«Νόμιζα ότι αν κάνω όλα αυτά, θα είμαι η τέλεια μαμά… αλλά δεν ισχύει»

Πίστευε πως αν έκανε τα πάντα «σωστά», θα ήταν η τέλεια μαμά. Τελικά, όμως, ανακάλυψε πως αυτό δεν ισχύει και ότι η γονεϊκότητα δεν χωράει σε λίστες τελειότητας.

Η ελευθερία του να εγκαταλείπεις την τελειότητα

Υπάρχει κάτι βαθιά λυτρωτικό στο να κοιτάζεις πίσω, τον εαυτό σου όταν πρωτοξεκινούσες ως γονιός, και να τον κοιτάς με μια τρυφερότητα – όπως θα κοιτούσες έναν φίλο που προσπαθεί σκληρά. Πολλά από αυτά που μας βασανίζουν, μας αγχώνουν και μας κουράζουν τελικά δεν έχουν τόση σημασία όσο νομίζαμε για να μεγαλώσουμε χαρούμενα και ισορροπημένα παιδιά.

Η αλήθεια είναι πως το να είσαι καλός γονιός δεν μοιάζει σχεδόν ποτέ με αυτό που φανταζόσουν. Είναι κάτι πιο απλό, πιο ακατάστατο και πολύ πιο ανθρώπινο από τα ιδανικά που έχεις στο μυαλό σου. Κι όσο κι αν δεν μετανιώνουμε για το ότι προσπαθούμε να είμαστε οι καλύτεροι για τα παιδιά μας, υπάρχει τεράστια ανακούφιση στο να εγκαταλείψουμε τις αυστηρές απαιτήσεις που θέτουμε στον εαυτό μας και να επικεντρωθούμε σε όσα έχουν πραγματικά αξία.

7 πράγματα που νόμιζα ότι με έκαναν καλή μητέρα, αλλά τελικά δεν ήταν απαραίτητα

1. Να κάνω μπάνιο τα παιδιά κάθε μέρα με σχολαστικότητα

Εκτός αν έχουν κυλιστεί στη λάσπη, τα παιδιά δεν χρειάζονται καθημερινό μπάνιο. Το καλοκαίρι, φυσικά, ξεπλένω ιδρώτα, αντηλιακά και άμμο, αλλά τον χειμώνα το συχνό μπάνιο ξηραίνει το δέρμα τους. Δύο φορές την εβδομάδα είναι υπεραρκετές και με απαλλάσσουν από το μαρτύριο του να κυνηγάω δύο μικρά παιδιά που δεν θέλουν να μπουν στην μπανιέρα.

«Η μικρή κηλίδα από γιαούρτι στο μάγουλό τους μπορεί να φύγει με ένα πανάκι», λέω συχνά. Και οι περισσότεροι παιδίατροι συμφωνούν: το υπερβολικό πλύσιμο αφαιρεί τα φυσικά έλαια από το δέρμα και φέρνει ξηρότητα ή έξαρση εκζέματος.

2. Πολύπλοκες ρουτίνες ύπνου

Μας έλεγαν όλοι ότι η βραδινή ρουτίνα είναι ιερή: μπάνιο, μασάζ, θηλασμός με χαμηλό φωτισμό. Αυτά τα κάναμε… μέχρι που το παιδί μας έγινε τεσσάρων. Τώρα, οι τελετουργίες περιλαμβάνουν:

1. τραγούδι,
2. τρία βιβλία,
3. ακρόαση τραγουδιού,
4. χορό,
5. παιχνίδι με τον μπαμπά,
6. αγκαλιές με τον αδερφό του,
7. βούρτσισμα δοντιών,
8. παιχνίδι “σάντουιτς”,
9. προσευχή,
10. 12 αγκαλιές και φιλιά σε καθορισμένη σειρά,
11. ένα ακόμη ποτήρι νερό,
12. τουαλέτα,
13. κι άλλο νερό…

Η ρουτίνα ξεκινά από τις 15:45. Πλέον, έχω κρατήσει τα βασικά: βούρτσισμα και προσευχή. Λειτουργούν και κρατούν τη μαγεία χωρίς να διαλύουν το βράδυ μου.

