«Είμαι ο Σταύρος. Είμαι 17 ετών μαθητής τρίτης λυκείου και μόλις νίκησα τον καρκίνο»

Η συγκλονιστική ιστορία ενός 17χρονου μαθητή που κατάφερε να σταθεί όρθιος απέναντι στον καρκίνο και να βγει νικητής, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα ζωής.

Η εξομολόγηση του Σταύρου που συγκλονίζει

«Είμαι ο Σταύρος. Είμαι 17 ετών μαθητής τρίτης λυκείου και μόλις νίκησα τον καρκίνο»

Ο Σταύρος, μιλώντας σε επιστημονικό συνέδριο του Παγκύπριου Συνδέσμου «Ένα όνειρο μια Ευχή», συγκίνησε βαθιά το κοινό περιγράφοντας όσα έζησε, ενώ παράλληλα έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα σε όλους όσοι δίνουν τη δική τους μάχη.

Ο καρκίνος… ο «δράκος» που υπάρχει στο παραμύθι του καθενός. Ένας εφιάλτης που όλοι ξέρουμε πως υπάρχει, αλλά δεν θέλουμε ποτέ να πιστέψουμε ότι μπορεί να χτυπήσει τη δική μας πόρτα. Το βλέπεις στις ειδήσεις, το διαβάζεις, ακούς ιστορίες… και μετά επιστρέφεις στην καθημερινότητά σου.

Έτσι ακριβώς συνέβαινε και με μένα. Συγκλονιζόμουν για λίγο και μετά συνέχιζα τη ζωή μου. Μέχρι τη στιγμή που το «ξένο» έγινε δικό μου.

Η στιγμή που όλα άλλαξαν

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έρθει η μέρα που το πρόβλημα θα γίνει προσωπικό. Ότι ένα πρωί θα ξυπνούσα και ο θυρεοειδής μου δεν θα ήταν πια «δικός μου». Δύο μικροί όζοι στον δεξιό λοβό ήταν η αρχή.

Να σας συστηθώ. Είμαι ο Σταύρος Θεράποντος, 17 χρονών, μαθητής τρίτης λυκείου. Και για επτά μήνες κουβαλούσα μέσα μου τον καρκίνο.

Θυμάμαι τις αίθουσες αναμονής, την αγωνία, την καρδιά να χτυπά δυνατά.

Γιατροί, εξετάσεις, υπερηχογραφήματα, παρακεντήσεις, βιοψίες, ξανά γιατροί… χαρτογράφηση λεμφαδένων… και τελικά το χειρουργείο.

Κι ένα μαχαίρι βαθιά χαραγμένο χαμηλά στον λαιμό.

Η μάχη στο χειρουργείο

Οι γιατροί είχαν μπροστά τους ένα παιδί 16,5 ετών και έκαναν τα πάντα για να σώσουν έστω το μισό του θυρεοειδή. Ένα παιδί που είχε όνειρο να σπουδάσει Ιατρική και δεν ήταν διατεθειμένο να το εγκαταλείψει.

Να εξηγήσω εδώ τι είναι ο θυρεοειδής: πρόκειται για τον μεγαλύτερο ενδοκρινή αδένα του σώματος, που βρίσκεται μπροστά στον λαιμό. Ζυγίζει περίπου 20 γραμμάρια και αποτελείται από δύο λοβούς. Παράγει ορμόνες όπως η θυροξίνη (Τ3 και Τ4), που ρυθμίζουν τον μεταβολισμό, αλλά και την καλσιτονίνη.

Αν η βιοψία κατά τη διάρκεια του χειρουργείου έδειχνε καλοήθεια, θα συνέχιζα τη ζωή μου με μισό θυρεοειδή.

Όμως δεν έγινε έτσι. Η διάγνωση ήταν κακοήθεια.

Το χειρουργείο συνεχίστηκε με ολική θυρεοειδεκτομή και καθαρισμό λεμφαδένων.

