Οι παππούδες και οι γιαγιάδες συχνά γίνονται οι «αφανείς ήρωες» της καθημερινότητας μιας οικογένειας. Πίσω από πολλές στιγμές ηρεμίας για τους εργαζόμενους γονείς, βρίσκονται εκείνοι που αφιερώνουν χρόνο, φροντίδα και αγάπη για να μεγαλώσουν τα εγγόνια τους.
Οι σούπερ ήρωες με τα ασημένια μαλλιά
Για να στηρίξουν τα παιδιά τους που τρέχουν ασταμάτητα ανάμεσα σε δουλειά, υποχρεώσεις και άγχος.
«Πώς γίνεται να είπε γιαγιά πρώτα ο μικρός;», αναρωτιέται η μαμά του, ενώ ετοιμάζεται για μια ιδιαίτερα σημαντική παρουσίαση στη δουλειά.
Η απάντηση είναι απλή.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες εμφανίζονται εκεί που οι μέρες ξεκινούν από πολύ νωρίς και τα προγράμματα των γονιών είναι γεμάτα επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Είναι εκεί για να παίξουν με τις κούκλες, να ψάξουν τα αυτοκινητάκια που χάθηκαν πίσω από τον καναπέ, να πλάσουν μικρά ανθρωπάκια με ζυμαράκι. Να πουν ιστορίες, να κάνουν τη φωνή από το παπάκι, να σπρώξουν την κούνια πιο ψηλά – μέχρι το δέντρο. Να μαγειρέψουν μακαρόνια με κιμά και να ψήσουν μπισκότα.
Με απλά λόγια, γίνονται το ισχυρό δίχτυ ασφαλείας που κρατάει όρθια την οικογένεια.
Η σιωπηλή στήριξη των οικογενειών
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες δεν είναι απλώς babysitter όταν οι γονείς πρέπει να βρίσκονται στη δουλειά. Ούτε μόνο οι άνθρωποι που αφηγούνται ιστορίες από το παρελθόν της οικογένειας.
Συχνά, χωρίς ιδιαίτερη αναγνώριση, μετατρέπονται σε βασικό κρίκο οικονομικής και συναισθηματικής στήριξης που επιτρέπει σε πολλές οικογένειες να λειτουργούν.
Η συμβολή τους φαίνεται μέσα από αμέτρητες μικρές πράξεις της καθημερινότητας. Από το να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο και να τα πάνε στις δραστηριότητες, μέχρι τη φροντίδα όταν αρρωστήσουν. Από μια πρακτική συμβουλή μέχρι μια μικρή εξυπηρέτηση, ακόμη και ένα χατίρι που γίνεται διακριτικά, πολλές φορές χωρίς να το γνωρίζουν οι γονείς.
Και όλες αυτές οι κινήσεις δεν έχουν μόνο συναισθηματική αξία. Έχουν και πρακτική.
Εξοικονομούν χρόνο και χρήματα για τους εργαζόμενους γονείς, περιορίζουν την ανάγκη για εξωτερική φροντίδα και επιτρέπουν σε πολλές οικογένειες να διατηρούν σταθερό εισόδημα και επαγγελματική καθημερινότητα.
Πόσο μεγάλη είναι η προσφορά τους σε αριθμούς
Αν επιχειρήσει κανείς να υπολογίσει την αξία αυτής της προσφοράς, τα στοιχεία δείχνουν πως η «δωρεάν» εργασία των ηλικιωμένων φροντιστών αντιστοιχεί σε σημαντικά ποσά που διαφορετικά θα κατευθύνονταν σε υπηρεσίες φύλαξης ή κοινωνικής φροντίδας.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι πολλές οικογένειες καταφέρνουν να διατηρήσουν δύο εργαζόμενους γονείς, επαγγελματική σταθερότητα και μεγαλύτερη ευελιξία στην καθημερινότητα.
Ωστόσο, το να θεωρείται αυτή η βοήθεια αυτονόητη δεν είναι δίκαιο.