3. Η εμμονή με τα βιολογικά προϊόντα

Πέντε χρόνια τώρα, στέκομαι στον διάδρομο με τα φρούτα και αναρωτιέμαι: να δώσω 2 ευρώ για βιολογικό μήλο ή 50 λεπτά για απλό; Κατά κανόνα, δεν αγοράζω τίποτα, μπερδεμένη.

Πλέον λέω: «Ας φάνε φρούτα, ό,τι και να είναι. Καλύτερα έτσι παρά τίποτα». Δεν μπορούμε να ξοδεύουμε 150 ευρώ την εβδομάδα για φρούτα. Το σημαντικό είναι να τα πλύνω καλά και να τα προσφέρω με σταθερότητα.

4. Να πιέζω τα παιδιά να φάνε λαχανικά

Πίεζα το πρώτο μου παιδί να φάει συγκεκριμένες μπουκιές λαχανικών για να πάρει επιδόρπιο. Αυτό, φυσικά, οδήγησε σε ατελείωτες διαπραγματεύσεις για το τι ακριβώς είναι «μπουκιά».

Με το δεύτερο παιδί, δοκίμασα κάτι άλλο: τη μέθοδο “division of responsibility” της Έλιν Σάτερ, όπου εγώ αποφασίζω τι υπάρχει στο τραπέζι και εκείνο αν θα φάει και πόσο. Κι έτσι, τα γεύματα είναι σχεδόν πάντα πιο ήρεμα.

5. Να έχω απεριόριστη υπομονή

Το να είσαι συνέχεια γλυκιά και υπομονετική δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι και η τέλεια μαμά.

Προσπαθώ να διαχειρίζομαι τον θυμό μου. Αλλά υπάρχουν στιγμές που όλα έρχονται μαζί: το ένα παιδί τραγουδάει δυνατά, το τηλέφωνο χτυπάει, το φαγητό καίγεται, και το άλλο με ρωτάει χίλια πράγματα. Εκεί, χάνω την ψυχραιμία μου.

«Αυτό που με παρηγορεί είναι ότι τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν πότε κάποιος αρχίζει να “βράζει”», λέω. Κι αυτό είναι ένα χρήσιμο μάθημα για τη ζωή τους.

Η ανακούφιση να μην προσπαθείς πια να τα κάνεις όλα τέλεια

6. Το απόλυτα καθαρό σπίτι

Μία φίλη μου είπε πρόσφατα: «Μακάρι να ήξερα ότι η μητρότητα είναι απλώς καθαριότητα». Και είναι. Καθαρίζω τέσσερις φορές τη μέρα. Ξεκολλάω άγνωστα πράγματα από το πάτωμα, μαζεύω κάλτσες, πιάτα, ψίχουλα.

Τώρα, έχω αρχίσει να βάζω και τα παιδιά στο παιχνίδι: να μαζεύουν ρούχα, παιχνίδια από το μπάνιο, να συμμετέχουν σε μικροκαθαρίσματα. Δεν είναι τέλειο το σπίτι, αλλά δεν χρειάζεται να είμαι και οσιομάρτυρας.

7. Να περνάω όλο το σαββατοκύριακο μαζί τους

Αυτό που μου λείπει περισσότερο από τότε που έγινα μαμά, είναι λίγος χρόνος μόνη μου στο σπίτι. Γι’ αυτό και καθιερώσαμε μία μισή μέρα ελεύθερη την εβδομάδα – από τις 8 το πρωί ως τις 12 το μεσημέρι – χωρίς παιδιά, χωρίς δουλειές, χωρίς ευθύνες.

«Η ανάγκη για χρόνο μακριά από τα παιδιά δεν είναι εγωιστική. Είναι αναγκαία», λέω συχνά. Έρευνες το επιβεβαιώνουν: το να είσαι *συνεχώς* με τα παιδιά σου κάθε Σαββατοκύριακο είναι εξαντλητικό και τελικά… ανέφικτο.

Πηγή: yourtango.com