την παράσταση είχα την τιμή και τη χαρά να τον απολαύσω και εγώ.

Κινηματογράφος, τηλεόραση και άλλες δημιουργικές ανησυχίες

Οι κινηματογραφικές του συμμετοχές ήταν λίγες αλλά χαρακτηριστικές. Πρωτοεμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη το 1968 με την «Ανοιχτή Επιστολή» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου. Ακολούθησαν οι ταινίες «Παπαφλέσσας – Η μεγάλη στιγμή του ’21», «Αιχμάλωτοι του Μίσους», «Ο Ιπποκράτης και η Δημοκρατία», «Σουλιώτες», «Ως την τελευταία στιγμή» και «Η Δίκη των Δικαστών», το 1974, που ήταν και η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο.

Στην τηλεόραση συμμετείχε σε 13 σειρές. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1972 στη σειρά «Η Ταβέρνα». Ακολούθησαν οι «Έτσι είναι η ζωή», «Ανθρώπινες Ιστορίες», «Εισβολή από άλλον πλανήτη», «Η Κυρία Ντορεμί», «Μαντώ Μαυρογένους», «Το τυχερό μου αστέρι», «Ακριβή μου Σοφία», «Άλλη μια φασαρία», «Λαβ Σόρρυ», «Χάλι Εντ», «Δύο Ξένοι» και «7 Θανάσιμες πεθερές», που αποτέλεσε και την τελευταία του τηλεοπτική παρουσία.

Παράλληλα, συμμετείχε σε ραδιοφωνικά θεατρικά έργα και σε παραστάσεις για την εκπομπή «Το Θέατρο της Δευτέρας».

Ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική, εκθέτοντας τα έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.

Ένα από τα έργα του

Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1965, με έντονη συνδικαλιστική παρουσία. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Σωματείου Καλλιτεχνών Εθνικού Θεάτρου (ΣΚΕΘ), όπου υπηρέτησε για χρόνια ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου και ταμίας.

Ο Δημήτρης Τσούτσης έφυγε από τη ζωή στις 3 Φεβρουαρίου 2020, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία θεατρική παρακαταθήκη.

Έρευνα – Κείμενο: Λευτέρης Παντούλας