Πολλοί παππούδες και γιαγιάδες επιβαρύνουν την υγεία τους, αναβάλλουν προσωπικές ανάγκες ή στερούνται μια πιο ήρεμη ζωή χωρίς υποχρεώσεις, προκειμένου να στηρίξουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Γιατί είναι διαφορετικό να πηγαίνεις να δεις τα εγγόνια σου, να παίξεις μαζί τους και να χαρείς τον χρόνο μαζί τους, και άλλο να «χτυπάς κάρτα» καθημερινά με συγκεκριμένο ωράριο ώστε να μπορούν οι γονείς να πάνε στη δουλειά.
Κέρδος για όλους αλλά όχι πάντα ισορροπημένο
Τα εγγόνια κερδίζουν αγάπη, ρίζες και μια ζωντανή σύνδεση με την οικογενειακή ιστορία. Οι νέοι γονείς ανακουφίζονται από το καθημερινό άγχος. Οι ηλικιωμένοι, από την άλλη πλευρά, συχνά βρίσκουν νόημα, επαφή και έναν ενεργό ρόλο μέσα στην οικογένεια που τους κρατά κοινωνικά δραστήριους.
Όμως είναι πραγματικά ισορροπημένο αυτό το κέρδος;
Αυτή η άτυπη «συμφωνία» ενισχύει τους οικογενειακούς δεσμούς και την κοινωνική συνοχή, αλλά δεν εξαφανίζει την ανάγκη προστασίας των ίδιων των ανθρώπων που προσφέρουν τη φροντίδα.
Η συνεχής εμπλοκή στο μεγάλωμα των εγγονιών μπορεί να επιβαρύνει τη σωματική υγεία με κούραση, να δημιουργήσει ψυχολογική πίεση και να περιορίσει το δικαίωμα των ηλικιωμένων σε ξεκούραση και προσωπικό χρόνο.
Η κοινωνία πρέπει να δει αλλιώς τον ρόλο τους
Η κοινωνία κερδίζει πολλά από αυτή την προσφορά σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο. Υπάρχει όμως και ο κίνδυνος να εξαντληθούν οι ίδιοι οι άνθρωποι που στηρίζουν αυτό το σύστημα.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες δεν έχουν μόνο αυτόν τον ρόλο. Έχουν και τη δική τους ζωή.
Ίσως γι’ αυτό χρειάζεται μια ευρύτερη αλλαγή στη νοοτροπία.
Το ελληνικό μοντέλο του «μεγάλωσα με τη γιαγιά μου» χρειάζεται επανεξέταση, ειδικά όταν οι γονείς είναι ενεργοί και μπορούν να αναλάβουν τον βασικό ρόλο της ανατροφής.
Εκείνοι καλούνται να ζήσουν το δικό τους μοναδικό θαύμα της γονεϊκότητας – με βοήθεια, αλλά όχι με δεδομένη την καθημερινή θυσία των παππούδων.
Περισσότερο από φύλακες των παιδιών
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι κάτι πολύ περισσότερο από «εφεδρικοί φύλακες».
Είναι οι φορείς της μνήμης και των οικογενειακών παραδόσεων. Είναι μια πηγή συναισθήματος, ασφάλειας και αποδοχής για τα παιδιά.
Και επειδή ο χρόνος μαζί τους δεν είναι ανεξάντλητος, χρειάζεται να τον προστατεύουμε και να τον τιμούμε.
Όχι να εξαντλούνται για να αντικαταστήσουν τους γονείς ή τις δομές πρόνοιας, όπως το σχολείο και οι παιδικοί σταθμοί, που έχουν επίσης το δικό τους σημαντικό μερίδιο στην ανατροφή και τη διαμόρφωση των παιδιών.
To «alldaynews.gr» αποποιείται κάθε ευθύνη από τις αναδημοσιεύσεις άρθρων τρίτων ιστοσελίδων, για τα οποία (άρθρα) την ευθύνη την έχει ο υπογράφων ως πηγή.
