Καταδικάστηκε σε 8 χρόνια φυλακή ο Παναγιώτης Ψωμιάδης

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης καταδικάστηκε σε συνολική ποινή κάθειρξης 8 ετών για υποθέσεις που σχετίζονται με εικονικά έργα και παράτυπες προσλήψεις, κατά την περίοδο που ήταν επικεφαλής της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Θεσσαλονίκης.

Ποινή φυλάκισης για εικονικά έργα και συμβάσεις

Η υπόθεση αφορά την περίοδο 2007–2010, όπου, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η ζημιά για το Δημόσιο ανέρχεται σε περίπου 1,3 εκατομμύρια ευρώ. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης κρίθηκε ένοχος για τα αδικήματα της απιστίας και της ψευδούς βεβαίωσης. Όπως αναφέρεται, κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Νομαρχία, εγκρίθηκαν συνολικά 81 συμβάσεις έργου για δήθεν υλοποίηση συγκεκριμένων εργασιών, με τους εργαζόμενους όμως να απασχολούνται σε άλλες υπηρεσίες και όχι στα έργα για τα οποία είχαν υπογραφεί.

Η ποινή που του επιβλήθηκε από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης ανέρχεται σε οκτώ έτη και θα εκτιθεί κατ’ οίκον, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του – είναι πλέον 78 ετών. Παράλληλα, αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό η καλή συμπεριφορά του μετά την τέλεση των πράξεων. Επιπλέον, του χορηγήθηκε αναστολή εκτέλεσης της ποινής μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό, κάτι που σημαίνει πως παραμένει ελεύθερος μέχρι τότε.

Η εμπλοκή του αδελφού του και η κατάσταση της υγείας του

Κατηγορούμενος για την ίδια υπόθεση είναι και ο αδελφός του, Διονύσης Ψωμιάδης, ο οποίος διατελούσε αναπληρωτής νομάρχης την επίμαχη περίοδο. Ωστόσο, η δικογραφία ως προς το πρόσωπό του διαχωρίστηκε, καθώς ο συνήγορός του επικαλέστηκε σοβαρά προβλήματα πνευματικής διαύγειας, που τον καθιστούν ανίκανο να παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία.

Οι δικαστές αποφάσισαν τη διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, με συμμετοχή νευρολόγων, ώστε να κριθεί η κατάσταση της υγείας του και, ανάλογα με τα αποτελέσματα, να αποφασιστεί αν μπορεί να δικαστεί ή όχι.

Η απόφαση του Άρειου Πάγου και η ανατροπή

Αρχικά, οι δύο αδελφοί είχαν απαλλαγεί με απόφαση άλλου δικαστηρίου. Η απαλλαγή βασίστηκε στον νόμο 4735/2020, που προέβλεπε ότι παύει το αξιόποινο για πράξεις αιρετών και υπαλλήλων των ΟΤΑ, εφόσον αφορούν πληρωμές ενταλμάτων έως τις 31 Ιουλίου 2019, και αυτές πραγματοποιήθηκαν με βάση ελέγχους των δημοσιονομικών αρχών και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Ωστόσο, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Αχιλλέας Ζήσης, άσκησε αναίρεση επί της απαλλακτικής απόφασης, θεωρώντας πως εφαρμόστηκε εσφαλμένα η ποινική διάταξη. Επιπλέον, έθεσε ζήτημα «κρυπτοαμνηστίας», δηλαδή συγκαλυμμένης αμνηστίας, κάτι που είναι αντισυνταγματικό.

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με οριακή πλειοψηφία, έκρινε τελικά ότι η συγκεκριμένη διάταξη του νόμου είναι αντισυνταγματική, καθώς οδηγεί σε συγκεκαλυμμένη αμνηστία. Έτσι, η υπόθεση επέστρεψε για νέα εκδίκαση στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης και ξεκίνησε από την αρχή.

Το περιεχόμενο του κατηγορητηρίου

Σύμφωνα με το νέο κατηγορητήριο, οι αδελφοί Ψωμιάδη σχεδίασαν την πρόσληψη δεκάδων εργαζομένων στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, μέσω συμβάσεων έργου, για την εκτέλεση συνολικά 8 έργων, πολλά από τα οποία υποτίθεται ότι σχετίζονταν με την Πληροφορική. Στην πραγματικότητα όμως τα έργα αυτά είτε δεν υλοποιήθηκαν ποτέ είτε ήταν προσχηματικά.

Όπως αναφέρεται, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης υπέγραφε ψευδείς βεβαιώσεις ότι τα έργα εκτελέστηκαν, με σκοπό να πληρωθούν οι συμβασιούχοι, παρόλο που αυτοί εργάζονταν σε εντελώς διαφορετικά αντικείμενα και υπηρεσίες.

Η απολογία του Παναγιώτη Ψωμιάδη

Κατά την απολογία του, ο πρώην νομάρχης αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες. Υποστήριξε ότι δεν υπήρξε καμία πρόθεση δόλου, κανένα προσωπικό όφελος, ούτε και ζημία για το Δημόσιο. Αντίθετα, όπως είπε, οι εργαζόμενοι κάλυπταν σημαντικές ανάγκες λόγω της υποστελέχωσης της Νομαρχίας.

«Διώκομαι εδώ και 15 χρόνια γιατί δεν χάθηκε ούτε ένα σεντς. Διώκομαι γιατί κάναμε έργα. Διώκομαι γιατί δώσαμε σε 80-100 παιδιά λεφτά για να ζήσουν κι αυτοί σαν άνθρωποι. Τι έπρεπε να κάνω να αφήσω τη Νομαρχία ακέφαλη;» δήλωσε χαρακτηριστικά.

Σε άλλο σημείο της απολογίας του ανέφερε: «Πριν φύγω τα περισσότερα έργα έγιναν. Τα έργα αυτά έπρεπε να ωριμάσουν πρώτα γι’ αυτό απασχολήθηκαν οι συμβασιούχοι σε άλλες υπηρεσίες. Γίνεται “ντόρος” λες και ο Ψωμιάδης είναι ο Αλ Καπόνε».

Η υπερασπιστική του γραμμή κινήθηκε στο επιχείρημα πως υπήρξε μόνο παρερμηνεία της διοικητικής λειτουργίας και πως δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο για οικονομική ζημία ή προσωπικό όφελος.