Ο Άγιος Παΐσιος εξηγεί τι αισθάνεται κάποιος όταν πεθαίνει

Ο Άγιος Παΐσιος μιλά με απλότητα για τη στιγμή του θανάτου και εξηγεί τι βιώνει η ψυχή όταν χωρίζεται από το σώμα.

«Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;» Διαβάστε τι απαντά στην απορία για την κατάσταση αυτή ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλά «φαϊντά γιόκ», δηλαδή δεν ωφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώσει λ.χ. την μάνα του, γελάει και τραγουδά, γιατί δεν αντιλαμβάνεται τι έκανε, και όταν ξεμεθύσει κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες μοιάζουν με μεθυσμένους.

Δεν καταλαβαίνουν το βάρος των πράξεών τους, ούτε αισθάνονται την ενοχή. Όταν όμως έρθει ο θάνατος, τότε φεύγει αυτή η «μέθη» και η ψυχή συνέρχεται. Ανοίγουν τα μάτια της και αντιλαμβάνεται με καθαρότητα την κατάστασή της, γιατί όταν η ψυχή βγει από το σώμα, κινείται, βλέπει και κατανοεί με ασύλληπτη ταχύτητα.

Δείτε το βίντεο:

Πότε εκοιμήθη ο Άγιος Παΐσιος

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης εκοιμήθη στις 12 Ιουλίου 1994, σε ηλικία 69 ετών, έπειτα από πολύμηνη δοκιμασία με τον καρκίνο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, κοντά στα πνευματικά του παιδιά που τον διακονούσαν με αγάπη και σεβασμό.

Ήταν ήδη ιδιαίτερα αγαπητός στον λαό για την άσκησή του, τη διάκριση και τις συμβουλές που έδινε με ταπείνωση και σοφία. Πλήθος πιστών τον επισκέπτονταν για να ζητήσουν καθοδήγηση, παρηγοριά και φως στα προβλήματά τους.

Δείτε το βίντεο:

Η κοίμησή του προκάλεσε έντονη συγκίνηση σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα και στο εξωτερικό είχαν δεθεί πνευματικά μαζί του. Η ταφή του έγινε στο Ησυχαστήριο της Σουρωτής και μέχρι σήμερα το μνήμα του αποτελεί τόπο προσευχής και προσκυνήματος.

Η επίσημη αγιοκατάταξή του πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιανουαρίου 2015 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του κάθε χρόνο στις 12 Ιουλίου. Ο Άγιος Παΐσιος συγκαταλέγεται πλέον στους πιο αγαπητούς σύγχρονους αγίους και το παράδειγμά του συνεχίζει να εμπνέει πλήθος ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Επίσκεψη στο πατρικό του Αγίου Παϊσίου στην Κόνιτσα

Είναι το σπίτι όπου ο Γέροντας έζησε 30 χρόνια και σήμερα αποτελεί τόπο προσκυνήματος – Στη γραφική Κόνιτσα Ιωαννίνων

Στη γραφική Κόνιτσα Ιωαννίνων, κάτω από τη σκιά της Τραπεζίτσας, βρίσκεται το πατρικό σπίτι του Αγίου Παϊσίου. Σε αυτό το λιτό αλλά πανέμορφο πετρόχτιστο σπίτι έζησε για 30 χρόνια και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς για πιστούς που φτάνουν εκεί από κάθε γωνιά της Ελλάδας και όχι μόνο.

Στο εσωτερικό διατηρούνται προσωπικά του αντικείμενα και ασπρόμαυρες φωτογραφίες από διάφορες περιόδους της ζωής του. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η πρώτη φωτογραφία που έστειλε στην οικογένειά του φορώντας ράσα, λίγο μετά την είσοδό του στο Άγιο Όρος. Δίπλα υπάρχει και χειρόγραφη επιστολή του.

Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, ο Άγιος βοηθούσε σιωπηλά τους ανθρώπους της περιοχής. Όπως ανέφερε στην κάμερα του «Όπου Υπάρχει Ελλάδα» ένας κάτοικος που τον γνώρισε σε ηλικία 12 ετών, ο Άγιος τους άφηνε κάθε δέκα ημέρες μια σακούλα με τρόφιμα στην πόρτα. Πήγαινε πάντα χαράματα, για να μην τον δει κανείς, γιατί δεν ήθελε επαίνους για την προσφορά του.

Δείτε το βίντεο:

Εκεί μεγάλωσε με τους γονείς και τα οκτώ αδέλφια του, εκεί φοίτησε στο σχολείο και έμαθε την τέχνη του ξυλουργού. Η οικογένεια ήταν δεκαμελής και φτωχή. Δεν υπήρχε αρκετός χώρος για κρεβάτια και τα πρώτα χρόνια κοιμόντουσαν στρωματσάδα.

Παρά τις δυσκολίες, δεν παραπονέθηκε ποτέ. Προχωρούσε στη ζωή του με αγάπη και ελπίδα. Σε έναν τοίχο του σπιτιού υπάρχει φωτογραφία όπου, βρέφος ακόμη, τον κρατά η μητέρα του στην αγκαλιά της. Όσοι τον γνώρισαν μιλούν για έναν φωτεινό και διορατικό άνθρωπο, που προσευχόταν αδιάκοπα και αγωνιζόταν για το καλό των άλλων.

Ο κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης μπήκε πρώτη φορά στο Άγιο Όρος το 1949, αμέσως μετά την απόλυσή του από τον στρατό, με σκοπό να μονάσει. Επέστρεψε όμως για έναν χρόνο στον κόσμο, ώστε να φροντίσει για την αποκατάσταση των αδελφών του, και το 1950 γύρισε οριστικά στο Περιβόλι της Παναγίας.

Και στο Άγιο Όρος διακρίθηκε για την εργατικότητα, την αγάπη προς τους αδελφούς, την υπακοή στον γέροντά του και τη βαθιά ταπείνωση. Θεωρούσε τον εαυτό του κατώτερο όλων στην πράξη. Η προσευχή ήταν κέντρο της ζωής του, ενώ αγαπημένα του αναγνώσματα ήταν οι ρήσεις των Πατέρων της ερήμου και τα έργα του Αββά Ισαάκ του Σύρου.

Η αγιοκατάταξή του ως Αγίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας ανακοινώθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στις 13 Ιανουαρίου 2015 και η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 12 Ιουλίου, ημέρα της κοιμήσεώς του.