«Πόναγα αριστερά στην κοιλιά μετά το φαγητό και μου έλεγαν ότι έχω αλλεργία, αλλά ήταν καρκίνος» – Ποιο ήταν το σύμπτωμα της 27χρονης

Μια 27χρονη γυναίκα άρχισε να αισθάνεται τακτικά πόνο στην κοιλιά μετά το φαγητό και υπέθεσε ότι έχει δυσανεξία στη γλουτένη.

Παρά τις συνεχείς επισκέψεις σε γιατρούς και τις αρχικά καθησυχαστικές διαγνώσεις, αποδείχθηκε τελικά ότι έπασχε από μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου. Η ιστορία της δείχνει πόσο σημαντικό είναι να ακούμε το σώμα μας και να επιμένουμε όταν κάτι δεν μας φαίνεται φυσιολογικό.

Μια λάθος διάγνωση που καθυστέρησε την αλήθεια

Σύμφωνα με την Cleveland Clinic, τα σημάδια δυσανεξίας στη γλουτένη περιλαμβάνουν ναυτία, πρήξιμο και έντονη κόπωση μετά την κατανάλωση γευμάτων. Η Shannin Desroches, ωστόσο, δεν παρουσίασε τίποτα από αυτά. Αντίθετα, είχε έναν συγκεκριμένο πόνο στην κάτω αριστερή κοιλιακή χώρα, που εμφανιζόταν μετά το φαγητό.

Παρόλο που ανησύχησε και επισκέφθηκε αμέσως τον γιατρό της, οι αιματολογικές εξετάσεις βγήκαν φυσιολογικές. Της είπαν ότι πιθανόν πρόκειται για αλλεργία ή κάτι αθώο. Ωστόσο, ο πόνος επέμενε και η ίδια ένιωθε ότι κάτι πιο σοβαρό συνέβαινε.

Χρειάστηκαν πολλαπλές επισκέψεις σε γιατρούς και μήνες αναμονής, μέχρι να ανακαλύψει τελικά πως πάσχει από καρκίνο του παχέος εντέρου στο τέταρτο στάδιο, με μεταστάσεις στο συκώτι, το ορθό και τις ωοθήκες της.

Τα πρώτα σημάδια και η καθυστέρηση στις εξετάσεις

Η Shannin θυμάται:
«Τα συμπτώματά μου ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2023. Ξεκίνησαν ως πόνος στην κάτω αριστερή κοιλιά μετά την κατανάλωση γευμάτων».

Αφού πήγε στον οικογενειακό της γιατρό, οι πρώτες εξετάσεις δεν έδειξαν τίποτα ανησυχητικό. Ο γιατρός πρότεινε μια αξονική τομογραφία – αλλά όχι άμεσα. Το ραντεβού της ορίστηκε για έναν ολόκληρο χρόνο μετά, τον Οκτώβριο του 2024. Εν τω μεταξύ, προσπάθησε να κλείσει ένα υπερηχογράφημα, όμως αυτό έγινε τελικά τον Ιούνιο του ίδιου έτους.

Κατά τη διάρκεια της αναμονής, τα συμπτώματά της χειροτέρευαν: έντονος πόνος, ναυτία και αίσθημα αδυναμίας έγιναν καθημερινότητα. Τον Μάρτιο του 2024, αποφάσισε να επισκεφθεί νοσοκομείο για δεύτερη γνώμη.

Η νέα προσπάθεια και η καθοριστική μαγνητική

Εκεί, αντιμετωπίστηκε με μεγαλύτερη σοβαρότητα. Αν και πάλι έγινε αναφορά σε πιθανή αλλεργία, της συνέστησαν εξετάσεις, οι οποίες απέκλεισαν τη δυσανεξία. Το υπερηχογράφημα αποκάλυψε ουλές στο συκώτι και μια μάζα στη δεξιά ωοθήκη.

«Μια οικογενειακή φίλη που είναι νοσοκόμα με πήρε για την αξονική και της χρωστάω τη ζωή μου. Αν δεν ήταν εκείνη, δεν ξέρω πόσο καιρό θα περίμενα ακόμη για εξετάσεις», λέει η Shannin.

Αφού έκανε την αξονική, δεν υπήρξε άμεση επικοινωνία από τους γιατρούς, κάτι που την έκανε να πιστέψει πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Όμως όταν, δύο εβδομάδες αργότερα, έκανε μαγνητική τομογραφία, τα πράγματα άλλαξαν.

«Επέστρεψα δύο εβδομάδες αργότερα για μαγνητική τομογραφία χωρίς να σκέφτομαι κάτι ανησυχητικό, αλλά ο γιατρός κοίταξε τα αποτελέσματα της αξονικής τομογραφίας και μέχρι να βγω από τη μαγνητική, με περίμενε μαζί με έναν χειρουργό για να βάλουν για επείγουσα χειρουργική επέμβαση. Είπε ότι είχα απόφραξη στο σιγμοειδές ορθό και οι ουλές μοιάζουν με καρκίνο», θυμάται η Shannin.

Η δύσκολη διάγνωση και η επείγουσα χειρουργική επέμβαση

Η είδηση ότι πρόκειται για καρκίνο έπεσε σαν κεραυνός. Δεν υπήρχε όμως χρόνος για να το επεξεργαστεί. Την επόμενη κιόλας μέρα μπήκε στο χειρουργείο. Οι γιατροί αφαίρεσαν τον κύριο όγκο από το ορθό, την ωοθήκη και συνολικά 13 όγκους από λεμφαδένες. Διαπιστώθηκαν επίσης όγκοι στο συκώτι, οι οποίοι όμως δεν μπορούσαν να αφαιρεθούν λόγω του υψηλού κινδύνου.

Η μάχη με τον καρκίνο συνεχίζεται

Η χημειοθεραπεία ξεκίνησε τον Μάιο του 2024 και μέχρι σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο και 21 κύκλους μετά, η Shannin συνεχίζει τη θεραπεία. Όταν άκουσε ότι οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν κάτω από 5% και ότι μπορεί να είχε μόλις τρία χρόνια ζωής, δεν το έβαλε κάτω.

Σήμερα, ελπίζει σε μια νέα χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των όγκων από το συκώτι. Μέσα απ’ όλα αυτά, διατηρεί μια βαθιά πίστη στη δύναμη του μυαλού:

«Πιστεύω πραγματικά ότι το μυαλό μας είναι πολύ δυνατό και μπορούμε είτε να το αφήσουμε να μας κατακλύζει με σκοτεινές σκέψεις ή το χρησιμοποιούμε προς όφελός μας. Είναι γεγονός πως έχω καρκίνο. Μπορώ να κάτσω και να κλαίω για αυτό (κάτι που κάποιες μέρες συμβαίνει) ή να ζήσω τη στιγμή και να δημιουργήσω όσες περισσότερες αναμνήσεις γίνεται. Είμαι τρομοκρατημένη κάθε μέρα, απλώς προσπαθώ να μην το αφήσω να κερδίσει», λέει με ειλικρίνεια.

Πηγές: Daily Mail, Cleveland Clinic