Ψυχοσάββατο σήμερα να μην ξεχάσω

Το Ψυχοσάββατο είναι μια μέρα που πολλοί προσπερνούν, όμως για την Εκκλησία είναι ημέρα μνήμης και ελπίδας. Μια ευκαιρία να μη λησμονήσουμε όσους έφυγαν και να θυμηθούμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος.

Μια μέρα που δεν είναι απλώς τυπική υποχρέωση

Ψυχοσάββατο. Μια ημέρα που για τους περισσότερους περνά σχεδόν απαρατήρητη. Στη νοοτροπία της εποχής μας, ο θάνατος μοιάζει με οριστικό τέρμα. Οι κεκοιμημένοι μάς πονάνε, όμως η ζωή συνεχίζεται. Πρέπει να σταθούμε όρθιοι, να προχωρήσουμε. Και το μνημόσυνο θεωρείται συχνά μια καθαρά προσωπική υπόθεση. Όταν φτάσουν οι σαράντα ημέρες, όταν κλείσει ο χρόνος, τότε θυμόμαστε πιο έντονα.

Πηγαίνουμε στον ναό. Έρχονται συγγενείς και φίλοι, όσοι μάς αγαπούν και όσοι αγαπούσαν τον άνθρωπο που έφυγε. Και εκεί τελειώνει το χρέος μας. Όμως γιατί να υπάρχουν δύο συγκεκριμένες ημέρες μέσα στον χρόνο όπου όλοι μαζί να θυμόμαστε όλους τους κεκοιμημένους; Τότε προσευχόμαστε «υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων ορθοδόξων χριστιανών, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομονάχων, μοναχών, γονέων, προγονέων, πάππων, προπάππων, διδασκάλων, αναδόχων ημών εν τη πίστει…».

Μνήμη που γεννά ελπίδα

Κι όμως, το Ψυχοσάββατο των Απόκρεω, πριν από την Κυριακή της μνήμης της Τελικής Κρίσης, όπως και το Ψυχοσάββατο πριν από την Πεντηκοστή, λίγο πριν την Κυριακή που θυμόμαστε την αρχή της πορείας της Εκκλησίας στον κόσμο, δεν είναι απλώς αναφορά στο παρελθόν. Είναι μνήμη που κουβαλά ελπίδα.

Μνήμη ότι οι αγαπημένοι μας δεν χάθηκαν, αλλά «κοιμούνται». Μνήμη ότι η αγάπη δεν νικήθηκε από τον θάνατο. Μπορεί ένα κομμάτι από εμάς να έφυγε μαζί τους, να μπήκε στο χώμα. Όχι μόνο από όσους γνωρίσαμε, αλλά κι από όλους εκείνους που έζησαν πριν από εμάς, «απ’ αιώνος». Κι όμως, τίποτε δεν έχει τελειώσει. Γιατί «Χριστός Ανέστη» και ο θάνατος έχασε τη δύναμή του.

Η προσδοκία της συνάντησης

Αφού ο Χριστός αναστήθηκε, θα ξανασυναντηθούμε με όλους όσοι προηγήθηκαν. Κοντά στον Θεό «των πνευμάτων και πάσης σαρκός», «εν τόπω φωτεινώ και χλοερώ και αναψύξεως». Και αυτή η συνάντηση δεν θα είναι μόνο πνευματική. Θα έρθει η στιγμή που και το δικό τους σώμα και το δικό μας θα εξέλθουν από τη φθορά. Και θα αποκατασταθεί η ενότητα, σε μια ύπαρξη αιώνια και αμετάβλητη. Εκεί όπου ο τελευταίος εχθρός, ο θάνατος, θα έχει καταργηθεί.

Τότε η ύπαρξη θα είναι συνάντηση με το Φως και τη γλυκύτητα της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων Του. Η Εκκλησία δεν θα είναι απλώς μια πρόσκληση να ενταχθούμε στο Σώμα του Χριστού. Θα είναι το ίδιο το Σώμα, στο οποίο δεν θα χρειάζεται να περιμένουμε να ανήκουμε.

Η θεία λειτουργία ως πρόγευση της αιωνιότητας

Αυτή τη χαρά τη γευόμαστε από τώρα, κάθε φορά που συμμετέχουμε στη Θεία Λειτουργία. Εκεί όπου ζούμε το διαρκές παρόν της Βασιλείας του Θεού. Εκεί συναντιούνται ζωντανοί και κεκοιμημένοι, άγιοι και αμαρτωλοί, μέσα στη μετοχή του Χριστού.

Μόνο που στα δύο αυτά Σάββατα αισθανόμαστε τους κεκοιμημένους ακόμη πιο κοντά. Δεν είμαστε μόνο εμείς που θυμόμαστε. Είναι ολόκληρο το Σώμα του Χριστού. Και όταν ακούγονται τα ονόματα, ένα ένα, κάτω από τον ρυθμό του «Κύριε ελέησον», θυμόμαστε πως η αγάπη δεν περιορίζεται στους συγγενείς και στους φίλους. Αγκαλιάζει όλους όσοι, εν Χριστώ, γίνονται πραγματικά δικοί μας. Αδέλφια μας.

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος

Ας πάμε, λοιπόν, το απόγευμα της Παρασκευής και το πρωί του Σαββάτου στον ναό της γειτονιάς μας. Μικροί και μεγάλοι. Ναι, οφείλουμε να ζήσουμε. Αυτό είναι αλήθεια. Όμως για εμάς ο θάνατος δεν είναι το τέρμα, αλλά μια στάση και ένα πέρασμα, ένα προσωπικό Πάσχα.

Τη στάση αυτή τη διανύουμε μόνοι. Ακόμη κι αν γύρω μας βρίσκονται άνθρωποι που μας αγαπούν, η ώρα εκείνη είναι βαθιά προσωπική. Κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση μας, να τη ζήσει για εμάς. Είναι η δική μας έξοδος.

Κι όμως, η στάση είναι σύντομη. Ακολουθεί το πέρασμα της Ανάστασης. Εκεί όπου μας περιμένουν όσοι προηγήθηκαν, κι εκείνοι που αγάπησαν τον Θεό και τον άνθρωπο. Αυτοί θα μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε Εκείνον «που θανάτω τον θάνατον επάτησε».

Ας Τον ικετεύσουμε, λοιπόν: «Και των κεκοιμημένων μνημόνευσον Σωτήρ μου, εν δόξη όταν έλθης». Των δικών μας και όλων των ανθρώπων. Να συναντιόμαστε μέσα στην αγάπη Σου.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός orthognosia.blogspot.ca