Υιοθέτησα ένα παιδί για να σώσω το γάμο μου, αλλά τώρα που χωρίσαμε θέλω να το δώσω πίσω

Δεν ξέρω για ποιον ήταν πιο μεγάλο το πλήγμα. Για μένα ή για το παιδί που τον λάτρευε; Έκλαιγε το παιδί γιατί του έλειπε ο μπαμπάς του, έκλαιγα και εγώ που τον είχα και τον έχασα και κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι έφταιγα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ήμουν και είμαι μία γυναίκα εξαρτημένη από εκείνον. Ζούσα γιατί ζούσε. Ανέπνεα γιατί ανέπνεε. Το παιδί ήταν για μένα πάντα σε δεύτερη μοίρα όχι ότι το παραμέλησα ή ότι δεν ενδιαφερόμουν για τις ανάγκες του απλώς ο άντρας μου ήταν για μένα ο Θεός μου.

Πάνε πέντε μήνες που έφυγε και δεν έχει πάρει ούτε ένα τηλέφωνο. Απέδειξε ότι ούτε εμένα αγαπούσε ούτε όμως και το παιδί για το οποίο υποτίθεται ότι κάποτε έλιωνε.

Τώρα τι κάνουμε; Με άφησε με ένα 6χρονο παιδί και εξαφανίστηκε. Το παιδί όμως αυτό εγώ δεν θέλω να το μεγαλώσω μόνη. Όσο ήμασταν μαζί έκανα υποχωρήσεις γιατί ξέρω ότι το ήθελε εκείνος, τώρα όμως;

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να απευθυνθώ στο Ίδρυμα από το οποίο το πήραμε και να τους ζητήσω να τη δεχτούν πίσω.

Κακό θα κάνω στο παιδί αν το κρατήσω κοντά μου. Δεν το θέλω και μεγαλώνοντας θα το καταλάβει. πιο καλά θα περάσει στο ίδρυμα με τα άλλα παιδάκια όπως ήταν πριν παρά μαζί μου και εγώ θα απαλλαγώ από κάτι που μου είμαι βάρος. Το υιοθέτησα για να κρατήσω τον άντρα μου κοντά μου τώρα όμως μου είναι περιττό. Κάποια στιγμή θα θελήσω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και το παιδί είμαι σίγουρη ότι θα σταθεί εμπόδιο. Εσείς τι πιστεύετε; Θα δεχτούν το παιδί πίσω;

Σόνια