Η επόμενη μέρα και η νέα πραγματικότητα

Έπρεπε να αφαιρεθεί κάθε ίχνος καρκινικού ιστού. Σε ποσοστό 95% αυτό επιτεύχθηκε στο χειρουργείο.

Το υπόλοιπο 5% θα αντιμετωπιζόταν με θεραπεία ραδιενεργού ιωδίου.

Η πλήρης αφαίρεση του θυρεοειδή σημαίνει ότι ο οργανισμός μου δεν παράγει πλέον τις απαραίτητες ορμόνες. Έτσι, θα εξαρτώμαι από τη θυροξίνη για όλη μου τη ζωή.

Θα μπορούσα να γράψω ατελείωτες σελίδες για τα φάρμακα, τις εξετάσεις και τις ώρες αναμονής. Όμως προτιμώ να μιλήσω για κάτι πιο σημαντικό.

Για αυτό που κυριάρχησε μέσα μου.

Η δύναμη που τον κράτησε όρθιο

Η αγάπη για τη ζωή.

Η ανάγκη να ζήσω όλα όσα δεν είχα προλάβει. Και ήταν πολλά. Δεν θα τα χάριζα σε κανέναν.

Είχα δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούσαν. Τον πατέρα μου… τη μητέρα μου… τη μικρή μου αδερφή Μαρίνα… τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου… τους θείους μου… και τον αγαπημένο μου φίλο Σωτήρη…

Αυτή η αγάπη μου έδωσε δύναμη.

Είχα σοβαρά πράγματα να σκεφτώ: το σχολείο, τα μαθήματα, το μέλλον μου.

Στο τέλος της ημέρας, μια «μάζα» 20 γραμμαρίων είχε φύγει από πάνω μου. Και εγώ έπρεπε να συνεχίσω.

Η εσωτερική μάχη

Και συνέχισα. Πάλεψα.

Όχι μόνο με την ασθένεια, αλλά κυρίως με τον εαυτό μου και τα αμέτρητα «γιατί».

Το αποτέλεσμα; Μια ουλή στο σώμα και πολλές στην ψυχή.

Και τις έκλεισα όλες.

Με αγάπη, με πείσμα, με θέληση.

Για τη ζωή που δεν είχα ζήσει ακόμα και δεν θα άφηνα να χαθεί.

Και τα κατάφερα.

Η ουλή μου είναι εκεί για να μου θυμίζει τι πέρασα. Αλλά είναι και η δύναμή μου.

Όσα του έμαθε ο καρκίνος

Ο καρκίνος είναι μια ασθένεια. Και όπως κάθε ασθένεια, είναι ένας δύσκολος αγώνας.

Θύμωσα. Πολλές φορές.

Γιατί έπρεπε να αρρωστήσω τόσο νέος; Γιατί να περάσω όλα αυτά; Γιατί να μπω σε αυτή τη διαδικασία;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους γονείς μου.

Τη μητέρα μου να μιλά ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, να ψάχνει, να ρωτά για «το καρκινάκι μου», όπως το έλεγε.

Τον πατέρα μου να προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες.

Ο καρκίνος προσπαθεί να σου πάρει την ταυτότητά σου. Να σε κάνει σκιά του εαυτού σου.

Κι όμως, εγώ έμεινα στο φως.

Μου πήρε λίγους μήνες από τη ζωή μου και τον θυρεοειδή μου. Αλλά μου έδωσε κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Μου έμαθε να αγαπώ, να συγχωρώ, να καταλαβαίνω, να εκφράζομαι αληθινά.

Μου έδειξε την αξία της οικογένειας, της φιλίας, της κάθε στιγμής.

Ναι, έχασα πολλά.

Κουράστηκα σωματικά και ψυχικά. Έχασα χρόνο από το διάβασμα. Έχασα στιγμές που οι συνομήλικοί μου ζούσαν ανέμελα – σε βόλτες, πάρτι, εκδρομές.

Αλλά κέρδισα κάτι μεγαλύτερο.

Τη ζωή μου.