Πάνος Βλάχος: Γιατί σήκωσε το φέρετρο του Νίκου Καλογερόπουλου στην κηδεία – Η άγνωστη σχέση τους

Πάνος Βλάχος: Γιατί σήκωσε το φέρετρο του Νίκου Καλογερόπουλου – Η άγνωστη σχέση τους

Πάνος Βλάχος: Συντετριμμένος στην κηδεία του Νίκου Καλογερόπουλου – Ο άνθρωπος που άλλαξε τη ζωή του

Με δάκρυα στα μάτια, ο Πάνος Βλάχος σήκωσε το φέρετρο του Νίκου Καλογερόπουλου, αποχαιρετώντας έναν άνθρωπο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή και στην καλλιτεχνική πορεία του. Η πολιτική κηδεία πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 12 Αυγούστου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο φωτογραφικός φακός κατέγραψε τον ηθοποιό εμφανώς συντετριμμένο, καθώς έλεγε το τελευταίο «αντίο» σε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, ο οποίος υπήρξε παράλληλα μία από τις πιο σημαντικές παρουσίες στα πρώτα βήματα της δικής του διαδρομής.

Ο άνθρωπος που του άνοιξε τον δρόμο στο θέατρο

Η σχέση ανάμεσα στον Πάνο Βλάχο και τον Νίκο Καλογερόπουλο δεν περιορίστηκε ποτέ σε μία απλή επαγγελματική συνεργασία. Ο Καλογερόπουλος ήταν ο άνθρωπος που ουσιαστικά του άνοιξε την πόρτα του θεάτρου, την εποχή που ο νεαρός τότε ηθοποιός και μουσικός δεν είχε ακόμη αποφασίσει ποια καλλιτεχνική κατεύθυνση ήθελε να ακολουθήσει.

Εκείνη την περίοδο, ο Πάνος Βλάχος συμμετείχε σε μία ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Δήμου Βούλας. Εκεί τον πρόσεξε ο παραγωγός Βασίλης Χριστομόγλου, ο οποίος στη συνέχεια τον σύστησε στον Νίκο Καλογερόπουλο.

Η συνάντηση αυτή έμελλε να αλλάξει ολόκληρη την πορεία της ζωής του. Μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Βλάχος πήρε μία απόφαση που αποδείχθηκε καθοριστική: εγκατέλειψε τη δουλειά του σε ναυτιλιακή εταιρεία και ακολούθησε τον θίασο του Καλογερόπουλου στην περιοδεία της παράστασης «Οι κυνικοί ξανάρχονται».

«Ο Καλογερόπουλος με έμπλεξε με το κομμάτι της δημιουργίας»

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Πάνος Βλάχος είχε αναφερθεί με ιδιαίτερη συγκίνηση σε εκείνη την περίοδο, περιγράφοντας πόσο σημαντική υπήρξε η συγκεκριμένη γνωριμία όχι μόνο για την πορεία του στην υποκριτική, αλλά συνολικά για τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του ταυτότητας.

«Ο Καλογερόπουλος με έμπλεξε με το κομμάτι της δημιουργίας, όχι μόνο της υποκριτικής, της δημιουργίας γενικότερα, της μουσικής, της συγγραφής, της σύνθεσης», είχε εξομολογηθεί στην «Καθημερινή».

Ο ηθοποιός είχε περιγράψει αυτή την πρώτη εμπειρία ως έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο από εκείνον που γνώριζε μέχρι τότε.

«Δεν είχα ξανασυναντήσει ομάδα ανθρώπων που έγραφαν τραγούδια, έπαιζαν μουσικά όργανα, μάθαιναν καινούργια. Μπήκα μέσα σε αυτό και δημιουργήθηκε ένας πυρήνας που αργότερα άρχισε να γεννάει και αυτός πράγματα. Αν δεν είχα περάσει από αυτό, δεν θα είχα φανταστεί ότι θα ήθελα να γράφω τραγούδια και να συνθέτω εκτός από το να ερμηνεύω ρόλους», είχε παραδεχτεί.

Η φράση του Καλογερόπουλου που δεν ξέχασε ποτέ

Από τις αναμνήσεις που κρατούσε από εκείνη την εποχή, ο Πάνος Βλάχος είχε ξεχωρίσει μία συγκεκριμένη φράση του Νίκου Καλογερόπουλου. Λόγια που, όπως είχε αποκαλύψει, τον συνόδευσαν και τον επηρέασαν σε ολόκληρη τη μετέπειτα διαδρομή του.

«“Πανούλη”, μου είπε, “από μένα μόνο τα καλά να κρατάς”. Αυτό νομίζω με καθόρισε, με την έννοια ότι δεν έχω υπάρξει ποτέ μέλος μιας ομάδας ανθρώπων που είναι ίδιοι και γι’ αυτό ούτε το στιλ της υποκριτικής μου είναι συγκεκριμένο, ούτε το στιλ της μουσικής, ούτε η πορεία μου», είχε εξομολογηθεί.

Ο Πάνος Βλάχος κράτησε, όπως είχε πει, από τον Καλογερόπουλο και από τους ανθρώπους που γνώρισε αργότερα στη διαδρομή του όλα εκείνα τα στοιχεία που τον βοηθούσαν να εξελίσσεται, χωρίς να περιοριστεί σε ένα συγκεκριμένο καλλιτεχνικό καλούπι.

Μέσα από αυτή την πρώτη συνεργασία ανακάλυψε έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης, στον οποίο η υποκριτική, η μουσική, η σύνθεση και η συγγραφή μπορούσαν να συνυπάρχουν. Έτσι, όπως είχε παραδεχτεί, «κόλλησε το μικρόβιο» της στιχουργικής.

Αυτό το «μικρόβιο» τον συνόδευσε και τα επόμενα χρόνια, οδηγώντας τον τελικά και στη δική του δισκογραφική πορεία. Αυτή η βαθιά σύνδεση εξηγεί γιατί ο Πάνος Βλάχος εμφανίστηκε τόσο συντετριμμένος στην κηδεία του Νίκου Καλογερόπουλου και θέλησε να σηκώσει το φέρετρό του.

Ο Πάνος Βλάχος δεν αποχαιρετούσε απλώς έναν σπουδαίο ηθοποιό και έναν καλλιτέχνη που θαύμαζε. Αποχαιρετούσε τον μέντορα που βρέθηκε στην αρχή της πορείας του, πίστεψε σε εκείνον και του έδωσε την πρώτη μεγάλη ώθηση για να ανακαλύψει τι πραγματικά ήθελε να κάνει στη ζωή του.