Κυριακή των Μυροφόρων – Μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας σήμερα

Η δεύτερη Κυριακή μετά το Πάσχα είναι αφιερωμένη σε πρόσωπα που έζησαν από κοντά το μυστήριο της Ανάστασης και το μετέφεραν πρώτα απ’ όλους στους ανθρώπους.

Η μνήμη των μυροφόρων και των μαθητών

Σήμερα η Εκκλησία τιμά τις Μυροφόρες γυναίκες, αλλά και τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και τον νυκτερινό μαθητή Νικόδημο.

Οι Μυροφόρες ήταν εκείνες οι γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό μαζί με τη Μητέρα Του και στάθηκαν δίπλα της την ώρα του Πάθους. Μετά τη Σταύρωση, όταν ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος ζήτησαν από τον Πιλάτο το Σώμα του Κυρίου, το τύλιξαν με σεντόνια και το άλειψαν με αρώματα, τοποθετώντας το στον λαξευτό τάφο. Η είσοδος του τάφου σφραγίστηκε με μεγάλο λίθο, ενώ οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι έβαλαν φρουρά και σφραγίδες.

Όσα ακολούθησαν καταγράφονται από όλους τους Ευαγγελιστές και συνθέτουν το μεγαλύτερο γεγονός της πίστης.

Το μυστήριο της Ανάστασης

Το Σάββατο πέρασε – μια ημέρα σημαντική για τους Ιουδαίους λόγω του Πάσχα τους. Με την αυγή της πρώτης ημέρας της εβδομάδας συνέβη η Ανάσταση, ένα γεγονός κοσμοσωτήριο και χαρμόσυνο.

Το πώς και πότε ακριβώς έγινε δεν το είδε κανείς. Το Σώμα του Χριστού μεταμορφώθηκε, έγινε άφθαρτο και πέρασε από τον τάφο χωρίς να ανοιχτεί.

Οι δυτικές απεικονίσεις που δείχνουν τον Χριστό να εξέρχεται από ανοιχτό τάφο με λάβαρο και στρατιώτες γύρω δεν αποδίδουν την ορθόδοξη παράδοση. Στην Ορθοδοξία, όπως στη γνωστή παράσταση της Μονής της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη, ο Χριστός εικονίζεται να κατεβαίνει στον Άδη, να συντρίβει τις πύλες του και να ανασύρει τον Αδάμ και την Εύα.

Η πρώτη επίσκεψη στον τάφο

Νωρίς το πρωί, μόλις χάραξε, οι Μυροφόρες γυναίκες πήγαν στον τάφο για να αλείψουν το Σώμα με μύρα. Πρώτη έφτασε η Θεοτόκος μαζί με τη Μαρία τη Μαγδαληνή.

Οι Ευαγγελιστές αναφέρονται διακριτικά στην Παναγία, αποκαλώντας την «άλλη Μαρία», ώστε να μη δοθεί αφορμή αμφισβήτησης από τους άπιστους.

Ο σεισμός και το μήνυμα του αγγέλου

Τότε έγινε «σεισμός μέγας». Ένας άγγελος Κυρίου, λαμπρός σαν αστραπή και με λευκά ενδύματα, κύλησε την πέτρα από τον τάφο. Οι φύλακες τρομοκρατήθηκαν και έφυγαν.

Ο άγγελος –πιθανότατα ο αρχάγγελος Γαβριήλ– είπε στις γυναίκες:
«Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείτε· ουκ έστιν ώδε· ηγέρθη γαρ καθώς είπε. δεύτε ίδετε τον τόπον όπου έκειτο ο Κύριος».

Βλέποντας τον άδειο τάφο, η Μαρία η Μαγδαληνή έφυγε τρέχοντας προς τον Πέτρο και τον Ιωάννη, θεωρώντας ότι κάποιος πήρε το Σώμα.

Η συνάντηση με τον Αναστημένο Χριστό

Μετά την αποχώρηση των στρατιωτών, έφτασαν και άλλες Μυροφόρες. Άλλες έφυγαν φοβισμένες και δεν είπαν τίποτα, ενώ άλλες ακολούθησαν τη Θεοτόκο.

Στον δρόμο, «Ιησούς απήντησεν αυταίς λέγων· χαίρετε».

Η Θεοτόκος ήταν εκείνη που πρώτη κατάλαβε και αναγνώρισε τον Αναστημένο Υιό της. Έπεσε στα πόδια Του και έγινε η πρώτη που μετέφερε το μήνυμα στους Αποστόλους.

Στη συνέχεια έφτασαν στον τάφο ο Πέτρος και ο Ιωάννης. Αργότερα, η Μαρία η Μαγδαληνή επέστρεψε μόνη της και τότε είδε και μίλησε με τον Χριστό.

Γιατί αξιώθηκαν αυτή την τιμή

Οι Μυροφόρες ήταν οι πρώτες που άκουσαν και είδαν την Ανάσταση. Γιατί όμως;

Σύμφωνα με πατερική ερμηνεία, υπάρχει σύνδεση με την Εύα. Όπως εκείνη έφερε το μήνυμα της πτώσης, έτσι τώρα οι γυναίκες φέρνουν το μήνυμα της σωτηρίας.

Παράλληλα, ξεχώρισαν για τη γενναιότητα και την πίστη τους. Δεν φοβήθηκαν τη νύχτα, τον κίνδυνο ή τη φρουρά. Με αγάπη και τόλμη πήγαν στον τάφο, δείχνοντας δύναμη ψυχής.

Το μήνυμα για όλους μας

Η ανδρεία αυτή δεν αφορά μόνο τους άνδρες αλλά και τις γυναίκες. Πηγάζει από την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, αλλά και από τη χάρη του Θεού.

Εκφράζεται μέσα από την υπομονή στις δυσκολίες και την εμπιστοσύνη στη θεία πρόνοια.

Πώς μπορούμε να γίνουμε και εμείς μυροφόροι

Η Εκκλησία τιμά σήμερα τις Μυροφόρες γυναίκες, που κρατούσαν μύρα στα χέρια και αγάπη στις ψυχές τους.

Όμως μυροφόροι μπορούμε να γίνουμε και εμείς. Μέσα μας έχουμε το πνευματικό μύρο που λάβαμε στο Βάπτισμα, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Αυτό το μύρο όμως συχνά καλύπτεται από τα πάθη και την αμαρτία. Χρειάζεται κάθαρση από τη φιληδονία, τη φιλαργυρία και τη φιλοδοξία, ώστε η ψυχή να αναδίδει άρωμα ταπείνωσης και αγάπης.

Είθε, με τη βοήθεια του Θεού και τον προσωπικό μας αγώνα, να γίνουμε καθαρά δοχεία της χάρης Του και να σκορπίζουμε την ευωδία του Χριστού στον κόσμο. Αμήν.

Πηγή: koinoniaorthodoxias.org